ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ:απευθείας σύνδεση με φωλιά πελαργών.

Οι Γούβες στην Παλιά Φιλιππιάδα

 του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Μετά από το κέντρο του χωριού με την εκκλησία της Παναγίας και το καμπαναριό της να δεσπόζουν πανοραμικά, με τα κυπαρίσσια και τα θεόρατα πλατάνια, στην Παλιά Φιλιππιάδα το πιο εμβληματικό μέρος κατά σειρά ήταν οι Γούβες. Λέμε << ήταν >>, γιατί σε κάποιο καιρό ύστερα, η γραφική εκείνη τοποθεσία κατακόπηκε στην κυριολεξία για να περάσει ο καινούργιος τότε δρόμος. Έμεινε μόνο η εκκλησία με το καμπαναριό της καθώς και ένα μοναχικό κυπαρίσσι μπροστά.

      Ο έτερος πόλος, οι Γούβες, δεν καταξιώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου ως ένα από τα λιγοστά, είναι αλήθεια, αξιοθέατα στην περιοχή μας. Προφανώς γιατί η ίδια η λέξη ακουστικά παραπέμπει σε συνειρμούς ακαλαίσθητους και ταπεινούς, που ουδόλως κολακεύουν την εικόνα τους. Γούβες, σου λέει ο άλλος, δηλ. λακκώματα και σπηλιές. Χαλάσματα! Δυστυχώς η περιβαλλοντική συνείδηση, ως αίσθηση έστω περί το ωραίο, στην εποχή μας βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Πολύ περισσότερο, όταν μιλάμε για καιρούς παλιούς, που τέτοιες ευαισθησίες ήταν αδιανόητες ως περιττή πολυτέλεια, καθώς προείχαν άλλες αδήριτες ανάγκες, για επιβίωση και βιοπορισμό.

     Μπορεί και να ισχύει το λεγόμενο:<< ο άγιος στον τόπο του ποτέ του δε δοξάζεται>>. Το οποίο μεθερμηνευόμενο για την περίπτωσή μας, σημαίνει πως συνήθως δεν καταλαβαίνουμε την αξία των δικών μας πραγμάτων και εντυπωσιαζόμαστε από τα ξένα. Εκτός εάν η αναγνώριση μας έρθει από τους απ’έξω.
    Έτσι οι Γούβες όλα τα χρόνια πέρασαν στα αζήτητα. Εγώ όμως που τις έχω ζήσει τις Γούβες τον καιρό που ήμουν παιδί και αφουγκράστηκα το πνεύμα τους, την ψυχή τους – έχουν ψυχή και τα πράγματα, την παίρνουν από τον άνθρωπο – τώρα από το ύψος της ωριμότητας μου, θεωρώ τις Γούβες ως τόπο προσκυνήματος για τη γενιά μου, γιατί εκεί έχουμε καταθέσει ένα κομμάτι της ύπαρξής μας. Χώρια η περιβαλλοντική τους αξία. Αυτή είναι μέλημα γενικότερο. Για τους λόγους αυτούς που εξέθεσα πιο πάνω συμπεριέλαβα τις Γούβες εδώ στη θεματογραφία μου.
      Το χαρακτηριστικό με τις Γούβες ως τοποθεσία είναι ότι βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα στο χωριό. Η Παλιά Φιλιππιάδα, καθώς και ολόκληρη η Φιλιππιάδα ως κάτω στο Ελευθεροχώρι, είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός μακριού λόφου και τα σπίτια της κοιτάζουν προς την ανατολή. Ο λόφος αυτός σε αρκετά σημεία του σκίστηκε από καταβυθίσματα του εδάφους λόγω των υπόγειων νερών, με αποτέλεσμα να σχηματισθούν πεντέξι μεγάλα ρέματα. Ένα από αυτά είναι οι Γούβες στην Παλιά Φιλιππιάδα. Πρόκειται για μια χαράδρα που ξεκινάει από το δημόσιο δρόμο κάτω, δίπλα από το Κοτσέκι που λέγαμε, και φτάνει ως πίσω στα δυτικά στην Ρωμιά, ένα χωριουδάκι κοντά στην Φιλιππιάδα.
      Οι Γούβες διαφοροποιούνται από τα άλλα ρέματα, γιατί στο μέρος που καταλαμβάνουν υπάρχουν πολλοί βράχοι και, το κυριότερο, στις πλευρές , ύψους τριάντα σαράντα μέτρων, είναι κάτι μεγάλες σπηλιές πέτρινες, των οποίων τα στόμια ορθάνοιχτα, σαν πελώρια σκοτεινά μάτια, σου δίνουν την εντύπωση πως κατοπτεύουν ολόγυρα το τοπίο και πως κατασκοπεύουν άγρυπνα κάτω τους περαστικούς.
      Οι Γούβες, στην πέτρινη εκδοχή τους εδώ καταλαμβάνουν το μισό περίπου της χαράδρας. Στο υπόλοιπο μισό το έδαφος είναι χωματερό, δεν έχει δηλ. σπηλιές και βράχια, και το λέμε <<Κομμένη γης>>. Όλη η χαράδρα κάτω διασχίζεται από ένα χείμαρρο που η κοίτη του πλημμύριζε από θολά και ορμητικά νερά τον χειμώνα, προξενώντας ζημιές στους κήπους κάτω προς τον κάμπο, ώσπου να πέσουν μέσα στο ποτάμι. Ο χείμαρρος εκείνος σκεπάστηκε με τσιμέντο και έκτοτε δε δημιούργησε κανένα πρόβλημα.
      Αυτά από γεωγραφικής και γεωλογικής πλευράς.
   Οι Γούβες όμως, όπως συμβαίνει με τα πράγματα που δένονται με τον άνθρωπο, για τα δεδομένα της εποχής που μιλάμε, δεκαετία του ’50 , είχαν κοινωνικό χαρακτήρα, κοινωνικό πρόσωπο θα έλεγα. Ήταν οι δικές μας Γούβες με τα ιδιαίτερα πρόσθετα γνωρίσματα, που τις διαφοροποιούσαν από τις άλλες του είδους και που ασφαλώς υπάρχουν άφθονες στη χώρα μας. Ειδικότερα, για μας τα παιδιά οι Γούβες είχαν ξεχωριστή σημασία καθώς δέθηκαν μαζί μας με βιώματα, από αυτά που λέμε πως δεν ξεχνιούνται ποτέ. Θα δείτε και θα καταλάβετε.
      Όταν μπαίνεις στις Γούβες αισθάνεσαι ένα δέος. Το τοπίο ολόγυρα σου επιβάλλεται με το ύψος των πλευρών του δεξιά και αριστερά. Από πάνω σε παρακολουθούν οι σπηλιές. Στο έμπα της χαράδρας δεξιά σε υποδέχεται ένα μικρό δάσος από φραγκοσυκιές. Τρόπος του λέγειν σε υποδέχεται, γιατί όσο και αν είναι θελκτική η εικόνα με τις πράσινες αγκαθερές φραγκοσυκιές, τόσο σε αποθαρρύνουν τα μεγάλα άσπρα αγκάθια τους. Πέρα, κατά τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο που γίνονται τα φραγκόσυκα, ροδαλά και κίτρινα στην ωριμότητά τους, δίνουν περισσότερη ομορφιά στην εικόνα.
      Γενικά το τοπίο στις Γούβες διατηρεί μια άγρια ομορφιά, που δεν την αλλοίωσε ο άνθρωπος με τις παρεμβάσεις του.
      Εμάς τα παιδία τότε δε μας συγκινούσαν τέτοια πράγματα. Μπορεί καταβάθος να μας προσέλκυαν αλλά δεν τα καταλαβαίναμε. Πώς δηλ. γινόταν και κάθε τόσο, σχεδόν τακτικά, επισκεπτόμασταν τις Γούβες, που κάθε άλλο παρά επισκέψιμος ήταν ο τόπος. Ούτε κυνηγότοπος ούτε καν παιγνιδότοπος ήταν.  Εκτός από το χαλικωτό τότε δρομάκι που διέσχιζε στριφογυριστό τη χαράδρα σε όλο το μάκρος της, τα βράχια και η λιγοστή βλάστηση δε σου έκαναν την όρεξη να παίξεις ή να κυνηγήσεις πουλιά με το <<λάστιχο>>.
      Μόνο τη μέρα της πρωτοχρονιάς, έτσι εθιμοτυπικά θα έλεγα, μετά που απόλυε η λειτουργία στην εκκλησία εμείς τα παιδιά πηγαίναμε και παίζαμε <<χαρτιά>> πάνω σε ένα μεγάλο επίπεδο βράχο, υπηρετώντας έτσι το έθιμο της χαρτοπαιξίας, παρά το διαπεραστικό κρύο και την υγρασία που επικρατούσε στις Γούβες, Γενάρη μήνα.
     Πιο πάνω που άρχιζε η <<Κομμένη γης>>, καθώς λέγανε το μέρος, υπήρχε στ’αριστερά μας μία μακριά συρίδα γης δίπλα στο δάσος. Εκεί ναι, κυνηγούσαμε πουλιά, γιατί το έδαφος ήταν ομαλό και προσφερόταν για κυνήγι. Κάτι που δε συνέβαινε στην πετρώδη διάβαση στις Γούβες μπροστά.
     Αν μπορούσαμε, τότε παιδιά, να δώσουμε με το μυαλό μας κάποια εξήγηση αναφορικά με τους λόγους που επισκεπτόμασταν συχνά τις Γούβες, θα λέγαμε ότι αυτό γινόταν από την περιέργεια τίποτε περισσότερο. Η περιέργεια άλλωστε είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και πιο πολύ στα παιδιά.
  
