...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

Χριστούγεννα στη Φιλιππιάδα...

του  Παναγιώτη Αρωνιάδη theinsiders.gr
Η βροχή πέφτει στα μεταλλικά κάγκελα των δίχως αισθητική πενταόροφων αποκρουστικών πολυκατοικιών με εκνευριστική συνέπεια. Η υγρασία κάνει το κορμί να μαζεύει, να δυσκολεύεται να κλείσει μάτι τις βαριές, μεγάλες νύχτες όπου μόνο ο αέρας σπάει τη ησυχία του χειμώνα. Η καπνιά από τα μονίμως αναμμένα τζάκια συμπληρώνει την εικόνα με την απαραίτητη μυρωδιά.
Τα Χριστούγεννα στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Φιλιππιάδας έχουν μάλλον τον χαρακτήρα της ψυχαναγκαστικής ευφορίας. Δεν έχει να κάνει με την κρίση. Στην έτσι κι αλλιώς φτωχική Ήπειρο οι συνέπειες της ύφεσης δεν είναι ακόμα αισθητές. Εκτός ίσως από τα Γιάννενα.


Στο «χωριό», έτσι το λέμε για να πείθουμε κυρίως τους εαυτούς μας, οι δουλειές που υπήρχαν εξακολουθούν, κατά κανόνα, να υπάρχουν. Ο κόσμος, όμως, είναι ασυναίσθητα μαζεμένος. Παίζει «άμυνα» που λένε και οι επιχειρηματίες, σαφώς επηρεασμένος από όσα ακούει από την τηλεόραση. Την πιο μόνιμη και από τη βροχή συντροφιά του. Ακόμα και στις βραδιές των «ρεβεγιόν», ο πιο κεφάτος καλεσμένος είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος της ΝΕΤ. «Στην υγειά μας» και χρόνια πολλά.
Η τοπική αγορά φυτοζωεί. Πού όρεξη για δώρα; Είναι τώρα καιρός για σπατάλες; Η γιορτινή διάθεση εξαντλείται στις ανακαινισμένες καφετέριες με τα φαντασμένα ονόματα, στην κεντρική πλατεία του «χωριού». Εκεί συναντώνται όλες οι… φυλές της Φιλιππιάδας.

Εφηβοι που ασφυκτιούν μέσα στην… υποχρέωση να βλέπουν κάθε μέρα τα ίδια άτομα, δίχως να έχουν την ελευθερία να φλερτάρουν ή να… παίξουν γιατί «ποιος ξέρει τι θα πει ο κόσμος».
Φοιτητές που γυρίζουν για λίγες μέρες στο πατρικό και συναντούν παλιούς φίλους.
30άρηδες που αμολούν τα παιδιά αναζητώντας μισή ώρα ηρεμίας.
«Σημαιοστολισμένες» μαμάδες που αμολούν τα παιδιά και με μελετημένες κινήσεις τρέχουν ανά διαστήματα από πίσω τους για να τις δει ο κόσμος. Και φυσικά να δουν και εκείνες και να σχολιάσουν γυρνώντας σπίτι.
50άρηδες που η μοναξιά και ή έλλειψη συντροφιάς το βράδυ που γυρίζουν σπίτι, τους έχει τσακίσει το ηθικό και τους βγαίνει σε – απολαυστικό για τον παρατηρητή – κυνισμό.
Σκαμμένους από τη ζωή στα χωράφια, αλλά παρήγορα ακμαίους παππούδες που θέλουν απλώς να πιουν το τσιπουράκι ή τον ελληνικό τους όπως έχουν μάθει να κάνουν από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους.

Πέρα από τις καφετέριες, τα μόνα μαγαζιά που δουλεύουν σχεδόν πάντα είναι το κοσμηματοπωλείο της πλατείας, αφού «ο χρυσός είναι επένδυση» και το σούπερ μάρκετ. Παραμονή Χριστουγέννων, τα ράφια με τα ποτά έδιναν εικόνα πολέμου. Άδεια.
Μη σας ξενίζει αυτό. Εδώ στη Φιλιππιάδα όπως και σε αρκετές επαρχιακές κωμοπόλεις το ποτό είναι συνοδοιπόρος ζωής. Δε νοείται μέρα χωρίς έστω ένα ουισκάκι.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, λογίζονται ως η απενοχοποίηση της υπερκατανάλωσης. Μια ευκαιρία για έξτρα κραιπάλη. Τα ντουλάπια γεμίζουν μπουκάλια – πρώτο σε προτίμηση το Dimple – και το… γυαλί φαρμάκι. Είναι μια διέξοδος. Καμουφλάρει τα διαφορετικά για κάθε γενιά προβλήματα και βοηθούν το στόμα να φλυαρεί ακατάπαυστα και δίχως νόημα. Μακάρια.
Κάποτε στις κουβέντες, στις οποίες συμμετείχα ως ο δημοσιογράφος από την Αθήνα, κεντρικό πρόσωπο ήταν ο Μαρινάκης, ο Κόκκαλης, ο Βαλβέρδε (ναι, οι Ολυμπιακοί είναι συντριπτικοί πλειοψηφία). Πλέον λίγοι είναι όσοι έχουν τη διάθεση να μιλήσουν για μπάλα. Δεν τους αδικώ. Ούτε εγώ έχω.

