ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ:απευθείας σύνδεση με φωλιά πελαργών.

Πρώτοι νεοσσοί στην φωλιά στην Φιλιππιάδα

της ΕΥΑ ΣΤΕΤΣ 


 

Όπως ήδη ξέρετε, σήμερα, στις 8 Μαϊου (και μάλιστα στη Γιορτή της Μητέρας!) είδαμε τους πρώτους δυο νεοσσούς στην φωλιά στην Φιλιππιάδα. Την φωλιά την παρακολουθούμε με το ίντερνετ στο: https://filoiko.blogspot.com

Η πρώτη παρατήρηση των νεοσσών έγινε το πρωί από τον ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΖΗΚΟΣ και έτσι - τους δύο μικρούς μαζί - τους είδαμε και εμείς.

Όμως... αυτό δεν σημαίνει ότι τα δυο μικρά είναι "δίδυμα" και ότι βγήκαν από τα αβγά τους την ίδια ώρα. Απλά - στις περιπτώσεις που στις φωλιές υπάρχουν 5 αβγά - οι πρώτοι νεοσσοί εκκολάπτονται με μικρότερη διαφορά ωρών ο ένας από τον άλλο. Τυχαίνει ο χρόνος αυτός να είναι μιας ώρας, δύο ωρών (ή παραπάνω) αλλά πάντα υπάρχει. Εδώ, το πιο πιθανά ο πρώτος βγήκε από το αβγο κάποια στιγμή την νύχτα (ξημερώματα) και ο άλλος λίγες ώρες αργότερα.

Αναμένουμε τώρα και για τους άλλους τρεις νεοσσούς της φωλιάς που λογικά θα εκκολάπτονται κάθε μέρα (πολλές φορές ξημερώματα). Υπάρχουν ήδη σημάδια εκκόλαψης στα υπόλοιπα αβγά (σε όλα), δεν μένει παρα να παρακολουθούμε και να περιμένουμε.
Υπόψιν. Τα σημάδια εκκόλαψης μας δείχνουν ότι ο νεοσσός είναι ζωντανός μέσα στο αβγό και ότι είναι (σχεδόν) έτοιμος για να βγει. Το αν βρει την δύναμη να σπάσει το τσόφλι και να βγει από το αβγο είναι "άλλη ιστορία". Εύχομαι όλα να πάνε καλά. 😊

Ηρθε ο φίλος μας

της Eύα Στετς από Every Stork in Greece 

Φωλιά πελαργών στην Φιλιππιάδα https://filoiko.blogspot.com/

Όπως ξέρετε, έφτασε χθες (17 Μαρτίου 2022) ο πελαργός στην φωλιά στην Φιλιππιάδα. Είναι η γνωστή σε όλους φωλιά των πελαργών που παρακολουθούμε ζωντανά με την μετάδοση της κάμερας ιντερνέτ. Από τις πρώτες ώρες ο πελαργός ασχολήθηκε με την φωλιά και ταχτοποιούσε τα κλαδιά γύρο της. Σημαντική συμπεριφορά, γιατί μας δείχνει, ότι το πουλί νιώθει δική του την φωλιά και θέλει να παραμείνει σε αυτήν (οι επισκέπτες δεν ασχολούνται με την «τακτοποίηση» της φωλιάς). Ο πελαργός έμεινε την και την νύχτα στην φωλιά και σήμερα εκεί είναι. Λογικά τώρα θα περιμένει τον (την) σύντροφο του.
Για την ώρα η αναγνώριση, ότι είναι ο ίδιος πελαργός είναι εύκολη, μιας και είναι λίγο λερωμένος στην πλάτη . Με τον καιρό το «σημάδι» θα φύγει αλλά προς το παρόν, εύκολα θα ξεχωρίζουμε τον πρώτο πελαργό της φωλιάς (δείτε το κόκκινο βέλος στην φωτο).
Όσον αφορά (γενικά) την άφιξη του πελαργού στην συγκεκριμένη φωλιά - δεν υπήρχε καθυστέρηση. Συγκρίνοντας τον ερχομό από τις προηγούμενες χρονιές, θα έλεγα ότι έφτασε νωρίς. Τα πιο κάτω στοιχεία με τις αφίξεις των πελαργών τα έκανε ο ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΖΗΚΟΣ, που χάριν σε αυτόν έχουμε αυτήτην όμορφη μετάδοση. Ευχαριστούμε ! 🙂
  • 2018 στις 18 Απριλίου
  • 2019 στις 19 Μαρτίου
  • 2020 στις 13 Μαρτίου
  • 2021 στις 27 Μαρτίου
Εύχομαι καλές παρατηρήσεις και καλή αναπαραγωγική σεζόν σε όλους τους πελαργούς!