   Τώρα που βλέπω τα πράγματα από την ωριμότητα της ηλικίας μου, καθώς τα έζησα έντονα, είμαι σε θέση να δω και να αναλύσω σε βάθος την παιδική εκείνη περιέργεια. Μας τραβούσε τότε η ακατάσβεστη για την ηλικία μας δίψα για περιπέτεια, να γνωρίσουμε και να ζήσουμε καινούργια πράγματα και να εξαντλήσουμε έτσι τα αποθέματα της παιδικής μας ενεργητικότητας.
    Ύστερα, κοντά σ’αυτό, ήταν η παράξενη γοητεία που ασκεί στον άνθρωπο και ειδικότερα στα παιδιά καθετί το μυστηριώδες , το άγνωστο. Οι Γούβες με τις σπηλιές μάς τραβούσαν σαν τον μαγνήτη. Τι να έκρυβαν άραγε οι σπηλιές μέσα στα σκοτεινά τους σπλάχνα!
     Λέγονταν φοβερά πράγματα τότε για τις ανεξερεύνητες σπηλιές. Πως μέσα εκεί κατοικούσαν φίδια μεγάλα σαν δράκοντες των παραμυθιών και ποιος ξέρει τι άλλα τέρατα ή και φαντάσματα.
     Βλέπαμε τις σπηλιές απ’έξω μέρα μεσημέρι και μας φόβιζε το σκοτεινό τους βάθος. Ο φόβος, καθώς είπαμε, με την επιθυμία που προκαλεί το μυστηριώδες, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο.
     Όσες φορές επιχειρήσαμε να μπούμε μέσα στις σπηλιές δεν ολοκληρώσαμε την εξερεύνηση. Όσο προχωράγαμε, το σκοτάδι πύκνωνε και μας αποθάρρυνε σε σημείο που ο φόβος μας έκανε να γυρίζουμε πίσω στην έξοδο, στο φως.
     Ήταν και ένα πλήθος από νυχτόβια πουλιά, νυχτερίδες κατά το πλείστον, κουκουβάγιες που τις βραδινές ώρες έκρωζαν ακατάπαυστα απάνω βγαίνοντας στις σκοτεινές σπηλιές . Ήταν και κοπάδια οι κουρούνες που είχαν τις σπηλιές κατοικητήριο.
     Αφιλόξενες οι σπηλιές συντηρούσαν τον φόβο και τη γοητεία τους στις παιδικές μας ψυχές.
     Βάλτε τώρα και την ιστορία της Μάρως . Πρόκειται για μια παράδοση που τη μολογούσαν εκείνα τα χρόνια οι γέροντες του χωριού. Η Μάρω, έλεγε η παράδοση, ήταν μια φτωχιά γυναίκα που ήρθε ξενομερίτισσα στο χωριό τα παλιά τα χρόνια μαζί με το παιδάκι της, και μην έχοντας πού να κάτσει διάλεξε για κατοικία της μια σπηλιά πάνω στις Γούβες. Ζούσε ξενοδουλεύοντας στα χωράφια και οι χωριανοί που τη λυπούνταν για τη φτώχεια της έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τη βοηθήσουν. Ένα χειμωνιάτικο όμως βράδυ έκανε πάρα πολύ κρύο και η καημένη η Μάρω πάγωσε με το παιδί της και πέθαναν. Μαρμάρωσαν, λέει η παράδοση, πέτρωσαν οι δυο τους αγκαλιασμένοι. Το πρωί τους βρήκαν οι χωριανοί πετρωμένους στη στάση που τους βρήκε ο θάνατος. Υπάρχει ακόμη στην είσοδο της σπηλιάς το σύμπλεγμα με τις δύο πέτρινες μορφές, η μάνα με το μικρό παιδί στην αγκαλιά της. Λέει η παράδοση. Όπως η γυναίκα του Λωτ στην Παλιά Διαθήκη που πέτρωσε, γιατί παράκουσε στη θεϊκή εντολή.
     Από τότε η σπηλιά, η πρώτη στη σειρά, ονομάστηκε η σπηλιά της Μάρως. Έτσι τη λέγαμε εμείς. Ψέματα, αλήθεια, δεν ξέρω.
Είναι πολλές κατά τόπους οι παραδόσεις με τις μαρμαρωμένες μορφές. Έχουν τη δική τους αλήθεια τέτοιες ιστορίες, άλλο που εμείς δε θέλουμε ή δεν μπορούμε να την καταλάβουμε αυτή την αλήθεια.
     Να σας θυμίσω εδώ την ιστορία με τον μπάρμπα-Γιάννη τον Γούβα, όπως τον λέγαμε, πραγματικό γεγονός, πρόσφατο. Σχετική με το θέμα μας.
     Εδώ και κοντά σαράντα χρόνια πίσω κάθε χρόνο, εκεί κατά το φθινόπωρο, μας επισκεπτόταν ένας μοναχικός άνθρωπος, φτωχός και σε όλους μας άγνωστος, ο μπάρμπα Γιάννης. Ξέραμε μόνο το όνομά του και κάτι άλλα βιογραφικά του στοιχεία, γενικά και αόριστα, από όσα λιγοστά μας έλεγε κατά καιρούς όταν τον ρωτούσαμε. Τέτοιος περίεργος άνθρωπος ήταν, σωστός ερημίτης.
     Με το που ήρθε, λοιπόν, ο μπάρμπα- Γιάννης πήγε και κατοίκησε σε μια σπηλιά, την τελευταία αυτός, κάτω χαμηλά προς το δρόμο. Εκεί τρύπωσε κι εκεί κοιμόταν τα βράδια. Αντί για σκεπάσματα τυλιγόταν με ένα νάϋλον, για να προστατεύεται από το κρύο. Τη μέρα θα τον έβλεπες το πρωί να πηγαίνει στην αγορά και μόλις σουρούπωνε γύριζε βαδίζοντας άκρη- άκρη στον δρόμο. Είχε τόσο αποκοπεί από τη ζωή και τον κόσμο που και χρήματα να του έδινες δεν τα έπαιρνε λέγοντας πως δεν τα είχε ανάγκη και να τα έδινες σε κανένα φτωχό, τόσο ανιδιοτελής και επαρκής ήταν μέσα στην παντελή φτώχεια και στη μοναξιά του.
     Κάθε που ερχόταν η άνοιξη και ζέσταινε ο καιρός ο μπάρμπα-Γιάννης ο Γούβας, καταλαβαίνετε πώς του βγήκε το παρατσούκλι, εγκατέλειπε τις Γούβες και πήγαινε άγνωστο πού. Για να μας ξαναερχόταν πέρα το φθινόπωρο και να ξεχειμώνιαζε στον τόπο μας.
     Αυτό κράτησε πολλά χρόνια, ώσπου ένα φθινόπωρο ο μπάρμπα-Γιάννης δε μας ήρθε. Ούτε την άλλη χρονιά κι ας τον περιμέναμε όλοι, γιατί τον είχαμε συνηθίσει και συμπαθήσει. Προφανώς είχε πεθάνει.
     Μόνο που ο μπάρμπα-Γιάννης ο Γούβας δε μαρμάρωσε, όπως η Μάρω της παράδοσης, εκεί στη σπηλιά που έμενε. Ποιος ξέρει, αν ζούσε σε άλλους καιρούς, παλιότερους, μπορεί να του έπλαθαν καμία ανάλογη ιστορία στα μέτρα του.
     Αυτές ήταν οι Γούβες τότε στα χρόνια που ήμουν παιδί και πρέπει ασφαλώς όλοι να συμφωνήσουμε σ’αυτό που είπα στην αρχή: πως οι Γούβες ήταν μια οντότητα με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Οι δικές μου Γούβες.
     Τώρα, εκεί  πάνω στις Γούβες τα φώτα έσβησαν και η σπηλιά έπεσε. Το θέατρο έκλεισε. Ποιος ξέρει αν θα ξανανοίξει και οι Γούβες να ξαναζωντανέψουν.