Είναι Χριστούγεννα. Είμαι κι εγώ στην πλατεία. Σκαστός από την κόρη μου. Δίπλα σε ένα ζευγαράκι που χαζεύει στο internet. Σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που αμίλητοι, δίχως η σιωπή να είναι πια αμήχανη, πίνουν το καφεδάκι τους.
Το όλο σκηνικό σίγουρα μοιάζει ζοφερό. Κι όμως, για έναν περίεργο λόγο δεν είναι. Εμείς οι επισκέπτες περνάμε καλά. Βοηθά ο συνδυασμός οικογένειας, φίλων, καλής παρέας, ζεστασιάς, σπιτικού φαγητού δίπλα στο τζάκι. Η απόδραση από την ασύγκριτα πιο καταθλιπτική Αθήνα. Είναι ζεστοί εδώ οι άνθρωποι. Επιφυλακτικοί στην αρχή, παρεξηγήσιμα ειλικρινείς, αλλά έτοιμοι να σου δώσουν ό,τι έχουν μόλις σε γνωρίσουν. Εχουν βρει το δικό τους τρόπο να περνούν καλά. Ή έστω να πείθουν τον εαυτό τους πως το κάνουν.

Οσοι μπροστά από μια οθόνη στην Αθήνα πνίγεστε από αυτή την επαρχιώτικη εσάνς, μη στεναχωριέστε. Κανένα από τα εκλεκτά μέλη των φυλών της Φιλιππιάδας δε θα αντάλλασε αυτή τη μονότονη ρουτίνα για να έρθει στην Αθήνα. Ακόμα και τα νέα παιδιά. Όπως η Μπέτυ. Σπούδασε στην Αθήνα. Πολιτικός μηχανικός. Εζησε στην καρδιά της πόλης, είχε προοπτικές καριέρας και παρέες, μα τα παράτησε όλα. Γύρισε στον τόπο της. Πλέον είναι στα Γιάννενα. Παίρνει λιγότερα λεφτά, μα είναι χαρούμενη. Προβληματισμένη για το μέλλον της, αλλά χαμογελαστή. Η ψυχολογική υγεία τη βοηθά να λάμπει. Δεν γυρίζει πίσω μολονότι της προτάθηκε. Επίσης, δεν την αδικώ. Οποιος και οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα να φύγει από την Αθήνα και την αρπάζει. Δίχως δεύτερη σκέψη.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Πάω και εγώ να πιω κανένα τσιπουράκι.

Η βροχή πέφτει στα μεταλλικά κάγκελα των δίχως αισθητική πενταόροφων αποκρουστικών πολυκατοικιών με εκνευριστική συνέπεια. Η υγρασία κάνει το κορμί να μαζεύει, να δυσκολεύεται να κλείσει μάτι τις βαριές, μεγάλες νύχτες όπου μόνο ο αέρας σπάει τη ησυχία του χειμώνα. Η καπνιά από τα μονίμως αναμμένα τζάκια συμπληρώνει την εικόνα με την απαραίτητη μυρωδιά.
Τα Χριστούγεννα στην καταθλιπτική ατμόσφαιρα της Φιλιππιάδας έχουν μάλλον τον χαρακτήρα της ψυχαναγκαστικής ευφορίας. Δεν έχει να κάνει με την κρίση. Στην έτσι κι αλλιώς φτωχική Ήπειρο οι συνέπειες της ύφεσης δεν είναι ακόμα αισθητές. Εκτός ίσως από τα Γιάννενα.

Στο «χωριό», έτσι το λέμε για να πείθουμε κυρίως τους εαυτούς μας, οι δουλειές που υπήρχαν εξακολουθούν, κατά κανόνα, να υπάρχουν. Ο κόσμος, όμως, είναι ασυναίσθητα μαζεμένος. Παίζει «άμυνα» που λένε και οι επιχειρηματίες, σαφώς επηρεασμένος από όσα ακούει από την τηλεόραση. Την πιο μόνιμη και από τη βροχή συντροφιά του. Ακόμα και στις βραδιές των «ρεβεγιόν», ο πιο κεφάτος καλεσμένος είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος της ΝΕΤ. «Στην υγειά μας» και χρόνια πολλά.
Η τοπική αγορά φυτοζωεί. Πού όρεξη για δώρα; Είναι τώρα καιρός για σπατάλες; Η γιορτινή διάθεση εξαντλείται στις ανακαινισμένες καφετέριες με τα φαντασμένα ονόματα, στην κεντρική πλατεία του «χωριού». Εκεί συναντώνται όλες οι… φυλές της Φιλιππιάδας.