26.06.2021 δακτυλίωση των Πελαργών στην Φιλιππιάδα

 26.06.2021 δακτυλίωση των Πελαργών στην Φιλιππιάδα

Κάθε χρόνο, τον Ιούνιο σε πολλά μέρη της Ευρώπης γίνεται η δακτυλίωση των νεοσσών Πελαργών. Τα νεαρά πουλιά είναι τότε μικρά, δεν πετούν ακόμα και τότε είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοια δράση. Προσπαθούμε και εμείς στην Ελλάδα από το Ελληνικό Κέντρο Δακτυλίωσης Πουλιών - ΕΚΔΠ να εφαρμόζουμε αυτή την διαδικασία που (τις περισσότερες φορές), γίνεται με την στήριξη από τους διάφορους Οργανισμούς και Φορείς Διαχείρισης και με την βοήθεια πολλών εθελοντών κάθε χρόνο. Η δράση του δακτυλιωτή είναι εθελοντική. Ακόμα και σε περιπτώσεις που ο ίδιος δακτυλιωτής εργάζεται σε κάποιο ΦΔ - την δακτυλίωση την κάνει εθελοντικά και πάντα με μεγάλη αφοσίωση. Αυτό που πρέπει να κάνει και που είναι το βασικό - είναι ότι πρέπει να ξέρει ΤΙ κάνει, γιατί το κάνει, να τα εξηγήσει και στους άλλους συμμετέχοντες και (πρώτα από όλα) πρέπει να γνωρίζει καλά τόσο την βιολογία των πελαργων όσο και την συμπεριφορά τους. Όμως η ουσία στην δακτυλίωση δεν είναι μόνο να μπουν τα δακτυλίδια. Το σημαντικό είναι το "μετά". Και αυτό είναι η παρακολούθηση στις περιοχές εκεί που υπάρχουν πελαργοί και η παρατήρηση αν ένας από αυτούς θα έχει δακτυλίδι (σε αυτό πολλοί μπορούν να βοηθήσουν). Μόνο έτσι θα μάθουμε περισσότερο για τον τάδε (ή άλλον) πελαργό: αν έζησε, αν γύρισε στην περιοχή (που και πως), αν δημιούργησε την δική του οικογένεια (και σαφώς πολλά άλλα που θα αφορούν την ζωή και την συμπεριφορά του). Έτσι, αν δείτε κάποια στιγμή πελαργό με δαχτυλίδι (ακόμα αν δεν θα καταφέρετε να το διαβάσετε) - μην τον "αφήνετε". Ειδοποιήστε με μήνυμα το Ελληνικό Κέντρο Δακτυλίωσης Πουλιών - ΕΚΔΠ, η εμένα κατευθείαν, ή οποιοδήποτε οργανισμό που έχει σχέση με την φύση, για να σας φέρει σε επικοινωνία (συνήθως με μένα) για περισσότερες πληροφορίες που είναι πάντα πολύ σημαντικές.
Για τις δακτυλιώσεις των Πελαργών που έγιναν φέτος υπάρχουν ήδη αναρτήσεις στην Ομάδα (θα γράψω και εγώ σύντομα).
Εδώ θα ανεβάσω λίγες φωτογραφίες από μια "άλλη" δακτυλίωση - αυτή που έγινε στην Φιλιππιάδα - από την πιο γνωστή σε όλους φωλιά - μιας και την παρακολουθούμε καθημερινά με την μετάδοση ίντερνετ στο https://filoiko.blogspot.com/
Από την αρχή - δηλαδή από τότε που, πριν λίγα χρόνια, ο ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΖΗΚΟΣ τοποθέτησε μια κάμερα ίντερνετ στο μπαλκόνι του - η συγκεκριμένη φωλιά έγινε ευρέως γνωστή και με αυτήν και οι πελαργοί της. Με ενδιαφέρον παρακολουθήσαμε και φέτος την άφιξη των πελαργων, την "ακαταστασία" της φωλιάς, μετά την γέννηση των αβγών, την εκκόλαψη νεοσσών κ.α. Έπειτα από την πρόταση του Μιλτιάδη (που ο ίδιος συνενώθηκε με την ΔΕΗ για το καλαθοφόρο) κάναμε φέτος (για πρώτη φορά) την δακτυλίωση των νεοσσών της φωλιάς και εύχομαι να είναι τυχερά. Συμμετοχή όλων ήταν εθελοντική: από τον σύζυγο μου, που μας έφερε στην Φιλιππιάδα στην επιστροφή από τα Ιωάννινα, έμενα (με τα προσωπικά μου δακτυλίδια), των κοριτσιών που βοήθησαν στην δακτυλίωση (η Βάντα ήρθε με την οικογένεια της από τα Ιωάννινα), την ΔΕΗ με το καλαθοφόρο, την παρουσία του αντιδημάρχου και υπαλλήλων του ΦΔ Αμβρακικού. Σας ευχαριστώ όλους! ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΖΗΚΟΣΒάντα ΝούτσουDorota Szydlak-PavlikChristos VithoulkasΦορέας Διαχείρισης Αμβρακικού κόλπου-Λευκάδας - είσαστε υπέροχοι. Και του χρόνου (ίσως και με περισσότερες φωλιές). 🙂
Εύα Στετς
Συντονίστρια των Δακτυλιώσεων των Λευκών Πελαργών
Ελληνικό Κέντρο Δακτυλίωσης Πουλιών (ΕKΔΠ)
Οι φωτογραφίες στο άλμπουμ είναι της Dorota Szydlak-Pavlik και μια δική μου. Κάθε φωτο περιγράφει τι βλέπουμε σε αυτήν.