Δεκέμβριος 2015

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος

Το καφενείο.

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Στην Παλιά Φιλιππιάδα το καφενείο ήταν το δεύτερο σπίτι μας . Απαγορευόταν μόνο στις γυναίκες και στα παιδιά. Έτσι όριζαν τότε τα ήθη. Δεν ήταν καλό πράγμα να πήγαιναν οι γυναίκες στο καφενείο. Ακούγονταν άσχημα. Το καφενείο ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες ήταν για το σπίτι. Αν υπήρχε κάποια ανάγκη, η γυναίκα θα πήγαινε στο καφενείο διακριτικά απ’ έξω και είτε θα έστελνε κανένα παιδί να φωνάξει τον άντρα της μέσα, είτε θα περίμενε ωσότου να βρισκόταν ένας τρόπος να λυθεί το πρόβλημα. Το πολύ- πολύ να πλησίαζε, πάλι διακριτικά, στα τζάμια απ’ έξω μπας και την έπαιρναν είδηση από μέσα. Όσο για τα παιδιά η απαγόρευση ήταν ρητή και δεδομένη. Δεν είχε μα και μου ούτε μα και ξεμά, ούτε γιατί. Τα παιδιά ήταν καταδικασμένα να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια εκτός καφενείου, εκτός «νυμφώνος». Καμιά παραχώρηση και καμιά εξαίρεση. Μέχρι να ενηλικιωθούν, να φτάσουν στη νόμιμη ηλικία κατά τον κανονισμό του

καφενείου. Με άλλα λόγια να ωριμάσουν και τότε να πάρουν την ελευθέρας, που λέμε. Αυτό θα γινόταν για τα παιδιά που πήγαιναν στο Γυμνάσιο ως τη μέρα που θα έπαιρναν το απολυτήριο, δηλαδή στα 18- 19 χρόνια περίπου. Ή, αν δεν τελείωναν το σχολείο, ίσχυε η κατάταξη στο στρατό, όπως συνέβαινε με τους εξωσχολικούς. Μέχρι τότε, θυμάμαι, την περνάγαμε κάτω από την αστρέχα, κολλημένοι στα τζάμια σαν τις μύγες χειμώνα- καλοκαίρι να βλέπουμε τα διαδραματιζόμενα μέσα στο καφενείο. Θεωρούσαμε προνόμιο να μας στείλει κάποιος θαμώνας να πάρουμε τσιγάρα στο περίπτερο, γιατί έτσι θα μπαίναμε στο εσωτερικό του καφενείου και να ικανοποιούσαμε την περιέργεια μας.
Η κοινωνία του χωριού ήταν αυστηρή και ανυποχώρητη σε τέτοια θέματα που είχαν να κάνουν με την ηθική αγωγή και τις άλλες παραδοσιακές αξίες.
Και καλά, για τις γυναίκες δεν έτρεχε τίποτε. Αυτές ούτως ή άλλως είχαν αποδεχθεί το πράγμα και ούτε που τις ένοιαζε. Δε συνέβαινε το ίδιο με μας τα παιδιά. Δεν μπορούσαμε με κανένα τρόπο να το χωνέψουμε. Γιατί δηλαδή να μη μας επιτρεπόταν να πηγαίναμε κι εμείς στο καφενείο! Για ποιο λόγο; Ρωτάγαμε και εξήγηση καμιά. Στο σχολείο οι δάσκαλοι όλο μας κοπάναγαν το τροπάριο: «οι καλοί μαθητές και τα καλά παιδιά δεν πρέπει ετούτο, δεν πρέπει εκείνο κλπ». Καμιά κουβέντα για την ταμπακέρα. Το ίδιο και ο πατέρας «είστε μικροί ακόμα και δεν κάνει να πάτε στο καφενείο». Δηλαδή εκεί που ήταν το «πρέπει, δεν πρέπει» οι νεοέλληνες κόλλησαν το ακόμα πιο αόριστο και απρόσωπο «δεν  κάνει» και έτσι απαλλάσσονταν από τον κόπο να εξηγούν στα παιδιά το ένα και το άλλο, προφανώς γιατί και οι ίδιοι είχαν μεσάνυχτα περί το θέμα.
Με τέτοια «πρέπει και δεν πρέπει ή δεν κάνει» ήταν σπαρμένος εδώ κι εκεί ο δρόμος της ζωής για τα παιδιά, περίπου προδιαγεγραμμένος. Όπως τα οδόσημα στους σημερινούς δρόμους σου δείχνουν δεξιά ή αριστερά την κατεύθυνση που είναι να πάρεις.
Τέλος πάντων ας μην επιμείνουμε άλλο.
Ναι, αλλά εμάς τα παιδιά μας πονούσε το πράγμα.
Πώς να περνάγαμε τη μέρα. Κάποτε τελείωναν τα παιγνίδια. Ερχόταν και ο κορεσμός. Ως πόσο να παίζαμε. Δεν υπήρχαν οι λεγόμενες εναλλακτικές. Έπρεπε να βρούμε κάποια άλλη απασχόληση. Για διάβασμα ούτε λόγος. Το αποφεύγαμε σαν τα φάρμακα εξαιτίας της πικράδας τους. Έπειτα δε μας κράταγε το σπίτι, να μην τα ξαναλέμε. Απέμενε το καφενείο αλλά αυτό ήταν άβατο για τα παιδιά.
Έτσι ξέσπαγε μέσα μας βουβό το παράπονο και ο θυμός. Δε βλέπαμε τη μέρα και την ώρα που θα πατούσαμε δικαιωματικά το πόδι μας στο καφενείο. Θέμα χρόνου ήταν αλλά πόσο αργά κυλάει ο χρόνος, όταν κάποιος περιμένει ένα καλό. Στα παιδιά το μόνο που δεν περισσεύει είναι η υπομονή.
Ήταν λοιπόν το καφενείο. Καημός και όνειρο για εμάς τα παιδιά. Έτσι όπως τα λέω. Μην κοιτάτε σήμερα που τα πράγματα αντιστράφηκαν ολότελα και τα παιδιά μπαινοβγαίνουν στα καφενεία, στις καφετέριες, ελεύθερα χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, ούτε σε δασκάλους ούτε σε γονείς.
Εγώ, θυμάμαι, τη μέρα εκείνη που για πρώτη φορά μπήκα στο καφενείο ως θαμώνας, μόνιμος πελάτης δηλαδή. Αξέχαστη εμπειρία. Έπρεπε όμως να περάσω από τον σκόπελο του καφετζή  που θα μου ζητούσε τα διαπιστευτήρια, για να μου επιτρέψει την είσοδο. Με κάποιο τρόπο να πιστοποιούσα το γεγονός ότι είχα πάρει το απολυτήριο του Γυμνασίου (εξατάξιου, εννοείται). Όσο να κάνεις ήταν κι αυτό μια διαδικασία.
Μόλις ο καφετζής με είδε να κάθομαι στην καρέκλα ήρθε προς το μέρος μου και καλοσυνάτα πλην όμως αυστηρά μου ζήτησε χωρίς πολλά – πολλά να βγω έξω από το μαγαζί, γιατί «ήμουν ακόμα μαθητής» . Τι κι αν εγώ του εξηγούσα ότι ήμουν εντάξει, εκείνος παρέμενε αμετάπειστος. Η δυσκολία που φοβόμουν από την αρχή. Χρειάστηκε τότε να μεσολαβήσει από το τραπέζι δίπλα που καθόταν ο μεγαλύτερος αδερφός μου και να βεβαιώσει τον καλοκάγαθο, Θεός σχωρέσ’ τον, καφετζή ότι πράγματι είχα τελειώσει το Γυμνάσιο.
Έτσι το πράγμα διευθετήθηκε και από εκείνη την ημέρα ανήκα δικαιωματικά στο κλαμπ των ενηλίκων και με τη βούλα που λέμε.
Από τότε ήμουν άβγαλτος από το καφενείο.
Το θέμα τώρα είναι κατά πόσο το καφενείο ως άτυπος θεσμός έβλαψε ή ωφέλησε τη μικρή κοινωνία του χωριού. Μιλάμε για τότε και για μια συγκεκριμένη κοινότητα ανθρώπων στην Παλιά Φιλιππιάδα την πενηνταετία 1950-2000,και δεν ξέρω τι γινόταν στα γύρω χωρία σχετικά με το θέμα.
Το πρόβλημα με το καφενείο δεν είναι, όπως νομίζεται, στα πιοτά και στο χαρτοπαίγνιο, αλλά στην κατάχρηση αναφορικά με την κατανάλωση και το χρόνο παραμονής στο καφενείο κατά τη διάρκεια της μέρας (και της νύχτας, το πιο άσχημο).       