Εφηβοι που ασφυκτιούν μέσα στην… υποχρέωση να βλέπουν κάθε μέρα τα ίδια άτομα, δίχως να έχουν την ελευθερία να φλερτάρουν ή να… παίξουν γιατί «ποιος ξέρει τι θα πει ο κόσμος».
Φοιτητές που γυρίζουν για λίγες μέρες στο πατρικό και συναντούν παλιούς φίλους.
30άρηδες που αμολούν τα παιδιά αναζητώντας μισή ώρα ηρεμίας.
«Σημαιοστολισμένες» μαμάδες που αμολούν τα παιδιά και με μελετημένες κινήσεις τρέχουν ανά διαστήματα από πίσω τους για να τις δει ο κόσμος. Και φυσικά να δουν και εκείνες και να σχολιάσουν γυρνώντας σπίτι.
50άρηδες που η μοναξιά και ή έλλειψη συντροφιάς το βράδυ που γυρίζουν σπίτι, τους έχει τσακίσει το ηθικό και τους βγαίνει σε – απολαυστικό για τον παρατηρητή – κυνισμό.
Σκαμμένους από τη ζωή στα χωράφια, αλλά παρήγορα ακμαίους παππούδες που θέλουν απλώς να πιουν το τσιπουράκι ή τον ελληνικό τους όπως έχουν μάθει να κάνουν από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους.

Πέρα από τις καφετέριες, τα μόνα μαγαζιά που δουλεύουν σχεδόν πάντα είναι το κοσμηματοπωλείο της πλατείας, αφού «ο χρυσός είναι επένδυση» και το σούπερ μάρκετ. Παραμονή Χριστουγέννων, τα ράφια με τα ποτά έδιναν εικόνα πολέμου. Άδεια.
Μη σας ξενίζει αυτό. Εδώ στη Φιλιππιάδα όπως και σε αρκετές επαρχιακές κωμοπόλεις το ποτό είναι συνοδοιπόρος ζωής. Δε νοείται μέρα χωρίς έστω ένα ουισκάκι.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, λογίζονται ως η απενοχοποίηση της υπερκατανάλωσης. Μια ευκαιρία για έξτρα κραιπάλη. Τα ντουλάπια γεμίζουν μπουκάλια – πρώτο σε προτίμηση το Dimple – και το… γυαλί φαρμάκι. Είναι μια διέξοδος. Καμουφλάρει τα διαφορετικά για κάθε γενιά προβλήματα και βοηθούν το στόμα να φλυαρεί ακατάπαυστα και δίχως νόημα. Μακάρια.
Κάποτε στις κουβέντες, στις οποίες συμμετείχα ως ο δημοσιογράφος από την Αθήνα, κεντρικό πρόσωπο ήταν ο Μαρινάκης, ο Κόκκαλης, ο Βαλβέρδε (ναι, οι Ολυμπιακοί είναι συντριπτικοί πλειοψηφία). Πλέον λίγοι είναι όσοι έχουν τη διάθεση να μιλήσουν για μπάλα. Δεν τους αδικώ. Ούτε εγώ έχω.

Είναι Χριστούγεννα. Είμαι κι εγώ στην πλατεία. Σκαστός από την κόρη μου. Δίπλα σε ένα ζευγαράκι που χαζεύει στο internet. Σε ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που αμίλητοι, δίχως η σιωπή να είναι πια αμήχανη, πίνουν το καφεδάκι τους.
Το όλο σκηνικό σίγουρα μοιάζει ζοφερό. Κι όμως, για έναν περίεργο λόγο δεν είναι. Εμείς οι επισκέπτες περνάμε καλά. Βοηθά ο συνδυασμός οικογένειας, φίλων, καλής παρέας, ζεστασιάς, σπιτικού φαγητού δίπλα στο τζάκι. Η απόδραση από την ασύγκριτα πιο καταθλιπτική Αθήνα. Είναι ζεστοί εδώ οι άνθρωποι. Επιφυλακτικοί στην αρχή, παρεξηγήσιμα ειλικρινείς, αλλά έτοιμοι να σου δώσουν ό,τι έχουν μόλις σε γνωρίσουν. Εχουν βρει το δικό τους τρόπο να περνούν καλά. Ή έστω να πείθουν τον εαυτό τους πως το κάνουν.

Οσοι μπροστά από μια οθόνη στην Αθήνα πνίγεστε από αυτή την επαρχιώτικη εσάνς, μη στεναχωριέστε. Κανένα από τα εκλεκτά μέλη των φυλών της Φιλιππιάδας δε θα αντάλλασε αυτή τη μονότονη ρουτίνα για να έρθει στην Αθήνα. Ακόμα και τα νέα παιδιά. Όπως η Μπέτυ. Σπούδασε στην Αθήνα. Πολιτικός μηχανικός. Εζησε στην καρδιά της πόλης, είχε προοπτικές καριέρας και παρέες, μα τα παράτησε όλα. Γύρισε στον τόπο της. Πλέον είναι στα Γιάννενα. Παίρνει λιγότερα λεφτά, μα είναι χαρούμενη. Προβληματισμένη για το μέλλον της, αλλά χαμογελαστή. Η ψυχολογική υγεία τη βοηθά να λάμπει. Δεν γυρίζει πίσω μολονότι της προτάθηκε. Επίσης, δεν την αδικώ. Οποιος και οποιονδήποτε έχει τη δυνατότητα να φύγει από την Αθήνα και την αρπάζει. Δίχως δεύτερη σκέψη.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους. Πάω και εγώ να πιω κανένα τσιπουράκι.