Πρώτος νεοσσός σε ζωντανή μετάδοση από την Φιλιππιάδα

της EVA STETS απο Every Stork in Greece

 Πρώτος νεοσσός σε ζωντανή μετάδοση από την Φιλιππιάδα https://filoiko.blogspot.com/

Το ζευγάρι που παρακολουθούμε από την κάμερα στην Φιλιππιάδα "περιορίστηκε" τελικά στα τρία αβγά και εδώ και 32 ημέρες το κλωσούσε εναλλάξ. Να θυμίσω, ότι οι πελαργοί της συγκεκριμένης φωλιάς άργησαν λίγο με την γέννηση αβγών και πιθανόν να άλλαξε και ο/η σύντροφος της φωλιάς.
Ήρθε (και σχετικά νωρίτερα) η στιγμή εκκόλαψης. Έτσι - τον πρώτο νεοσσό τον είδαμε σήμερα (1.06.2021) νωρίς το πρωί (31/32 μέρες από την γέννηση του πρώτου αβγού).
Τώρα μέσα στις επόμενες 1 - 2 μέρες θα δούμε και τα άλλα δυο μικρά. Ας παρακολουθήσουμε τώρα πιο σχολαστικά την συμπεριφορά των γονέων ας κοιτάξουμε και την εμφάνιση των δυο αβγών (θα προσέξετε ότι στα αβγά θα υπάρχουν σημάδια εκκόλαψης, όπως μικρές τρυπούλες και ραγίσματα). Πρώτα από όλα όμως ας χαρούμε τον πρωτότοκο. 🙂 Τέτοιες στιγμές είναι πάντα αξέχαστες,
Καλές παρατηρήσεις και καλό μήνα!