Καλό είναι το πιοτό αλλά σε μικρές ποσότητες, γιατί ο εθισμός σε αυτό γίνεται με τον καιρό πάθος ολέθριο για την υγεία και συνακόλουθα για την οικογένεια , γυναίκα και παιδιά που πληρώνουν ακριβά τις συνέπειες, χωρίς να φταίνε σε τίποτε.
Το ίδιο καταστροφικά είναι τα «χαρτιά», όταν και αυτά εξελίσσονται σε πάθος, που καθημερινά απομυζά όλη την ενεργητικότητα του ανθρώπου, μέρα-νύχτα, και φυσικά του αδειάζει και την τσέπη του.
Στο θέμα της υγείας, εκεί, ναι, έβλαψε το καφενείο με το πιοτό αλλά και γενικότερα, γιατί από ιατρικής άποψης η ατμόσφαιρα στο καφενείο με τους καπνούς και τις πολυποίκιλες αποφορές, τόσοι άνθρωποι επί ώρες μέσα σε ένα περιορισμένο και μη καλά αεριζόμενο χώρο, επόμενο είναι η υγεία τους να παραβλάπτεται με τον καιρό. Αποτέλεσμα μοιραία κάποτε να ξεσπάει το κακό και ν’ αρχίζουν τα τρεχάματα στους γιατρούς. Γιατί στο καφενείο με την υγεία ισχύει ό,τι ισχύει και με τα χρήματα : στον πάτο πληρώνεις το λογαριασμό.
Δε φταίει όμως το καφενείο και συνακόλουθα ο μαγαζάτορας, ο καφετζής, αν ο λογαριασμός που λέμε επιβαρύνεται και με ένα επί πλέον κόστος. Η χρήση του προϊόντος ή η κατάχρηση είναι θέμα του πελάτη και όχι του πωλητή. Όσο θέλεις πίνεις και όσο θέλεις γλεντάς. Από εκεί και πέρα ο καφετζής «νίπτει τας χείρας του», φτάνει να τον πληρώσεις, είπαμε εις χρήμα.
Τι τα θέλετε, παιδιά, το καφενείο είναι μια ανάγκη και έτσι πρέπει εξαρχής να το δούμε. Όλα τ’ άλλα εγώ τ’ ακούω βερεσέ, για να χρησιμοποιούμε την τρέχουσα ορολογία, τη σχετική με το μπακάλικο και το καφενείο.
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ξεσκάσει λίγο από τα πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά. Το να κλεισθεί μέσα στο σπίτι αυτό δεν είναι λύση. Θέλει να βγει έξω αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση το να τριγυρνά στους δρόμους σαν την άδικη κατάρα για ν’ αποφύγει το καφενείο, ούτε κι αυτό πάλι είναι λύση. Το καφενείο, όπως και όλα τα επαγγέλματα, απαντά σε μια ανάγκη του ανθρώπου, αυτή που μόλις είπαμε, δηλαδή να βγει έξω όχι από το σπίτι, όπως νομίζουμε, αλλά να ξεφύγει, να αποδράσει από τα καθημερινά του προβλήματα. Ουσιαστικά να αποδράσει από μια πραγματικότητα που σε ακραίες περιπτώσεις του σφίγγει το λαιμό σαν θηλειά. Μιλάμε για το περιβόητο άγχος και επομένως περιττεύουν τα λόγια.
Ωστόσο το πράγμα έχει περισσότερο βάθος. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον που είναι έχει ανάγκη και επιζητά τους ομοίους του, τους συνανθρώπους του. Να κουβεντιάσουν, να πουν τα προβλήματα τους, και να ανταλλάξουν τις διάφορες απόψεις τους.
Το καφενείο είναι το ιδανικό μέρος γι’ αυτόν το σκοπό, ένα εντευκτήριο ν’ ανταμώνουν οι άνθρωποι και να κουβεντιάζουν. Πού είναι, λοιπόν το κακό για να το καταδικάσουμε.
Κοντά σ’ αυτά το καφενείο προκειμένου για την Παλιά Φιλιππιάδα και στο χρόνο που μιλάμε ήταν ένας τρόπος ζωής. Δεν ήταν δηλαδή το καφενείο ένα πέρασμα, μια προσωρινή, να πούμε, στάση να πιούμε έναν καφέ ή ένα ούζο και να πούμε δυο κουβέντες.
Ήταν και κάτι παραπέρα. Ήταν ένα είδος άτυπης μικρής Βουλής για το χωριό, όπου συζητιούνταν τα διάφορα συλλογικά προβλήματα και κατά κάποιον τρόπο δίνονταν οι κατευθύνσεις για τη συλλογική αντιμετώπισή τους.
Είπα στην αρχή ότι το καφενείο ήταν το δεύτερο σπίτι μας. Διαπιστώνουμε τώρα και τον κοινωνικό του ρόλο.
Αλλά δε σταματούν ίσαμε εδώ τα κοινωνικά του χαρακτηριστικά. Το καφενείο ήταν και ένα δεύτερο σχολείο, αυτό που λέμε σχολείο της ζωής. Ιδιαίτερα για τους νέους.
Είπαμε για την ιεραρχία, τις κεφαλές του χωριού, τους γεροντότερους, οι οποίοι διαδραμάτιζαν ένα καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός χαρακτηριστικού ήθους με τις συμβουλές και τις διάφορες παρατηρήσεις τους μέσα στο καφενείο.
Οι νεότεροι τους σέβονταν και τους άκουγαν. Έτσι αποφεύγονταν οι εντάσεις και οι προστριβές στην κατά τα άλλα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του καφενείου.
Τα έζησα αυτά τα πράγματα.
Πέρα ωστόσο από τις αναλύσεις τις βαθυστόχαστες, που είπαμε, θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο, εντελώς προσωπικό.
Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο, ουδεμία ένσταση κατά του καφενείου. Ζημιές και βλάβες είχα στο μέτρο που μου αναλογούσαν από δικό μου φταίξιμο . Για να τα λέμε με το όνομα τους τα πράγματα. Είχα όμως πολλά τα κέρδη και τις ωφέλειες, που για να τις αναφέρω θα χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο.
Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα ότι ακόμα και σήμερα νοσταλγώ εκείνη τη γλυκιά, την παράξενη θαλπωρή, τη ζεστασιά δηλαδή του παλιού καφενείου, όσο κι αν αυτή ανάβλυζε και αναδινόταν  μέσα από τους καπνούς των τσιγάρων και τη ζάλη του πιοτού.
Αθεράπευτη νοσταλγία, ρομαντική υπερβολή, θα πεις.
 Αυτή όμως είναι η αλήθεια.
Απρίλης 2016
Μιλτιάδης Δ. Κωστάκος 