19 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Είχα ένα φίλο κάποτε. Στην Αθήνα.

"Δεν γίνεται στην επαρχία μου έλεγε. Δεν έχεις που να πάς. Ενώ στην Αθήνα μπορείς να πας ένα θέατρο ..."

Στα δέκα χρόνια πήγε μια φορά.

Στον Άγιο Πρεβέζης, τον θυμάστε; του Κολλάτου.

Χρόνια Πολλά Αθηναίοι μου. Αλλά να μην ξεχνάτε ότι δεν είναι απλώς η επαρχία που σας γέννησε αλλά που συνεχίζετε και της απομυζάτε κάθε πόρο για καλύτερη ζωή παραπονούμενοι ότι δεν έχετε δεύτερη Αττική Οδό ή ότι δεν σας φτάνουν τα λεφτά να πληρώσετε το ολοκαίνουργιο ΜΕΤΡΟ σας.

Εξάλλου υπάρχει πάντα και το μέγαρο, για να ασκήσετε το άθλημα της στολισμένης Κατίνας και της κοινωνικής κριτικής, και μια ευκαιρία να γράψετε μια κουβέντα για την μιζέρια της επαρχίας και τους καλοκάγαθούς ανθρώπους της.

Μια συμβουλή. Συνέλθετε και λακίστε από τον κλεινόν άστυ. Θα σωθείτε και εσείς, θα απαλλαχτούμε και εμείς. Από πολλά!

ΥΓ.

Μην γίνεσαι προκλητικός περί κρίσης κ.λπ. πριν μετρήσεις τους άνεργους στην περιοχή...

Ανώνυμος είπε...

Από πολλούς χαρακτηρίστηκε αυστηρό..Κατά τόπoυς θα συμφωνήσω..Μήπως όμως να πάμε τη σκέψη μας ένα βήμα πιο πέρα?

Το άρθρο αναφέρεται στις "αποκρουστικές πολυκατοικίες" της Φιλιππιάδας. Αυτή την εικόνα συναντάει ο επισκέπτης.Αυτή δεν είναι η αλήθεια???

Η γιορτινή διάθεση όντως δεν εξαντλείται στις ανακαινισμένες καφετέριες της κεντρικής πλατείας? Πού είναι η πλατεία που παίζαμε όλοι μας όταν ήμασταν παιδιά? Δεν θα μπορούσε να "επεκταθεί" η διασκέδαση κ εκτός των "συνόρων" της πλατείας? Να δημιουργηθούν νέες επαγγελματικές ευκαιρίες κ νέες θέσεις εργασίας?

Το άρθρο επίσης αναφέρεται στη ζεστασιά μας, την ειλικρίνειά μας, τη γενναιοδωρία μας και κυρίως την ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ!!! Παροτρύνει την εγκατάλειψη της "καταθλιπτικής Αθήνας" και την επιστροφή στα πάτρια εδάφη.

Ο καθείς από εμάς έχει το δικαίωμα της έκφρασης του λόγου. Και πριν μας κυριεύσουν οι "επαρχιώτικοι κομπλεξισμοί" περί προσβολής από τους Αθηναίους,ας κάνουμε όλοι ένα απολογισμό..

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους χρόνια πολλά, με υγεία και πολλά χαμόγελα..

Ανώνυμος είπε...

Καμία αντίρρηση. Αλλά να μην είμαστε κυριευμένοι από τον Αθηναϊκό κομπλεξισμό. Δεν αντέχεται και κοστίζει ακριβά.

Ανώνυμος είπε...

Από το Newsletter (27.11.2011)του ΤΕΕ:

"Η είδηση, η οποία μας έρχεται από την μακρινή
Νέα Ζηλανδία, εν μέρει, ξαφνιάζει: ταπεινά
περιστέρια είχαν εξίσου καλές επιδόσεις στο
να ταξινομούν ομάδες αντικειμένων ανάλογα
με τον αριθμό τους, έπειτα από εκπαίδευση
ενός χρόνου. Μπροστά σε μια οθόνη αφής,
τα περιστέρια βλέποντας τρεις ομάδες με
διαφορετικούς αριθμούς αντικειμένων,
για παράδειγμα μια ομάδα με ένα κίτρινο
τετράγωνο, μια ομάδα με δύο κόκκινους
κύκλους και μια τρίτη ομάδα με τρία κίτρινα
παραλληλόγραμμα, προκειμένου να κερδίσουν
ένα μεζέ, έμαθαν να βάζουν τις ομάδες στη
σειρά, δηλαδή να επιλέξουν πρώτα την ομάδα
με το ένα αντικείμενο, έπειτα την ομάδα με
τα δύο αντικείμενα και τέλος την ομάδα με τα
τρία αντικείμενα, δίχως να επηρεάζονται από
το χρώμα ή το σχήμα τους. Οι επιστήμονες
ονομάζουν αυτού του είδους την αριθμητική
λογική «τακτικούς αριθμούς» και τη διαχωρίζουν
από την ικανότητα αντίληψης διαφορετικών
ποσοτήτων, δηλαδή το μέτρημα.
Χιλιάδες μίλια μακριά από τη Νέα Ζηλανδία,
π.χ. εδώ στη χώρα μας, εκπρόσωποι των
ανώτερων θηλαστικών του πλανήτη, που πολλοί
νόμιζαν έως πρότινος ότι ήταν και τα μόνα που
διέθεταν αυτή την ικανότητα, αποδεικνύουν
με τις καθημερινές πρακτικές τους ότι ούτε
να μετρήσουν, ούτε να βάλουν στη σειρά τους
"τακτικούς αριθμούς" μπορούν, ρίχνοντας
τον προϋπολισμό διαρκώς έξω και τη χώρα
ολόκληρη στα βράχια..."