 07 05 2021


05 05 2021

Διαχειριστής
+1
 4 ώρ. 
5 Μαϊου 2021 - το τρίτο αβγό στην κάμερα, στην Φιλιππιάδα https://filoiko.blogspot.com/
Οπως το περιμέναμε -την νύχτα της Τρίτης για την Τετάρτη το ζευγάρι που παρακολουθούμε on-line, απέκτησε το τρίτο αβγό τους (4/5 Μαϊου 2021).
Το ευχάριστο γεγονός έγινε μετά από 48 + 1 ώρα μετά την γέννηση του δεύτερου αβγου (για την ακρίβεια, μετά από 49 ώρες και κάτι λεπτά).
Κατά της 12 το βράδυ ήδη φαινόταν ότι το θηλυκό ετοιμάζεται να γεννήσει αβγό: σηκωνόταν τακτικά, καθόταν ξανά και δεν άφηνε το αρσενικό να ζεσταίνει αυτός τα αβγά. Ήταν η ώρα που ετοιμαζόταν να γεννήσει το αβγό και έτσι έγινε.
Στης φωτογραφίες μπορείτε να δείτε με την σειρά την τελική διαδικασία.
1. Ακόμα υπάρχουν δύο αβγά (ώρα 01:01).
2. Η στιγμή που το θηλυκό γεννάει το αβγό (ώρα 01:03 - ανασηκώνει την ουρά).
3. Την πρώτη "εμφάνιση" του τρίτου αβγου - όταν η πελαργίνα σηκώθηκε και μπορέσαμε να το δούμε (ώρα 01:28). Αρχικά το τρίτο αβγό ήταν λίγο πιο μακριά από τα άλλα, δηλαδή στο σημείο που το θηλυκό το γέννησε (δείτε φωτο 2). Λίγα δευτερόλεπτα μόνο χρειάστηκαν για να το σπρώξει απαλά και να τα "ενώσει" μαζί όλα.
Δεν είναι προβλέψιμο αν το ζευγάρι θα αποκτήσει και τέταρτο ή και το πέμπτο αβγο. Η αναπαραγωγή στην συγκεκριμένη φωλιά ξεκίνησε κάπως αργά αλλά όλα είναι πιθανά ακόμα. Θα δούμε. 🙂




Πάσχα 2021 και το πρώτο και το δεύτερο αβγό!

της EVA STETS από Every Stork in Greece

Το πρωί στις 1 Μαϊου 2021 μια όμορφη έκπληξη περίμενε όλους που παρακολουθούν ζωντανά την φωλιά των Πελαργών στην Φιλιππιάδα https://filoiko.blogspot.com/
Ήταν το πρώτο (και πραγματικά πασχαλινό) αβγό του ζευγαριού. Λογικά η θηλυκιά το γέννησε την νύχτα της Μ. Παρασκευής για Μ. Σάββατο (30 Απριλίου/1 Μαϊου 2021), μιας και τα περισσότερα αβγά οι πελαργοί τα κάνουν την νύχτα.
Το δεύτερο αβγό - οπως το περιμέναμε - έγινε απόψε! Όλα πήγαν φυσιολογικά και η θηλυκιά το δεύτερο αβγό το γέννησε την Κυριακή για Δευτέρα, λίγο μετά τις 00:00 (2/3 Μαϊου 2021) 😊
Τώρα τα επόμενα θα τα περιμένουμε σε διάστημα περίπου 48 ωρών το ένα από το άλλο.
Ερώτηση μας έρχεται στο μυαλό τι θα γίνει μετά... Και η απάντηση είναι...ας περιμένουμε και ας παρακολουθήσουμε όλα τα γεγονότα. Σε αναμονή λοιπόν για να δούμε τι θα γίνει. 🙂
Χρόνια πολλά σε όλους.


Οι Γούβες στην Παλιά Φιλιππιάδα

 του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Μετά από το κέντρο του χωριού με την εκκλησία της Παναγίας και το καμπαναριό της να δεσπόζουν πανοραμικά, με τα κυπαρίσσια και τα θεόρατα πλατάνια, στην Παλιά Φιλιππιάδα το πιο εμβληματικό μέρος κατά σειρά ήταν οι Γούβες. Λέμε << ήταν >>, γιατί σε κάποιο καιρό ύστερα, η γραφική εκείνη τοποθεσία κατακόπηκε στην κυριολεξία για να περάσει ο καινούργιος τότε δρόμος. Έμεινε μόνο η εκκλησία με το καμπαναριό της καθώς και ένα μοναχικό κυπαρίσσι μπροστά.