Π  Ρ  Ο  Σ  Κ  Λ  Η  Σ  Η
Π Ρ Ο Σ :  
1.   Mέλη  του  Δημοτικού  Συμβουλίου  Δήμου  Ζηρού
2.   Καλαντζή  Νικόλαο,  Δήμαρχο  Δήμου  Ζηρού  
3.   Προέδρους  και  Συμβούλους  Κοινοτήτων  Δήμου  Ζηρού 
Καλείστε  να  προσέλθετε  στην  αίθουσα  συνεδριάσεων  του  Δημοτικού  Καταστήματος  Φιλιππιάδας  την  Τετάρτη  22  Ιουλίου  2020  και  ώρα  19 : 00΄ σε  συνεδρίαση  που  θα  διεξαχθεί  κεκλεισμένων  των  θυρών,  σύμφωνα  με  τις  διατάξεις  της  αριθ.  163/33282/29-05-2020  εγκυκλίου  του  Υπουργείου  Εσωτερικών,  για  λήψη  αποφάσεων  στα  παρακάτω  θέματα  της  ημερήσιας  διάταξης : 
1.      Έγκριση  σχεδίου  αναμόρφωσης  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2020.
2.      Αποδοχή  ποσού  41.000,00 €  από  το  Υπουργείο  Εσωτερικών  για  επισκευή  και  συντήρηση  σχολικών  κτιρίων  και  κατανομή  αυτού  στις  σχολικές  επιτροπές  Πρωτοβάθμιας  και  Δευτεροβάθμιας  Εκπαίδευσης  για  την  επισκευή  και  συντήρηση  σχολικών  κτιρίων.
3.      Έγκριση  θέσεων  απασχόλησης  σπουδαστών  των  Επαγγελματικών  Λυκείων  ( 1ου  ΕΠΑ. Λ.  Φιλιππιάδας )  και  των  Επαγγελματικών  Σχολών  Μαθητείας  Άρτας  του  Ο.Ε.Α.Δ.  ( ΕΠΑ. Σ.  Μαθητείας  του  Ο.Α.Ε.Δ. ),  σχολικού  έτους  2020 – 2021,  που  επιθυμούν  να  κάνουν  την  πρακτική  τους  άσκηση  στο  Δήμο  Ζηρού.
4.      Ορισμός  ενός  τακτικού  μέλους,  με  τον  αναπληρωτή  του,  ως  εκπρόσωπος  του  Δήμου  Ζηρού στην  ετήσια  τακτική  γενική  Συνέλευση  της  ΕΤΑΝΑΜ  Α. Ε.  Ο.Τ.Α.
5.      Έγκριση  παραχώρησης,  κατά  χρήση,  του  κτιρίου  που  βρίσκεται  εντός  του  Αθλητικού  Κέντρου  Πλατανίων  συνοικισμού  Νικολιτσίου,  στον  Ορειβατικό  Πολιτιστικό  Σύλλογο  Πλατανίων  Νικολιτσίου  για  την  στέγαση  των  γραφείων  του  συλλόγου. 
6.      Εξέταση  αιτήματος  της  εταιρείας  ΦΑΡΜΑ  ΧΗΤΑΣ  Α. Ε.  για  χορήγηση  άδειας  εισόδου – εξόδου  ( κυκλοφοριακή  σύνδεση )  ακινήτου  της  που  βρίσκεται  στο  3ο  χιλιόμετρο  της  εθνικής  οδού  Φιλιππιάδας – Πρέβεζας,  στη  θέση  « Γέφυρα  Καλογήρου ». 
7.      Εξέταση  αιτήματος  της  εταιρείας  ΣΟΓΙΑ  ΕΛΛΑΣ  Α. Ε.  για  χορήγηση  άδειας  εισόδου – εξόδου  ( κυκλοφοριακή  σύνδεση )  ακινήτου  της,  επί  υφιστάμενης  αγροτικής  οδού,  στο  πρόσωπο  του  αγροτεμαχίου  που  βρίσκεται  στο  Θεσπρωτικό. 
8.      Αποδοχή  απόφασης  ένταξης  στο  Πράσινο  Ταμείο  του  Υπουργείο  Περιβάλλοντος  &  Ενέργειας  του  έργου  με  τίτλο : « Αναβάθμιση  αστικών  υποδομών  διαχείρισης  απορριμμάτων  Δήμου  Ζηρού  με  τη  μέθοδο  της  υπογειοποίησης »,  συνολικού  ποσού  ένταξης  171.113,60 €,  αποδοχή  των  ειδικών  όρων  της  απόφασης  ένταξης  και  εγγραφή  του  έργου  στο  τεχνικό  πρόγραμμα  του  Δήμου  Ζηρού.