Χρόνια πολλά!!!

Ανώνυμος είπε...

πεστε σε αυτον τον Αρωνιαδη οτι Φιλιππιαδα δεν ειναι μονο η πλατεια και οι 5-6 πολυκατοικιες.ζουμε μεσα στην φυση στην ηρεμια,σε εναν ευλογιμενο τοπο.τα γραφομενα του θυμηζουν καποιον λιγο πριν την αυτοκτονια του.Δεν ξερω αν ειναι καν Φιλιππιαδιωτης.Σ.Κ.

Ανώνυμος είπε...

Όταν κάτι είναι ευλογημένο οφείλεις να το σέβεσαι!!! Έχουμε πράσινο μέσα στην πόλη και δεν το βλέπω?? Να αλλάξω τα γυαλιά μου αν είναι....

Έχουμε δάσος, ναι!!! Μήπως κάποιοι δεν χτίσαν εκεί με την ανοχή κάποιων??

Έχουμε νερά, ναι!! Ζούμε κοντά στις πηγές του Λούρου, ναι!! Μήπως δεν τα μολύνουμε με βοθρολύματα???

Κάποτε είχαμε και μία δανειστική βιβλιοθήκη..Οι πλαιότεροι θα τη θυμάστε..Τί έγινε?? Εκμοντερνίτηκε ο Δήμος και δεν τη χρειάζεται??

Αχ!!! Μας θίχτηκε ο εγωισμός και αντιδρούμε σαν γυμνασιόπαιδα αντί να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας..

Ένα άρθρο μας "πόνεσε"? Αυτά που κάνουν όλοι αυτοί στην πόλη μας τόσα χρόνια δεν "πονάνε"???

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους από το λήθαργο.. Η αλήθεια πονάει αλλά σκεφτείτε ότι μας κάνει και καλύτερους ανθρώπους..

Ανώνυμος είπε...

Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου και λιγδώσει η πανέμορφη πόλη!
Πόλις ονομάζεται αυτό εδώ το μόρφωμα ή Ισπανικό χάνι;
Αποκαμωμένος από την δημιουργική λαχτάρα του νόστου ο κάθε επισκέπτης-«δημιουργός» στοιβάζει εκείθε- κακείθεν ρυπαρά μπογαλάκια και μετά την αράζει θαυμάζοντας λαμπρά του επίτευγμα. Της πόλης στολίδια !
ΤΕΡΑΤΟΎΡΓΗΜΑ αισθητικής.!
Κάθε δημιουργός και το δικό του εξάμβλωμα.
Όταν οι σύγχρονοι και προπαντός γηγενείς Φιλιππιαδιώτες πετάνε στα ουράνια απολαμβάνοντες « τη φύση, την ηρεμία του ευλογημένου τόπου»,
είναι ανθρωπίνως αδύνατον να συλλάβει κανείς το μέγεθος της ευδαιμονίας
που βίωναν πρόγονοί μας , του Ασπροχάλικου σπηλίτες, προ αμνημονεύτων - πάνω 50.000- χρόνων !
Πίσω λοιπόν, στις καλύβες, για να ΒΙΩΝΟΥΜΕ το μεγαλείο της φύσης.

Αν μόνο για τέσερες-πέντε πολυκατοικίες επρόκειτο , τότε ερρέτω !
¨Όμως τέτοια κακογουστιά, στο σιδηρομπετόν πνιγμένη και πανάκριβα πληρωμένη από όλους ανεξαιρέτως τους συμπολίτες ,
τόσα κιτς , τόση πολεοδομική αναρχία δεν έχουν το όμοιό τους σε καμία άλλη γωνιά της χώρας μας.
Ναι, αυτό το ΜΟΡΦΩΜΑ, που μύρα αναβλύζει τις χλωμές και κατασκότεινες ιδίως νύχτες, ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ του Δήμου Ζηρού αποκαλείται !