      Ο έτερος πόλος, οι Γούβες, δεν καταξιώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου ως ένα από τα λιγοστά, είναι αλήθεια, αξιοθέατα στην περιοχή μας. Προφανώς γιατί η ίδια η λέξη ακουστικά παραπέμπει σε συνειρμούς ακαλαίσθητους και ταπεινούς, που ουδόλως κολακεύουν την εικόνα τους. Γούβες, σου λέει ο άλλος, δηλ. λακκώματα και σπηλιές. Χαλάσματα! Δυστυχώς η περιβαλλοντική συνείδηση, ως αίσθηση έστω περί το ωραίο, στην εποχή μας βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα. Πολύ περισσότερο, όταν μιλάμε για καιρούς παλιούς, που τέτοιες ευαισθησίες ήταν αδιανόητες ως περιττή πολυτέλεια, καθώς προείχαν άλλες αδήριτες ανάγκες, για επιβίωση και βιοπορισμό.

     Μπορεί και να ισχύει το λεγόμενο:<< ο άγιος στον τόπο του ποτέ του δε δοξάζεται>>. Το οποίο μεθερμηνευόμενο για την περίπτωσή μας, σημαίνει πως συνήθως δεν καταλαβαίνουμε την αξία των δικών μας πραγμάτων και εντυπωσιαζόμαστε από τα ξένα. Εκτός εάν η αναγνώριση μας έρθει από τους απ’έξω.
    Έτσι οι Γούβες όλα τα χρόνια πέρασαν στα αζήτητα. Εγώ όμως που τις έχω ζήσει τις Γούβες τον καιρό που ήμουν παιδί και αφουγκράστηκα το πνεύμα τους, την ψυχή τους – έχουν ψυχή και τα πράγματα, την παίρνουν από τον άνθρωπο – τώρα από το ύψος της ωριμότητας μου, θεωρώ τις Γούβες ως τόπο προσκυνήματος για τη γενιά μου, γιατί εκεί έχουμε καταθέσει ένα κομμάτι της ύπαρξής μας. Χώρια η περιβαλλοντική τους αξία. Αυτή είναι μέλημα γενικότερο. Για τους λόγους αυτούς που εξέθεσα πιο πάνω συμπεριέλαβα τις Γούβες εδώ στη θεματογραφία μου.
      Το χαρακτηριστικό με τις Γούβες ως τοποθεσία είναι ότι βρίσκονται κυριολεκτικά μέσα στο χωριό. Η Παλιά Φιλιππιάδα, καθώς και ολόκληρη η Φιλιππιάδα ως κάτω στο Ελευθεροχώρι, είναι χτισμένη στην πλαγιά ενός μακριού λόφου και τα σπίτια της κοιτάζουν προς την ανατολή. Ο λόφος αυτός σε αρκετά σημεία του σκίστηκε από καταβυθίσματα του εδάφους λόγω των υπόγειων νερών, με αποτέλεσμα να σχηματισθούν πεντέξι μεγάλα ρέματα. Ένα από αυτά είναι οι Γούβες στην Παλιά Φιλιππιάδα. Πρόκειται για μια χαράδρα που ξεκινάει από το δημόσιο δρόμο κάτω, δίπλα από το Κοτσέκι που λέγαμε, και φτάνει ως πίσω στα δυτικά στην Ρωμιά, ένα χωριουδάκι κοντά στην Φιλιππιάδα.
      Οι Γούβες διαφοροποιούνται από τα άλλα ρέματα, γιατί στο μέρος που καταλαμβάνουν υπάρχουν πολλοί βράχοι και, το κυριότερο, στις πλευρές , ύψους τριάντα σαράντα μέτρων, είναι κάτι μεγάλες σπηλιές πέτρινες, των οποίων τα στόμια ορθάνοιχτα, σαν πελώρια σκοτεινά μάτια, σου δίνουν την εντύπωση πως κατοπτεύουν ολόγυρα το τοπίο και πως κατασκοπεύουν άγρυπνα κάτω τους περαστικούς.
      Οι Γούβες, στην πέτρινη εκδοχή τους εδώ καταλαμβάνουν το μισό περίπου της χαράδρας. Στο υπόλοιπο μισό το έδαφος είναι χωματερό, δεν έχει δηλ. σπηλιές και βράχια, και το λέμε <<Κομμένη γης>>. Όλη η χαράδρα κάτω διασχίζεται από ένα χείμαρρο που η κοίτη του πλημμύριζε από θολά και ορμητικά νερά τον χειμώνα, προξενώντας ζημιές στους κήπους κάτω προς τον κάμπο, ώσπου να πέσουν μέσα στο ποτάμι. Ο χείμαρρος εκείνος σκεπάστηκε με τσιμέντο και έκτοτε δε δημιούργησε κανένα πρόβλημα.