9.                  Έγκριση  υπογραφής  σύμβασης  δεσμευμένου  λογαριασμού  ( escrow  account ),  στο  πλαίσιο  του  Χρηματοδοτικού  Προγράμματος  « Επιχορήγηση  μελετών  ωρίμανσης  και  εκτέλεσης  έργων  των  Ο.Τ.Α. »,  Β΄ Δράση,  για  την  χρηματοδότηση  της  μελέτης  με  τίτλο : « Μελέτη  Κατασκευής  Κλειστής  Αθλητικής  Εγκατάστασης  στο  Δήμο  Ζηρού »,  προϋπολογισμού  85.000,00 €,  ορισμός  του  Ταμείου  Παρακαταθηκών  και  Δανείων  ως  χειριστής  και  μεσεγγυούχος  της  σχετικής  χρηματοδότησης  και  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  της  σχετικής  σύμβασης.
10.              Παροχή  συναίνεσης  για  μεταφορά  έργων,  του  Δήμου  Ζηρού,  από  το  Πρόγραμμα                               « ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ Ι »  στο  Πρόγραμμα  « ΑΝΤΩΝΗΣ  ΤΡΙΤΣΗΣ »  και  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  κάθε  απαιτούμενου  εγγράφου.    
11.              Τροποποίηση  τεχνικού  προγράμματος.
12.              Έγκριση  εκτέλεσης  και  καθορισμός  τρόπου  εκτέλεσης  του  έργου  με  τίτλο : « Αποκατάσταση  ζημιών – φθορών  κλειστού  γυμναστηρίου  Φιλιππιάδας  τύπου  Τ – 11 β ».
13.              Καθορισμός  εργασιών  και  καθορισμός  τρόπου  εκτέλεσης  έργων  ενταγμένων  στο  τεχνικό  πρόγραμμα  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2020.
14.              Έγκριση  παράτασης  της  αριθ.  πρωτ.  799/22-01-2020  σύμβασης  παροχής  υπηρεσιών  με                       τίτλο : « Υπηρεσίες  υποστήριξης  για  την  υλοποίηση  της  πράξης  με  ακρωνύμιο  « GREAT  SUN »  στα  πλαίσια  του  προγράμματος  Διασυνοριακής  Συνεργασίας  INTERREG  IPA  CBC     « GREECE – ALBANIA  2014 – 2020 ».
15.              Έγκριση  παράτασης  συμβατικής  προθεσμίας  περαίωσης  εκτέλεσης  του  έργου  με  τίτλο :                        « Αποκατάσταση  του  παλαιού  σχολείου  Κρανέας  του  Δήμου  Ζηρού  και  μετατροπή  του  σε  συλλογή – εκθετήριο  της  λαογραφικής – αγροτικής – πολιτιστικής  κληρονομιάς ».
16.              Έγκριση  πρωτοκόλλου  οριστικής  παραλαβής  εργασιών  του  έργου  με  τίτλο : « Ανάπλαση  κεντρικής  πλατείας  Φιλιππιάδας ».
17.              Έγκριση  πρωτοκόλλου  οριστικής  παραλαβής  εργασιών  του  έργου  με  τίτλο : « Αποκατάσταση  προβλημάτων  κοινόχρηστων  χώρων  στην  Τοπική  Κοινότητα  Νέας  Κερασούντας  και  οδών  στον  οικισμό  Ηλιοβουνίων ».
18.              Έγκριση  πρωτοκόλλου  προσωρινής  και  οριστικής  παραλαβής  εργασιών  του  έργου  με  τίτλο : « Βελτίωση  κοινόχρηστου  χώρου  στην  Δημοτική  Ενότητα  Φιλιππιάδας ( Πλατεία                 Μάστακα ) ».
19.              Έγκριση πρωτοκόλλου προσωρινής παραλαβής εργασιών του  έργου  με  τίτλο : « Αποκαταστάσεις  προβλημάτων  οδών  πρόσβασης  σε  κτηνοτροφικές  εκμεταλλεύσεις ».
20.              Έγκριση πρωτοκόλλου προσωρινής παραλαβής  εργασιών  του  έργου  με  τίτλο : « Αντικατάσταση  δικτύου  ύδρευσης  στην  οδό  Σταδίου  στη  Φιλιππιάδα ».
21.              Έγκριση πρωτοκόλλου προσωρινής  παραλαβής  εργασιών  του  έργου  με  τίτλο : « Αποκατάσταση  προβλημάτων  στο  δίκτυο  ύδρευσης  Τ. Κ.  Κρανέας ».
22.              Συγκρότηση  επιτροπής  προσωρινής  και  οριστικής  παραλαβής  του  έργου  με  τίτλο :                             « Αποκατάσταση  και  βελτίωση  κοινόχρηστου  χώρου  πέριξ  του  Δημοτικού  Σταδίου  Φιλιππιάδας ».
 Ο  Πρόεδρος    Χρήστος  Χασίδης 


ένα νοσοκομειακό...ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.