Απρόσκλητος και νεόκοπος επισκέπτης, αντί ρυπαρών απο-σκευών, πετάει κατάμουτρα πικρόχολες διαπιστώσεις για πανέμορφες κατά-σκευές τον ύπνο μας,τον μακάριο ταράσσοντας,
Και αυτό μας πείραξε.

Ανώνυμος είπε...

ΠΕΣ ΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΕ!!!!!

ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΕ ΣΑΣ ΠΟΥ ΜΙΛΗΣΑΤΕ ΟΡΘΩΣ, ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ!!!!

Ανώνυμος είπε...

"Εχει στον κήπο μου μια μυγδαλιά φυτρώσει
κι είν' έτσι τρυφερή που μόλις ανασαίνει·
μα η κάθε μέρα, η κάθε αυγή τηνε μαραίνει
και τη χαρά του ανθού της δε θα μου δώσει..."

Η μυγδαλιά είναι το πράσινο, η μυγδαλιά είναι ο καθαρός αέρας, η μυγδαλιά είναι το καθαρό νερό, η μυγδαλιά είναι ο ελεύθερος χώρος, η μυγδαλιά είναι ο κινηματογράφος, η μυγδαλιά είναι η ηθική, η μυγδαλιά είναιόλα αυτά που με τα χέρια μας μαράναμε...Κ τώρα μας πείραξε η κριτική..

Προφητικός ο Καρυωτάκης όταν έγραφε αυτούς τους στίχους..

Φανταστείτε να τολμούσε να τους γράψει για τη Φιλιππιάδα..Ευτυχώς για εμάς τους "υπέροχους Φιλιππιαδιώτες"...

Ανώνυμος είπε...

Ρε παδιά μην παρασύρεστε. Δεν άσκησε κριτική ο άνθρωπος. Τα εσώψυχά του έβγαλε. Μαυρισμένη και απελπισμένη από την χρόνια διαμονή στην επαρχία... της Αθήνας. Χρόνια πολλά, Καλή Χρονιά "καλοκάγαθοι" επαρχιώτες μου...

Ανώνυμος είπε...

Μετα-πρωτοχρονιατικος Μπουναμάς..

Το παιγνίδι έχει χαθεί !

Δυστυχώς, όλα τα δημοσιονομικά μεγέθη, όλη η διεθνής αντιμετώπιση της χώρας και οι εκθέσεις που έρχονται από το εξωτερικό, όλη η κατάσταση του κρατικού μηχανισμού, όλη η πραγματική οικονομική και κοινωνική εικόνα, αλλά και όλο το πολιτικό περιβάλλον εντός και εκτός της κυβέρνησης, ένα και μόνο μαρτυρούν, το οποίο, δυστυχώς, επίσης όλοι κάνουν ότι δεν βλέπουν: πώς το παιχνίδι έχει πλέον χαθεί.

Οσο κι αν δεν ομολογείται, αυτή ακριβώς είναι η πραγματικότητα, την οποία γνωρίζουν πάρα πολύ καλά και οι δύο - τρεις χιλιάδες άνθρωποι που συγκροτούν συνολικά το «σύστημα εξουσίας» στην Ελλάδα. Τη συζητούν καθημερινά κατ ιδίαν μεταξύ τους, είναι βέβαιοι για την πορεία, αλλά, στον δημόσιο λόγο, η σιωπή επικρατεί.

Η παράξενη ηρεμία που επικρατεί εδώ και λίγες ημέρες δεν διαταράσσεται ούτε από την πορεία των δεικτών, ούτε από τα απίστευτα τεκμήρια θανάτου που θα ισχύσουν για τα εισοδήματα του 2011, ούτε από τους οικονομικούς εισαγγελείς που παραιτούνται όπως παραιτούνται. Δεν διαταράσσεται από τίποτα. Και ο λόγος γι' αυτό είναι ακριβώς ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Τίποτα δεν είναι αρκετό να σπάσει τη γαλήνη πριν από την τελική θύελλα.

Ζήτημα επίτευξης των στόχων και εκπλήρωσης των όρων συνεπούς παραμονής της χώρας στο δανειακό πρόγραμμα, πλέον, δεν τίθεται. Αυτός ο στόχος είναι πλέον αντικειμενικά αδύνατον να εκπληρωθεί. Και η θανατική αυτή γαλήνη θα σπάσει με κρότο σε λίγες μέρες από σήμερα, με την επιστροφή της τρόικας στην Αθήνα στις αρχές του 2012.

Από εδώ και πέρα, το πρωταρχικό χρέος της ελληνικής κυβέρνησης είναι ένα και μόνο: να προετοιμάζει, όσο είναι δυνατόν, τη χώρα για την επόμενη ημέρα.

Αν πάντως η ανάλυση του Στίγκλιτς, όπως και πολλών άλλων, εντός και εκτός «αγορών» και κυβερνήσεων επιβεβαιωθεί, το 2012 δεν θα είναι μόνον το έτος κατάρρευσης της Ελλάδας, αλλά και του ευρώ στο σύνολό του, όπως το γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Στοιχείο λοιπόν αυτής της προετοιμασίας ίσως είναι η προσπάθεια να μην προλάβει η Ελλάδα να «πέσει» μόνη, αλλά να αντέξει μέχρι τις ευρύτερες εξελίξεις: και αυτό μπορεί να έχει τεράστια σημασία για το μέλλον. Αν αυτό πράττει κατά βάθος η κυβέρνηση, ορθώς πράττει και ορθώς δεν το ομολογεί.