      Αυτά από γεωγραφικής και γεωλογικής πλευράς.
   Οι Γούβες όμως, όπως συμβαίνει με τα πράγματα που δένονται με τον άνθρωπο, για τα δεδομένα της εποχής που μιλάμε, δεκαετία του ’50 , είχαν κοινωνικό χαρακτήρα, κοινωνικό πρόσωπο θα έλεγα. Ήταν οι δικές μας Γούβες με τα ιδιαίτερα πρόσθετα γνωρίσματα, που τις διαφοροποιούσαν από τις άλλες του είδους και που ασφαλώς υπάρχουν άφθονες στη χώρα μας. Ειδικότερα, για μας τα παιδιά οι Γούβες είχαν ξεχωριστή σημασία καθώς δέθηκαν μαζί μας με βιώματα, από αυτά που λέμε πως δεν ξεχνιούνται ποτέ. Θα δείτε και θα καταλάβετε.
      Όταν μπαίνεις στις Γούβες αισθάνεσαι ένα δέος. Το τοπίο ολόγυρα σου επιβάλλεται με το ύψος των πλευρών του δεξιά και αριστερά. Από πάνω σε παρακολουθούν οι σπηλιές. Στο έμπα της χαράδρας δεξιά σε υποδέχεται ένα μικρό δάσος από φραγκοσυκιές. Τρόπος του λέγειν σε υποδέχεται, γιατί όσο και αν είναι θελκτική η εικόνα με τις πράσινες αγκαθερές φραγκοσυκιές, τόσο σε αποθαρρύνουν τα μεγάλα άσπρα αγκάθια τους. Πέρα, κατά τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο που γίνονται τα φραγκόσυκα, ροδαλά και κίτρινα στην ωριμότητά τους, δίνουν περισσότερη ομορφιά στην εικόνα.
      Γενικά το τοπίο στις Γούβες διατηρεί μια άγρια ομορφιά, που δεν την αλλοίωσε ο άνθρωπος με τις παρεμβάσεις του.
      Εμάς τα παιδία τότε δε μας συγκινούσαν τέτοια πράγματα. Μπορεί καταβάθος να μας προσέλκυαν αλλά δεν τα καταλαβαίναμε. Πώς δηλ. γινόταν και κάθε τόσο, σχεδόν τακτικά, επισκεπτόμασταν τις Γούβες, που κάθε άλλο παρά επισκέψιμος ήταν ο τόπος. Ούτε κυνηγότοπος ούτε καν παιγνιδότοπος ήταν.  Εκτός από το χαλικωτό τότε δρομάκι που διέσχιζε στριφογυριστό τη χαράδρα σε όλο το μάκρος της, τα βράχια και η λιγοστή βλάστηση δε σου έκαναν την όρεξη να παίξεις ή να κυνηγήσεις πουλιά με το <<λάστιχο>>.
      Μόνο τη μέρα της πρωτοχρονιάς, έτσι εθιμοτυπικά θα έλεγα, μετά που απόλυε η λειτουργία στην εκκλησία εμείς τα παιδιά πηγαίναμε και παίζαμε <<χαρτιά>> πάνω σε ένα μεγάλο επίπεδο βράχο, υπηρετώντας έτσι το έθιμο της χαρτοπαιξίας, παρά το διαπεραστικό κρύο και την υγρασία που επικρατούσε στις Γούβες, Γενάρη μήνα.
     Πιο πάνω που άρχιζε η <<Κομμένη γης>>, καθώς λέγανε το μέρος, υπήρχε στ’αριστερά μας μία μακριά συρίδα γης δίπλα στο δάσος. Εκεί ναι, κυνηγούσαμε πουλιά, γιατί το έδαφος ήταν ομαλό και προσφερόταν για κυνήγι. Κάτι που δε συνέβαινε στην πετρώδη διάβαση στις Γούβες μπροστά.
     Αν μπορούσαμε, τότε παιδιά, να δώσουμε με το μυαλό μας κάποια εξήγηση αναφορικά με τους λόγους που επισκεπτόμασταν συχνά τις Γούβες, θα λέγαμε ότι αυτό γινόταν από την περιέργεια τίποτε περισσότερο. Η περιέργεια άλλωστε είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου και πιο πολύ στα παιδιά.
  