Κυριακάτικο  πρω’ι΄νό ‘σπάω΄ καραντίνα και πάω εκκλησία.Παίρνω τα Βάγια όπως με έχουν μάθει χρόνια τώρα παππούδες,γιαγιάδες,μάνες.Πάω να μοιράσω Βάγια σε αυτούς που δε μπορούσαν να πάνε για τα χρόνια πολλά.Ελέω καραντίνας.Αλλά…βλέπω τα πρώτα σύννεφα που προμήνυαν την επερχόμενη καταιγίδα!Μια καταιγίδα που μπήκε ξαφνικά και απρόσμενα στη ζωή μου.Κι ας ήταν έξω ένας καιρός σχεδόν Αυγουστιάτικος.Ο ήλιος έλαμπε.Αλλά μέσα μου,είχε εισβάλει και στο σπιτικό μου το πιο εφιαλτικό σενάριο,και είχε κάνει τη ζωή μου άνω-κάτω.Απο κεί και πέρα τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα.Με τα Βάγια στο…πορτ-παγκάζ ξεχασμένα,νοσοκομείο,οξυγόνα,πτέρυγες,πολλοί ασθενείς,με ίδια ή και χειρότερη κατάσταση.Σεβάσμιοι παππούδες,μεσόκοπες κυρίες,που άλλοτε έσφυζαν από ζωντάνια και δημιουργικότητα,αλλά και νέοι άνθρωποι.Και ήρθα να προστεθώ κι εγώ ανάμεσά τους με τον δικό μου ασθενή.Δεκάδες ανθρώπους που διψούν για ζωή,που αγωνίζονται να ζήσουν.Μας βάζουν σύντομα σε θάλαμο.Δυό μοναδικά κρεβάτια.Τις μεγάλες και δύσκολες στιγμές λίγο σε νοιάζει το περιτύλιγμα αλλά κάτι είναι κι αυτό.Εκείνες τις ώρες αναδύονται όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα,και γυμνή η ψυχή παλεύει να βρεί απαντήσεις.Είναι οι ώρες που η καρδιά λυγίζει.Πρίν 2 ώρες με τα Βάγια στα χέρια,και να σκέφτεσαι σούβλες,κοκορέτσια,κάρβουνα,και πώς να ευχαριστήσεις τους καλεσμένους την ημέρα Του Πάσχα,και τώρα,γιατροί,νοσηλευτές,ακτινογραφίες,εξετάσεις,αναλύσεις,διασταυρώσεις ευρημάτων.Μηχανήματα αμέτρητα,κουμπάκια,ενδείξεις,μετρήσεις.Στο λευκό δωμάτιο απέναντί μας μια εικόνα.Αγία Παρασκευή.Τίποτα άλλο.Φάτσα στους δύο ασθενείς.Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή αν μπορούν και ξεχωρίσουν,τι είναι και ποιος.Το πρώτο βράδυ,προσπαθώ να σφαλίσω για λίγο τα βλέφαρά μου στη νοσοκομειακή καρέκλα αλλά δε μπορώ.Προσπαθώ να μετακινηθώ,αλλά το σώμα δεν υπακούει.Και είναι πρώτη μέρα.Δεν γκρινιάζω.Τί να πούν κι αυτοί που’ναι δίπλα μου γεμάτοι πεταλούδες,σωληνάκια και άλλα…καλούδια;Ο αναπνευστήρας δίπλα μου ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά,σε μια προσπάθεια να κρατήσει στη ζωή ένα νέο παλικάρι που είχα την τύχη να’ναι στο ίδιο δωμάτιο με μας και είχαμε και έξω,για φαντάσου, μια καλή καλημέρα!Και οι δυό τους δεν έχουν καμιά οπτική επαφή με τον έξω κόσμο.Δεν ξέρω ακόμη αν τους νοιάζει αυτό ή όχι.Ένα παράθυρο.Μιά πόρτα.Μόνο ένα άσπρο ντουβάρι κοιτάνε.Ούτε αριστερά κοιτάνε,μα ούτε δεξιά.Θεέ μου,πόσο θάθελα να υπήρχε μια μικρούλα σχισμή στον τοίχο.Να μπορούσαν να βλέπουν μια στάλα γαλάζιο ουρανό.’Εστω ένα μπαμπακιασμένο σύννεφο.Και να βλέπω και γώ μαζί τους κρυφά πως θα νιώθουν.Ένα λιγοστό φως,έστω μια καταιγίδα.Μόνο να’βλεπαν στην ευθεία θέση,παρά αυτό το ντουβάρι που κοιτάνε χωρίς να μιλάνε.Εγώ.Άαα εγώ τά’χω βάλει με το ρολόι που έχω στο χέρι!’Επιασα τον εαυτό μου,να το κοιτάζει συνεχώς.Ώρα 00,2.Μετά 00.20.Νέα προσμονή.00.40 Άαα λέω,δεν πάει άλλο.Έχει καταντήσει…μαρτύριο της σταγόνας.Το βγάζω,και μέσα στο συρτάρι του νοσοκομειακού κομοδίνου.Οι ώρες-μέρες όμως,περνούν αργά,βασανιστικά.Νιώθω[άκου τώρα,ποιος εγώ]ότι έχασα μέρες!Στον έξω κόσμο είναι Μ.Σάββατο!Στο άλλο δωμάτιο παρακολουθούν την Πρώτη Ανάσταση στο internet.Ακούω απ’το μισάνοιχτο παράθυρο κελάδισμα πουλιού.Πάω προς τα εκεί.Δε βλέπω τίποτα!Βγάζω ρολόι από συρτάρι.10 λεπτά πρίν την Ανάσταση.Καβατζάρω παράθυρο.Πρώτη θέση.Κοιτάζω στο βάθος,χιλιάδες βεγγαλικά,που άλλες χρονιές έλαμπα και γώ από κάτω απ’αυτά τέτοιες ώρες!Ένα δάκρυ,κρυφά,κυλάει στο μάγουλό μου.Σκουπίζω με την κουρτίνα που είναι πλάι μου.Πάω,δίνω δυό φιλιά.Ο ένας καταλαβαίνει.Ο άλλος όχι.Μόνο που τον ξάφνιασα από τα χαμένα…ονειρά του!Ξημερώνει.Πάσχα.Ένα Πάσχα πολύ αλλιώτικο.Ξέρω πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα από όλα όσα γίνονται κάθε χρόνο τέτοιες ώρες.Ένα Πάσχα γυμνό.Δεν παραπονιέμαι.Αλλά έχω αυτό το πλάκωμα στο στήθος.Ογκόλιθος.Στο μεσημεριανό τους φαγητό 12 και λίγο,βλέπω και ένα κόκκινο αβγό για τους ασθενείς!Τους κερνάνε να τσουγκρίσουν για το Πάσχα.Δέν θυμάμαι πιο όμορφο,συγκινητικό,αληθινό κέρασμα.Ένα κατακόκκινο αβγό μέσα στην νοσοκομειακή ασπρίλα.Πόσο όμορφο τον βλέπω το θάλαμο νοσηλείας;Το παίρνω στα χέρια μου.Ακουμπάω τα δικά τους,και προσπαθούν να τα τσουγκρίσουν.Δεν τα καταφέρνει ο νεαρός,αλλά τον βοηθάω εγώ.Τα δάκρυα δε με αφήνουν να μιλήσω.Να τους πώ Χριστός Ανέστη.Το τηλέφωνο χτυπά και…γλιτώνω κάπως!Ένας αδερφικός φίλος μου λέει,σου στέλνω κάτι,για το καλό σήμερα.Με ξαναπαίρνουν τα δάκρυα.Το τηλέφωνο να χτυπά ασταμάτητα.Άλλο τηλέφωνο λίγο…μεθυσμένο.Άλλο πολύ!Και γώ δε μπορώ να τους δώ από κοντά.Δε μπορώ να τους αγκαλιάσω.Οι μέρες περνάνε νερό.Σήμερα το…κοντέρ γράφει 24 ημέρα!Ήρθε η μέρα που μας λένε θα φύγετε.Ωστόσο ντρέπομαι.Ξέρω ότι μερικοί δεν θα επιστρέψουν ποτέ σπίτι τους,όπως ήρθαν!Κάποιοι αρκετά νεότεροι.Αποχαιρετιζόμαστε με εμφανή συγκίνηση.Απ’τη μία,θέλω να κλάψω.Απ’την άλλη να γελάσω μαζί.Αλλά η φωνή μου ίσα που βγαίνει απ’τα χείλη μου.Και στο ένα,και στο άλλο.Και τώρα η ζωή έχει αλλάξει.Και πρέπει να συνυπάρξουμε στα νέα δεδομένα.Δέν παραπονιέμαι.Μόνο περιμένω.Στο σπίτι.Δέν ξέρω τι.ΕΚΕΙΝΟΣ ξέρει.Το γιατί.Το πότε.Και όταν έρθει.Αυτά.Ένα…νοσοκομειακό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.


Μπορούμε να το αποτρέψουμε


Έχω την υποχρέωση, όπως κάθε χρόνο, να κάνω αυτή την σκληρή ανάρτηση - για το καλό των πελαργων. Είναι ο μόνος τρόπος να μεταδώσουμε πόσο εύκολο είναι να προστατέψουμε πολλούς νεοσσούς.
Αυτό το διάστημα (αρχές Μάιου) σε κάποιες φωλιές υπάρχουν ήδη νεοσσοί, σε άλλες θα εκκολαφθούν σύντομα. Οι γονείς Πελαργοί θα συνεχίζουν να φέρνουν υλικό στις φωλιές - τώρα για την προστασία των μικρών - θα φέρνουν και πιο μαλακό υλικό.
Δυστυχώς ο Πελαργός δεν μπορεί να ξεχωρίζει ότι (προστατεύοντας τους νεοσσούς) μπορεί να φέρει στην φωλιά κάτι πολύ επικίνδυνο. Μέσα σε αυτά μπορεί να είναι: σπάγκοι, σχοινιά, τσουβάλια, σακούλες πλαστικές κ.α. Ειδικά ο σπάγκος και τα τσουβάλια είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος!
Και εδώ η εξήγηση. Ένας νεοσσός - πριν σηκωθεί όρθιος - μπουσουλάει μέσα στην φωλιά για αρκετές μέρες. Αν στη φωλιά υπάρχει σπάγκος (η ένα τσουβάλι που γίνεται κομμάτια) ... το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό. Ο μικρός πελαργός μπλέκεται σε αυτό... και ο σπάγκος σφίγγει το πόδι του (η και τα δυο) ...μέχρι που το πόδι θα νεκρωθεί (η θα κοπεί). Δυστυχώς τότε το μόνο που περιμένει τον μικρο πελαργό είναι ο θάνατος … (πριν καν θα πετάξει) …
Περιστατικά σαν αυτά, που βλέπετε στις φωτογραφίες τα συναντάμε όταν κάνουμε τις δακτυλιώσεις των πελαργων και ανεβαίνουμε στις φωλιές. Τότε όμως για ένα τέτοιο πελαργάκι είναι πολύ αργά.
Για να μην γίνει ποτέ ξανά αυτό - μόνο εμείς (όλοι μαζί) μπορούμε να βοηθήσουμε. Γιατί εμείς μπορούμε να μαζέψουμε όποιον σπάγκο και τσουβάλι θα βρούμε στον δρόμο μας. Στα χεριά μας είναι να το μεταδώσουμε και σε άλλους (ειδικά στις περιοχές που ζουν οι Πελαργοί).
Μόνο έτσι θα αποτρέψουμε αρκετούς φρικτούς θανάτους νεαρών πελαργων! Ας μαζεύουμε κάθε σπάγκο που βλέπουμε και ας τον πετάμε στα σκουπίδια (καλύτερα κομματιασμένο, για να μην το πάρει ξανά ο πελαργός).

Είναι απλό να βοηθήσουμε! Ουσία είναι να το λέμε και στους άλλους: μπορεί να μεταδοθεί παντού: π.χ.: να αποτελέσει θέμα στα σχολεία, συζητήσεις στα καφενεία, κοινοποίηση στο Facebook, blog's, τοπικές εφημερίδες, www, έντυπα κ.α.