Μαλούχος. ΤΟ ΒΗΜΑ σήμερα.

ΥΓ. Μαύρα μαντάτα από παντού !

Ανώνυμος είπε...

bravo gia to keimeno file perastike tis polis mas...poli wraia i dwrean diafimisi pou ekanes sto katastima pou poulaei kosmimata kai se gnosti marka potou.twra gia an pername kala,gia to an iparxi monaxsia stous neous neous anthrwpous.gia to an stolizonte oi miteres gia na vgoun ase na to krinoume emeis pou zoume edw.apla tin epomeni fora pou tha grapseis kati gia ton topo mas tha se parakalousa na anefereis kai ton diko sou topo katagogeis gia na mathoume se pio patadeisenio meros gennithikes kai megaloses...kali xronia.........

filoiko είπε...

Γράφει ο Νίκος Δήμου στο blog του:

Eνσταση

Για μένα ο κύριος Κουτσού (ή Εφραίμ) έπρεπε να είναι από καιρό στην φυλακή. Όχι για τα τέσσερα κακουργήματα, τις ανύπαρκτες λίμνες και τις πολλές off shore εταιρίες. Αλλά για απάτη και καπήλευση των ιερών. Κι έπρεπε να τον έχει μηνύσει η ίδια η Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Χριστός είπε: «αγαπάτε αλλήλους» - δεν είπε: «προσκυνάτε τη ζώνη της μάνας μου». Ούτε πρόσθεσε: «και με το αζημίωτο, φυσικά».

Α, ναι - και είχε διώξει τους εμπόρους από το Ναό.

Ανώνυμος είπε...

Αφού ο Εφραίμ είναι ένοχος, που είναι οι "άλλοι" ένοχοι οέο; Mήπως θα τον κάνουμε και θύμα - ήρωα αφού οι "άλλοι" δεν "βρέθηκαν"; Γιατί για να "βρεθούν" ξαφνικά πίσω - πίσω δεν το βλέπω! Και να με συγχωρείτε, αλλά όσο δεν τους δεσμεύουν τις περιουσίες δεν μου αρκεί που τους "ξέρουμε". Γιατί για γεννιές δεκατέσσερες καλά θα περνάνε, σε υγεία των κορόιδων, οι ίδιοι και οι επίγονοι! Εξάλλου μην χαλάτε το σάλιο σας φτύνοντας. Συνεχίζουν να νομίζουν ότι απλώς ψιχαλίζει.

Ανώνυμος είπε...

Με ποιον να πας και ποιον να αφήσεις;

«Εγκληματική προσωπικότητα ο γέρος.
Κι όμως ισχυρίζεται ότι είναι προσκυνητής,
χριστιανός και αφοσιωμένος.
Απ' έξω κούκλα. Από μέσα πανούκλα»

« Διαμαρτυρόμενοι κρατώντας στα χέρια τους από ένα κερί.
Αντί να αποκηρύξουν τον ρασοφόρο εγκληματία που αποτελεί την έσχατη για την πίστη τους ντροπή,
υπερασπίζονται τον ραδιούργο που με τις παρανομίες του και τα θεία και την Ορθοδοξία κατασυκοφαντεί.»

«Το ίδιο συμβαίνει και με τους έλληνες κυβερνητικούς πολιτικούς που κατηγορούν τη δικτατορία της Βόρειας Κορέας.
Αφού με τις πράξεις τους μας παρέδωσαν χειροπόδαρα στους ξένους και μετέτρεψαν τη χώρα σε τριτοκοσμική μπανανία, με θρασύτητα αποδίδουν αυταρχισμό και δεσποτισμό σε μια ξένη χώρα
Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
Μπροστά στη δική μας άθλια πραγματικότητα η Κολομβία των ναρκωτικών μοιάζει με Γαλλία.
Μπροστά στον δικό μας χριστιανικό φονταμενταλισμό, τύφλα να' χουν οι Αγιατολάχ του Ιράν.
Μπροστά στην Ομερτά των δικών μας πολιτικών η μαφία των Αμερικανών φαντάζει σαν συμμοριών άτακτων παιδιών.»


ΥΓ .. Από τον ίδιο ύποπτο. Δ.Δ…

Ανώνυμος είπε...