   Τώρα που βλέπω τα πράγματα από την ωριμότητα της ηλικίας μου, καθώς τα έζησα έντονα, είμαι σε θέση να δω και να αναλύσω σε βάθος την παιδική εκείνη περιέργεια. Μας τραβούσε τότε η ακατάσβεστη για την ηλικία μας δίψα για περιπέτεια, να γνωρίσουμε και να ζήσουμε καινούργια πράγματα και να εξαντλήσουμε έτσι τα αποθέματα της παιδικής μας ενεργητικότητας.
    Ύστερα, κοντά σ’αυτό, ήταν η παράξενη γοητεία που ασκεί στον άνθρωπο και ειδικότερα στα παιδιά καθετί το μυστηριώδες , το άγνωστο. Οι Γούβες με τις σπηλιές μάς τραβούσαν σαν τον μαγνήτη. Τι να έκρυβαν άραγε οι σπηλιές μέσα στα σκοτεινά τους σπλάχνα!
     Λέγονταν φοβερά πράγματα τότε για τις ανεξερεύνητες σπηλιές. Πως μέσα εκεί κατοικούσαν φίδια μεγάλα σαν δράκοντες των παραμυθιών και ποιος ξέρει τι άλλα τέρατα ή και φαντάσματα.
     Βλέπαμε τις σπηλιές απ’έξω μέρα μεσημέρι και μας φόβιζε το σκοτεινό τους βάθος. Ο φόβος, καθώς είπαμε, με την επιθυμία που προκαλεί το μυστηριώδες, το άγνωστο, το ανεξερεύνητο.
     Όσες φορές επιχειρήσαμε να μπούμε μέσα στις σπηλιές δεν ολοκληρώσαμε την εξερεύνηση. Όσο προχωράγαμε, το σκοτάδι πύκνωνε και μας αποθάρρυνε σε σημείο που ο φόβος μας έκανε να γυρίζουμε πίσω στην έξοδο, στο φως.
     Ήταν και ένα πλήθος από νυχτόβια πουλιά, νυχτερίδες κατά το πλείστον, κουκουβάγιες που τις βραδινές ώρες έκρωζαν ακατάπαυστα απάνω βγαίνοντας στις σκοτεινές σπηλιές . Ήταν και κοπάδια οι κουρούνες που είχαν τις σπηλιές κατοικητήριο.
     Αφιλόξενες οι σπηλιές συντηρούσαν τον φόβο και τη γοητεία τους στις παιδικές μας ψυχές.
     Βάλτε τώρα και την ιστορία της Μάρως . Πρόκειται για μια παράδοση που τη μολογούσαν εκείνα τα χρόνια οι γέροντες του χωριού. Η Μάρω, έλεγε η παράδοση, ήταν μια φτωχιά γυναίκα που ήρθε ξενομερίτισσα στο χωριό τα παλιά τα χρόνια μαζί με το παιδάκι της, και μην έχοντας πού να κάτσει διάλεξε για κατοικία της μια σπηλιά πάνω στις Γούβες. Ζούσε ξενοδουλεύοντας στα χωράφια και οι χωριανοί που τη λυπούνταν για τη φτώχεια της έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τη βοηθήσουν. Ένα χειμωνιάτικο όμως βράδυ έκανε πάρα πολύ κρύο και η καημένη η Μάρω πάγωσε με το παιδί της και πέθαναν. Μαρμάρωσαν, λέει η παράδοση, πέτρωσαν οι δυο τους αγκαλιασμένοι. Το πρωί τους βρήκαν οι χωριανοί πετρωμένους στη στάση που τους βρήκε ο θάνατος. Υπάρχει ακόμη στην είσοδο της σπηλιάς το σύμπλεγμα με τις δύο πέτρινες μορφές, η μάνα με το μικρό παιδί στην αγκαλιά της. Λέει η παράδοση. Όπως η γυναίκα του Λωτ στην Παλιά Διαθήκη που πέτρωσε, γιατί παράκουσε στη θεϊκή εντολή.