Eva Stets απο Every Stork in Greece



ο ζωγράφος στην εντατική

Στον πίνακα βλέπετε ένα νοσοκομείο , χωρίς γιατρούς βέβαια . Όχι πως δεν υπήρχαν γιατροί  τον δέκατο έκτο αιώνα αλλά για κάποιους λόγους δεν χώρεσαν στο κάδρο . Η δύναμη της εικόνας είναι τόσο ισχυρή που ακόμα και η wikipedia μπερδεύει τα λόγια της .
Καταρχήν δεν είναι νοσοκομείο όπως λέει ο τίτλος , είναι ένα νησάκι όπου έβαζαν τους αρρώστους σε καραντίνα . Αν πιστέψουμε τους αρχαιολόγους πέθαιναν κατά εκατοντάδες ανά ημέρα . Οι υπόλοιποι  είχαν ανάγκη μια παρηγοριά .
Οι θρησκευτικές οργανώσεις της εποχής - που έκαναν και την ανάθεση  - δεν θα διάλεγαν κανέναν από τους σημερινούς σκηνοθέτες για αυτή την δύσκολη δουλειά . Η αφήγηση του ζωγράφου παραμένει δυνατή αιώνες μετά γιατί το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο . Και στοχεύει κατευθείαν στην αδυναμία μας . Αν αρρωστήσουμε θέλουμε  να πέσουμε σε καλά χέρια...που να κάνουν το θαύμα .
Όμως δύσκολο πράγμα οι RNA ιοί...ακόμα και σήμερα που έχουμε στην διάθεσή μας το sequence σε μόλις ένα μήνα . Ακόμα πιο δύσκολο αν πλήξουν το αναπνευστικό . Στο καλύτερο σενάριο του χειρότερου σεναρίου θα γνωρίσετε - και εσείς και εγώ - αυτούς τους γιατρούς που έμειναν έξω από το κάδρο καθώς μόνο το δημόσιο σύστημα υγείας αντιμετωπίζει κρούσματα covid 19.
Γιατί όμως να απουσιάζουν αυτοί οι γιατροί από τους πίνακες του Tintoretto μέχρι τις σημερινές οθόνες ; Γιατί να τους θυμόμαστε μόνο αν σώσουν την δική μας ζωή ή την ζωή των αγαπημένων μας ανθρώπων ; Υπάρχει κάποια πρόβληματική στο μήνυμά τους ; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι .
Αυτοί οι γιατροί λένε κάτι που φαντάζει πολύ ενοχλητικό μετά από αιώνες προπαγάνδας . Ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα . Η ζωή του πρώτου και του τελευταίου ανθρώπου αυτής της επικράτειας έχει την ίδια ακριβώς αξία και σε αυτό δεν χωράει καμία προκατάληψη. 
Έμεινα έκπληκτος όταν συντοπίτης μας γιατρός μου ζήτησε να κοινοποιήσω την διαδικτυακή τους καμπάνια . Δεν έχω την απαίτηση από τους συμπολίτες μας να τον θαυμάζουν όπως τον θαυμάζω εγώ αλλά αν οι συμπολίτες μου δεν γνωρίζουν την επιστημονική του πορεία και τους αγώνες του για μια καλύτερη υγεία , υπάρχει πρόβλημα...

Είναι ανθρώπινο να αντιμετωπίζουμε με καχυποψία μια διαφορετική γνώμη , ιδίως όταν οι υπόλοιπες ενενήντα εννιά είναι τόσο πειστικές , επαναλαμβανόμενες και καλοσκηνοθετημένες ! Στα μέτρα όμως της μικρής μας πόλης οφείλουμε να ακούσουμε τουλάχιστον τα αιτήματα του συμπολίτη μας έστω και αν είναι ένας...ουμανιστής γιατρός .
Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού εύχομαι να ξημερώσει μια μέρα με υγεία , για όλους...


Κάτι τελευταίο . Στην άκρη του πίνακα οι απλήρωτες καθαρίστριες της εποχής . Πρόκειται για τις χαμηλότερου επιπέδου πόρνες στις οποίες επέτρεπαν να σπάσουν την καραντίνα . Ο ζωγράφος κατά πάσα πιθανότητα δεν μπήκε στην εντατική .

Ανώνυμος Φιλιππιαδιώτης

ΤΟ SMS.



Πρίν από καιρό έχασε τη μάνα του.Απο τότε κάθε μέρα πηγαίνει στον τάφο της.Σήμερα του έτυχε αναπάντεχη συνάντηση.Καθώς γυρνούσε,ένα περιπολικό του έκλεισε το δρόμο.Ένας νεαρός αστυνομικός,φορώντας μάσκα και γάντια βγήκε από το αυτοκίνητο.Τον πλησιάζει.Καλημέρα.’’Δείξε μου το sms.To SMS;Ω…ναι!Το SMS.Σήμερα είχε ξεχάσει τελείως την απαγόρευση κυκλοφορίας.Είχε βγεί απ’το μυαλό του πως ολάκερος ο πλανήτης έχει μπεί σε μια πρωτόγνωρη φάση.Κόμπιασε.Δεν έχω στείλει.Του απαντά ο αστυνομικός.Μα καλά φευγεις έτσι χωρίς να σκεφτείς να στείλεις ένα sms;Και πάς στο μνήμα;Να απάντα.Αυτό το κάνω κάθε μέρα.Και τι πας και κάνεις κάθε μέρα στο μνήμα;Τον κοιτάζει ίσια στα μάτια του.Όσο φαίνονται πάνω απ’τη μάσκα.Τον ζυγιάζει.άκου φίλε του λέει.Πάω αλλάζω το φιτίλι από το καντηλάκι.Προσθέτω λάδι,κάθομαι λίγο στο κάτω μέρος του μνήματος,κοιτάζω τη φωτογραφία της.Ακούω…βουβά.Πώς ξημέρωσες;Κοιμήθηκες καλά το βράδυ;Πόνεσες κάπου;Να προσέχετε μέχρι να περάσει κι αυτή η μπόρα.Να… λέει τα δικά της.Σαν μάνα.Συγχώρα με.Σήμερα δεν ξέρω .Δέν είχα μυαλό να στείλω sms.Εσύ κάνε το καθήκον σου.Κόψε μου κλήση.Δε θα μου λείψουν τα 150 ευρω.Η μάνα μου λείπει.Γυρνά ο αστυνομικός απότομα,μπαίνει στο περιπολικό.Όλα εντάξει;Τον ρωτάει ο οδηγός.Όλα…είπε εκείνος χωρίς να τον κοιτάξει.Και το περιπολικό χάθηκε στη στροφή του δρόμου.

Η διάσημη φωλιά των πελαργών της Φιλιππιάδας απέκτησε ήδη το πρώτο αυγό της

https://epirusgate.blogspot.com/2020/04/blog-post_100.html
Η ζωή ευτυχώς συνεχίζεται στη διάσημη πλέον
φωλιά των πελαργών της Φιλιππιάδας, η οποία
 μεταδίδει μέσω του site filoiko σε 24ωρη βάση
την καθημερινότητα ενός ζευγαριού πελαργών.
Το ζευγάρι των πανέμορφων αποδημητικών
πουλιών απέκτησε ήδη το πρώτο του αυγό και
μέσα στις επόμενες μέρες αναμένεται να γεννηθούν
και τα υπόλοιπα.
Ο πρώτος πελαργός στη Φιλιππιάδα έφτασε στις
13 Μαρτίου (έξι μέρες νωρίτερα από πέρσι), ενώ
νωρίτερα ήρθε και το πρώτο αυγό.
Μέσω του filoiko όσοι επιθυμούν μπορούν να παρακο
λουθούν τη ζωή των πτηνών, τη γέννηση των αυτών
και το μεγάλωμα των νεοσσών έως ότου αυτοί πετάξουν
 και φύγουν στα τέλη καλοκαιριού.