Καλές μεν οι ευχές για τον καινούργιο χρονο,
Όταν όμως αλλα οι Θεοί κελεύουν, τότε τι κάνουμε;


"Διεκδικώντας ηγετικό μερίδιο στην καταστροφή

Το κακό με την ομηρική Κασσάνδρα δεν ήταν αυτά που έλεγε, αλλά ότι αυτά που προφήτευε έβγαιναν αληθινά. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα έχουμε και με τον επικεφαλής οικονομολόγο της Ντόιτσε Μπανκ, Τόμας Μάγιερ. Να θυμίσουμε ότι σε ανύποπτο χρόνο -στις 10 Νοεμβρίου 2009, όταν εμείς βρισκόμασταν σε μετεκλογικά πελάγη «αφθονίας» και επιδομάτων- ο εν λόγω διαμορφωτής της γερμανικής πολιτικής δήλωνε ότι «σε περίπτωση που η Ελλάδα θα συναντούσε δυσχέρειες πληρωμών... καλό θα ήταν η Ε.Ε. να της συνιστούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ». Τότε η δήλωσή του πέρασε απαρατήρητη. Ελάχιστοι την θυμήθηκαν ακόμη και όταν η Ελλάδα προσέφυγε στην τρόικα ως έσχατο δανειστή.

Πριν από λίγες μέρες ο ίδιος οικονομολόγος έκανε μια άλλη πρόβλεψη, που επίσης πέρασε απαρατήρητη. Δήλωσε πως «η έξοδος μιας χώρας, όπως η Ελλάδα, από τη Ζώνη του Ευρώ δεν θα πρέπει να θεωρείται “ταμπού”». Μας έδωσε, δε, και τη συνταγή: «Υπάρχει ο κίνδυνος», είπε, «από τις εκλογές του 2012 να προκύψει στην Ελλάδα μια κυβέρνηση που δεν θα θέλει ή δεν θα μπορεί να προχωρήσει στα προγράμματα περικοπών. Σε αυτή την περίπτωση τα προγράμματα βοήθειας θα ανασταλούν και οι Ελληνες θα πρέπει να τυπώσουν δικό τους νόμισμα για να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Το νόμισμα μπορεί να λέγεται δραχμή ή κάπως αλλιώς».

Θα περίμενε κανείς ότι με την καταστροφή προ των πυλών, αρχηγοί κομμάτων, βουλευτές και υπουργοί να βρίσκονται σε επιφυλακή· να έχουν ως μόνο μέλημά τους την αποτροπή του εφιάλτη· να προωθούν εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που θα διαψεύσουν τη γερμανική Κασσάνδρα.

Φευ! Ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και οι παραφυάδες του έχουν στρέψει την προσοχή τους στην πολιτική σκακιέρα. Η Νέα Δημοκρατία προβληματίζεται μόνο για τον χρόνο των εκλογών, κι αυτό χωρίς μεγάλη επιτυχία. Το ορόσημο της 19ης Φεβρουαρίου έγινε Κυριακή των Βαΐων, χωρίς όμως τον οδικό χάρτη. Δηλαδή, δεν μας λέει ποια μέτρα πρέπει να περάσουν για να εξασφαλιστεί το μέλλον της χώρας, ώστε μετά ήσυχοι να κάνουμε όσες εκλογές θέλουμε.

Στο ΠΑΣΟΚ πάλι όλοι είναι με το ημερολόγιο ανά χείρας, αλλά για διαφορετικούς λόγους. Εκεί το διακύβευμα είναι η αρχηγία του κόμματος. Ο κ. Βενιζέλος αντί να μαζεύει έσοδα βρήκε την Κυριακή της 15ης Ιανουαρίου· ο κ. Χρυσοχοΐδης αντί να συμμαζεύει το υπουργείο του κλαίγεται από κανάλι σε κανάλι· και ο κ. Λοβέρδος ασκείται στην αγαπημένη του τέχνη της λεκτικής πιρουέτας. Σημαντική παρένθεση: αντελήφθη κανείς την ανοιχτή επιστολή του προέδρου του Φαρμακευτικού Συλλόγου Πειραιά Κ. Κούβαρη, ο οποίος διακηρύσσει «Συνάδελφοι, αυτές τις δύσκολες ώρες έχοντας στα χέρια μας ακόμα το φάρμακο, είμαστε σε θέση να επιβάλουμε και να επιλύσουμε το σύνολο των προβλημάτων, αρκεί να αποφασίσουμε να το στερήσουμε από τον Ελληνα ασφαλισμένο. Οι τύψεις και οι αναστολές δεν μας ταιριάζουν»! Τόσο καλά, και ο αρμόδιος υπουργός προβληματίζεται για τον... χρόνο εκλογών στο ΠΑΣΟΚ!"

Tου Πασχου Mανδραβελη

Ανώνυμος είπε...

Η σκελέα της Μέρκελ,
το μοναδικό μας αποκούμπι!

Παίδες Ελλήνων,Ίτε !

Ανώνυμος είπε...

Ακούω τις δηλώσεις Προβόπουλου και πιάνω τον εαυτό μου να σκέπτεται: Άν ήταν Γιαπωνέζος δεν θα είχε κάνει χαρακίρι; Αμ οι δύο εισαγγελείς; Τι φρούτα σαπισμένα! Σε κολλάζουν θες δεν θες μέρες που είναι.

Ανώνυμος είπε...

Ήρθε και το διάγγελμα Παπαδήμου. Επισφράγισμα πλήρους αποτυχίας.