     Από τότε η σπηλιά, η πρώτη στη σειρά, ονομάστηκε η σπηλιά της Μάρως. Έτσι τη λέγαμε εμείς. Ψέματα, αλήθεια, δεν ξέρω.
Είναι πολλές κατά τόπους οι παραδόσεις με τις μαρμαρωμένες μορφές. Έχουν τη δική τους αλήθεια τέτοιες ιστορίες, άλλο που εμείς δε θέλουμε ή δεν μπορούμε να την καταλάβουμε αυτή την αλήθεια.
     Να σας θυμίσω εδώ την ιστορία με τον μπάρμπα-Γιάννη τον Γούβα, όπως τον λέγαμε, πραγματικό γεγονός, πρόσφατο. Σχετική με το θέμα μας.
     Εδώ και κοντά σαράντα χρόνια πίσω κάθε χρόνο, εκεί κατά το φθινόπωρο, μας επισκεπτόταν ένας μοναχικός άνθρωπος, φτωχός και σε όλους μας άγνωστος, ο μπάρμπα Γιάννης. Ξέραμε μόνο το όνομά του και κάτι άλλα βιογραφικά του στοιχεία, γενικά και αόριστα, από όσα λιγοστά μας έλεγε κατά καιρούς όταν τον ρωτούσαμε. Τέτοιος περίεργος άνθρωπος ήταν, σωστός ερημίτης.
     Με το που ήρθε, λοιπόν, ο μπάρμπα- Γιάννης πήγε και κατοίκησε σε μια σπηλιά, την τελευταία αυτός, κάτω χαμηλά προς το δρόμο. Εκεί τρύπωσε κι εκεί κοιμόταν τα βράδια. Αντί για σκεπάσματα τυλιγόταν με ένα νάϋλον, για να προστατεύεται από το κρύο. Τη μέρα θα τον έβλεπες το πρωί να πηγαίνει στην αγορά και μόλις σουρούπωνε γύριζε βαδίζοντας άκρη- άκρη στον δρόμο. Είχε τόσο αποκοπεί από τη ζωή και τον κόσμο που και χρήματα να του έδινες δεν τα έπαιρνε λέγοντας πως δεν τα είχε ανάγκη και να τα έδινες σε κανένα φτωχό, τόσο ανιδιοτελής και επαρκής ήταν μέσα στην παντελή φτώχεια και στη μοναξιά του.
     Κάθε που ερχόταν η άνοιξη και ζέσταινε ο καιρός ο μπάρμπα-Γιάννης ο Γούβας, καταλαβαίνετε πώς του βγήκε το παρατσούκλι, εγκατέλειπε τις Γούβες και πήγαινε άγνωστο πού. Για να μας ξαναερχόταν πέρα το φθινόπωρο και να ξεχειμώνιαζε στον τόπο μας.
     Αυτό κράτησε πολλά χρόνια, ώσπου ένα φθινόπωρο ο μπάρμπα-Γιάννης δε μας ήρθε. Ούτε την άλλη χρονιά κι ας τον περιμέναμε όλοι, γιατί τον είχαμε συνηθίσει και συμπαθήσει. Προφανώς είχε πεθάνει.
     Μόνο που ο μπάρμπα-Γιάννης ο Γούβας δε μαρμάρωσε, όπως η Μάρω της παράδοσης, εκεί στη σπηλιά που έμενε. Ποιος ξέρει, αν ζούσε σε άλλους καιρούς, παλιότερους, μπορεί να του έπλαθαν καμία ανάλογη ιστορία στα μέτρα του.
     Αυτές ήταν οι Γούβες τότε στα χρόνια που ήμουν παιδί και πρέπει ασφαλώς όλοι να συμφωνήσουμε σ’αυτό που είπα στην αρχή: πως οι Γούβες ήταν μια οντότητα με κοινωνικά χαρακτηριστικά. Οι δικές μου Γούβες.
     Τώρα, εκεί  πάνω στις Γούβες τα φώτα έσβησαν και η σπηλιά έπεσε. Το θέατρο έκλεισε. Ποιος ξέρει αν θα ξανανοίξει και οι Γούβες να ξαναζωντανέψουν.

Δεκέμβριος 2015

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος