ένα νοσοκομειακό...ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.


Κυριακάτικο  πρω’ι΄νό ‘σπάω΄ καραντίνα και πάω εκκλησία.Παίρνω τα Βάγια όπως με έχουν μάθει χρόνια τώρα παππούδες,γιαγιάδες,μάνες.Πάω να μοιράσω Βάγια σε αυτούς που δε μπορούσαν να πάνε για τα χρόνια πολλά.Ελέω καραντίνας.Αλλά…βλέπω τα πρώτα σύννεφα που προμήνυαν την επερχόμενη καταιγίδα!Μια καταιγίδα που μπήκε ξαφνικά και απρόσμενα στη ζωή μου.Κι ας ήταν έξω ένας καιρός σχεδόν Αυγουστιάτικος.Ο ήλιος έλαμπε.Αλλά μέσα μου,είχε εισβάλει και στο σπιτικό μου το πιο εφιαλτικό σενάριο,και είχε κάνει τη ζωή μου άνω-κάτω.Απο κεί και πέρα τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα.Με τα Βάγια στο…πορτ-παγκάζ ξεχασμένα,νοσοκομείο,οξυγόνα,πτέρυγες,πολλοί ασθενείς,με ίδια ή και χειρότερη κατάσταση.Σεβάσμιοι παππούδες,μεσόκοπες κυρίες,που άλλοτε έσφυζαν από ζωντάνια και δημιουργικότητα,αλλά και νέοι άνθρωποι.Και ήρθα να προστεθώ κι εγώ ανάμεσά τους με τον δικό μου ασθενή.Δεκάδες ανθρώπους που διψούν για ζωή,που αγωνίζονται να ζήσουν.Μας βάζουν σύντομα σε θάλαμο.Δυό μοναδικά κρεβάτια.Τις μεγάλες και δύσκολες στιγμές λίγο σε νοιάζει το περιτύλιγμα αλλά κάτι είναι κι αυτό.Εκείνες τις ώρες αναδύονται όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα,και γυμνή η ψυχή παλεύει να βρεί απαντήσεις.Είναι οι ώρες που η καρδιά λυγίζει.Πρίν 2 ώρες με τα Βάγια στα χέρια,και να σκέφτεσαι σούβλες,κοκορέτσια,κάρβουνα,και πώς να ευχαριστήσεις τους καλεσμένους την ημέρα Του Πάσχα,και τώρα,γιατροί,νοσηλευτές,ακτινογραφίες,εξετάσεις,αναλύσεις,διασταυρώσεις ευρημάτων.Μηχανήματα αμέτρητα,κουμπάκια,ενδείξεις,μετρήσεις.Στο λευκό δωμάτιο απέναντί μας μια εικόνα.Αγία Παρασκευή.Τίποτα άλλο.Φάτσα στους δύο ασθενείς.Δεν ξέρω αυτή τη στιγμή αν μπορούν και ξεχωρίσουν,τι είναι και ποιος.Το πρώτο βράδυ,προσπαθώ να σφαλίσω για λίγο τα βλέφαρά μου στη νοσοκομειακή καρέκλα αλλά δε μπορώ.Προσπαθώ να μετακινηθώ,αλλά το σώμα δεν υπακούει.Και είναι πρώτη μέρα.Δεν γκρινιάζω.Τί να πούν κι αυτοί που’ναι δίπλα μου γεμάτοι πεταλούδες,σωληνάκια και άλλα…καλούδια;Ο αναπνευστήρας δίπλα μου ανεβοκατεβαίνει ρυθμικά,σε μια προσπάθεια να κρατήσει στη ζωή ένα νέο παλικάρι που είχα την τύχη να’ναι στο ίδιο δωμάτιο με μας και είχαμε και έξω,για φαντάσου, μια καλή καλημέρα!Και οι δυό τους δεν έχουν καμιά οπτική επαφή με τον έξω κόσμο.Δεν ξέρω ακόμη αν τους νοιάζει αυτό ή όχι.Ένα παράθυρο.Μιά πόρτα.Μόνο ένα άσπρο ντουβάρι κοιτάνε.Ούτε αριστερά κοιτάνε,μα ούτε δεξιά.Θεέ μου,πόσο θάθελα να υπήρχε μια μικρούλα σχισμή στον τοίχο.Να μπορούσαν να βλέπουν μια στάλα γαλάζιο ουρανό.’Εστω ένα μπαμπακιασμένο σύννεφο.Και να βλέπω και γώ μαζί τους κρυφά πως θα νιώθουν.Ένα λιγοστό φως,έστω μια καταιγίδα.Μόνο να’βλεπαν στην ευθεία θέση,παρά αυτό το ντουβάρι που κοιτάνε χωρίς να μιλάνε.Εγώ.Άαα εγώ τά’χω βάλει με το ρολόι που έχω στο χέρι!’Επιασα τον εαυτό μου,να το κοιτάζει συνεχώς.Ώρα 00,2.Μετά 00.20.Νέα προσμονή.00.40 Άαα λέω,δεν πάει άλλο.Έχει καταντήσει…μαρτύριο της σταγόνας.Το βγάζω,και μέσα στο συρτάρι του νοσοκομειακού κομοδίνου.Οι ώρες-μέρες όμως,περνούν αργά,βασανιστικά.Νιώθω[άκου τώρα,ποιος εγώ]ότι έχασα μέρες!Στον έξω κόσμο είναι Μ.Σάββατο!Στο άλλο δωμάτιο παρακολουθούν την Πρώτη Ανάσταση στο internet.Ακούω απ’το μισάνοιχτο παράθυρο κελάδισμα πουλιού.Πάω προς τα εκεί.Δε βλέπω τίποτα!Βγάζω ρολόι από συρτάρι.10 λεπτά πρίν την Ανάσταση.Καβατζάρω παράθυρο.Πρώτη θέση.Κοιτάζω στο βάθος,χιλιάδες βεγγαλικά,που άλλες χρονιές έλαμπα και γώ από κάτω απ’αυτά τέτοιες ώρες!Ένα δάκρυ,κρυφά,κυλάει στο μάγουλό μου.Σκουπίζω με την κουρτίνα που είναι πλάι μου.Πάω,δίνω δυό φιλιά.Ο ένας καταλαβαίνει.Ο άλλος όχι.Μόνο που τον ξάφνιασα από τα χαμένα…ονειρά του!Ξημερώνει.Πάσχα.Ένα Πάσχα πολύ αλλιώτικο.Ξέρω πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα από όλα όσα γίνονται κάθε χρόνο τέτοιες ώρες.Ένα Πάσχα γυμνό.Δεν παραπονιέμαι.Αλλά έχω αυτό το πλάκωμα στο στήθος.Ογκόλιθος.Στο μεσημεριανό τους φαγητό 12 και λίγο,βλέπω και ένα κόκκινο αβγό για τους ασθενείς!Τους κερνάνε να τσουγκρίσουν για το Πάσχα.Δέν θυμάμαι πιο όμορφο,συγκινητικό,αληθινό κέρασμα.Ένα κατακόκκινο αβγό μέσα στην νοσοκομειακή ασπρίλα.Πόσο όμορφο τον βλέπω το θάλαμο νοσηλείας;Το παίρνω στα χέρια μου.Ακουμπάω τα δικά τους,και προσπαθούν να τα τσουγκρίσουν.Δεν τα καταφέρνει ο νεαρός,αλλά τον βοηθάω εγώ.Τα δάκρυα δε με αφήνουν να μιλήσω.Να τους πώ Χριστός Ανέστη.Το τηλέφωνο χτυπά και…γλιτώνω κάπως!Ένας αδερφικός φίλος μου λέει,σου στέλνω κάτι,για το καλό σήμερα.Με ξαναπαίρνουν τα δάκρυα.Το τηλέφωνο να χτυπά ασταμάτητα.Άλλο τηλέφωνο λίγο…μεθυσμένο.Άλλο πολύ!Και γώ δε μπορώ να τους δώ από κοντά.Δε μπορώ να τους αγκαλιάσω.Οι μέρες περνάνε νερό.Σήμερα το…κοντέρ γράφει 24 ημέρα!Ήρθε η μέρα που μας λένε θα φύγετε.Ωστόσο ντρέπομαι.Ξέρω ότι μερικοί δεν θα επιστρέψουν ποτέ σπίτι τους,όπως ήρθαν!Κάποιοι αρκετά νεότεροι.Αποχαιρετιζόμαστε με εμφανή συγκίνηση.Απ’τη μία,θέλω να κλάψω.Απ’την άλλη να γελάσω μαζί.Αλλά η φωνή μου ίσα που βγαίνει απ’τα χείλη μου.Και στο ένα,και στο άλλο.Και τώρα η ζωή έχει αλλάξει.Και πρέπει να συνυπάρξουμε στα νέα δεδομένα.Δέν παραπονιέμαι.Μόνο περιμένω.Στο σπίτι.Δέν ξέρω τι.ΕΚΕΙΝΟΣ ξέρει.Το γιατί.Το πότε.Και όταν έρθει.Αυτά.Ένα…νοσοκομειακό ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.


Μπορούμε να το αποτρέψουμε


Έχω την υποχρέωση, όπως κάθε χρόνο, να κάνω αυτή την σκληρή ανάρτηση - για το καλό των πελαργων. Είναι ο μόνος τρόπος να μεταδώσουμε πόσο εύκολο είναι να προστατέψουμε πολλούς νεοσσούς.
Αυτό το διάστημα (αρχές Μάιου) σε κάποιες φωλιές υπάρχουν ήδη νεοσσοί, σε άλλες θα εκκολαφθούν σύντομα. Οι γονείς Πελαργοί θα συνεχίζουν να φέρνουν υλικό στις φωλιές - τώρα για την προστασία των μικρών - θα φέρνουν και πιο μαλακό υλικό.
Δυστυχώς ο Πελαργός δεν μπορεί να ξεχωρίζει ότι (προστατεύοντας τους νεοσσούς) μπορεί να φέρει στην φωλιά κάτι πολύ επικίνδυνο. Μέσα σε αυτά μπορεί να είναι: σπάγκοι, σχοινιά, τσουβάλια, σακούλες πλαστικές κ.α. Ειδικά ο σπάγκος και τα τσουβάλια είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος!
Και εδώ η εξήγηση. Ένας νεοσσός - πριν σηκωθεί όρθιος - μπουσουλάει μέσα στην φωλιά για αρκετές μέρες. Αν στη φωλιά υπάρχει σπάγκος (η ένα τσουβάλι που γίνεται κομμάτια) ... το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό. Ο μικρός πελαργός μπλέκεται σε αυτό... και ο σπάγκος σφίγγει το πόδι του (η και τα δυο) ...μέχρι που το πόδι θα νεκρωθεί (η θα κοπεί). Δυστυχώς τότε το μόνο που περιμένει τον μικρο πελαργό είναι ο θάνατος … (πριν καν θα πετάξει) …
Περιστατικά σαν αυτά, που βλέπετε στις φωτογραφίες τα συναντάμε όταν κάνουμε τις δακτυλιώσεις των πελαργων και ανεβαίνουμε στις φωλιές. Τότε όμως για ένα τέτοιο πελαργάκι είναι πολύ αργά.
Για να μην γίνει ποτέ ξανά αυτό - μόνο εμείς (όλοι μαζί) μπορούμε να βοηθήσουμε. Γιατί εμείς μπορούμε να μαζέψουμε όποιον σπάγκο και τσουβάλι θα βρούμε στον δρόμο μας. Στα χεριά μας είναι να το μεταδώσουμε και σε άλλους (ειδικά στις περιοχές που ζουν οι Πελαργοί).
Μόνο έτσι θα αποτρέψουμε αρκετούς φρικτούς θανάτους νεαρών πελαργων! Ας μαζεύουμε κάθε σπάγκο που βλέπουμε και ας τον πετάμε στα σκουπίδια (καλύτερα κομματιασμένο, για να μην το πάρει ξανά ο πελαργός).

Είναι απλό να βοηθήσουμε! Ουσία είναι να το λέμε και στους άλλους: μπορεί να μεταδοθεί παντού: π.χ.: να αποτελέσει θέμα στα σχολεία, συζητήσεις στα καφενεία, κοινοποίηση στο Facebook, blog's, τοπικές εφημερίδες, www, έντυπα κ.α.

Eva Stets απο Every Stork in Greece



ο ζωγράφος στην εντατική

Στον πίνακα βλέπετε ένα νοσοκομείο , χωρίς γιατρούς βέβαια . Όχι πως δεν υπήρχαν γιατροί  τον δέκατο έκτο αιώνα αλλά για κάποιους λόγους δεν χώρεσαν στο κάδρο . Η δύναμη της εικόνας είναι τόσο ισχυρή που ακόμα και η wikipedia μπερδεύει τα λόγια της .
Καταρχήν δεν είναι νοσοκομείο όπως λέει ο τίτλος , είναι ένα νησάκι όπου έβαζαν τους αρρώστους σε καραντίνα . Αν πιστέψουμε τους αρχαιολόγους πέθαιναν κατά εκατοντάδες ανά ημέρα . Οι υπόλοιποι  είχαν ανάγκη μια παρηγοριά .
Οι θρησκευτικές οργανώσεις της εποχής - που έκαναν και την ανάθεση  - δεν θα διάλεγαν κανέναν από τους σημερινούς σκηνοθέτες για αυτή την δύσκολη δουλειά . Η αφήγηση του ζωγράφου παραμένει δυνατή αιώνες μετά γιατί το μήνυμά του είναι ξεκάθαρο . Και στοχεύει κατευθείαν στην αδυναμία μας . Αν αρρωστήσουμε θέλουμε  να πέσουμε σε καλά χέρια...που να κάνουν το θαύμα .
Όμως δύσκολο πράγμα οι RNA ιοί...ακόμα και σήμερα που έχουμε στην διάθεσή μας το sequence σε μόλις ένα μήνα . Ακόμα πιο δύσκολο αν πλήξουν το αναπνευστικό . Στο καλύτερο σενάριο του χειρότερου σεναρίου θα γνωρίσετε - και εσείς και εγώ - αυτούς τους γιατρούς που έμειναν έξω από το κάδρο καθώς μόνο το δημόσιο σύστημα υγείας αντιμετωπίζει κρούσματα covid 19.
Γιατί όμως να απουσιάζουν αυτοί οι γιατροί από τους πίνακες του Tintoretto μέχρι τις σημερινές οθόνες ; Γιατί να τους θυμόμαστε μόνο αν σώσουν την δική μας ζωή ή την ζωή των αγαπημένων μας ανθρώπων ; Υπάρχει κάποια πρόβληματική στο μήνυμά τους ; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά ναι .
Αυτοί οι γιατροί λένε κάτι που φαντάζει πολύ ενοχλητικό μετά από αιώνες προπαγάνδας . Ότι η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να γίνει εμπόρευμα . Η ζωή του πρώτου και του τελευταίου ανθρώπου αυτής της επικράτειας έχει την ίδια ακριβώς αξία και σε αυτό δεν χωράει καμία προκατάληψη. 
Έμεινα έκπληκτος όταν συντοπίτης μας γιατρός μου ζήτησε να κοινοποιήσω την διαδικτυακή τους καμπάνια . Δεν έχω την απαίτηση από τους συμπολίτες μας να τον θαυμάζουν όπως τον θαυμάζω εγώ αλλά αν οι συμπολίτες μου δεν γνωρίζουν την επιστημονική του πορεία και τους αγώνες του για μια καλύτερη υγεία , υπάρχει πρόβλημα...

Είναι ανθρώπινο να αντιμετωπίζουμε με καχυποψία μια διαφορετική γνώμη , ιδίως όταν οι υπόλοιπες ενενήντα εννιά είναι τόσο πειστικές , επαναλαμβανόμενες και καλοσκηνοθετημένες ! Στα μέτρα όμως της μικρής μας πόλης οφείλουμε να ακούσουμε τουλάχιστον τα αιτήματα του συμπολίτη μας έστω και αν είναι ένας...ουμανιστής γιατρός .
Χωρίς ίχνος συναισθηματισμού εύχομαι να ξημερώσει μια μέρα με υγεία , για όλους...


Κάτι τελευταίο . Στην άκρη του πίνακα οι απλήρωτες καθαρίστριες της εποχής . Πρόκειται για τις χαμηλότερου επιπέδου πόρνες στις οποίες επέτρεπαν να σπάσουν την καραντίνα . Ο ζωγράφος κατά πάσα πιθανότητα δεν μπήκε στην εντατική .

Ανώνυμος Φιλιππιαδιώτης

ΤΟ SMS.



Πρίν από καιρό έχασε τη μάνα του.Απο τότε κάθε μέρα πηγαίνει στον τάφο της.Σήμερα του έτυχε αναπάντεχη συνάντηση.Καθώς γυρνούσε,ένα περιπολικό του έκλεισε το δρόμο.Ένας νεαρός αστυνομικός,φορώντας μάσκα και γάντια βγήκε από το αυτοκίνητο.Τον πλησιάζει.Καλημέρα.’’Δείξε μου το sms.To SMS;Ω…ναι!Το SMS.Σήμερα είχε ξεχάσει τελείως την απαγόρευση κυκλοφορίας.Είχε βγεί απ’το μυαλό του πως ολάκερος ο πλανήτης έχει μπεί σε μια πρωτόγνωρη φάση.Κόμπιασε.Δεν έχω στείλει.Του απαντά ο αστυνομικός.Μα καλά φευγεις έτσι χωρίς να σκεφτείς να στείλεις ένα sms;Και πάς στο μνήμα;Να απάντα.Αυτό το κάνω κάθε μέρα.Και τι πας και κάνεις κάθε μέρα στο μνήμα;Τον κοιτάζει ίσια στα μάτια του.Όσο φαίνονται πάνω απ’τη μάσκα.Τον ζυγιάζει.άκου φίλε του λέει.Πάω αλλάζω το φιτίλι από το καντηλάκι.Προσθέτω λάδι,κάθομαι λίγο στο κάτω μέρος του μνήματος,κοιτάζω τη φωτογραφία της.Ακούω…βουβά.Πώς ξημέρωσες;Κοιμήθηκες καλά το βράδυ;Πόνεσες κάπου;Να προσέχετε μέχρι να περάσει κι αυτή η μπόρα.Να… λέει τα δικά της.Σαν μάνα.Συγχώρα με.Σήμερα δεν ξέρω .Δέν είχα μυαλό να στείλω sms.Εσύ κάνε το καθήκον σου.Κόψε μου κλήση.Δε θα μου λείψουν τα 150 ευρω.Η μάνα μου λείπει.Γυρνά ο αστυνομικός απότομα,μπαίνει στο περιπολικό.Όλα εντάξει;Τον ρωτάει ο οδηγός.Όλα…είπε εκείνος χωρίς να τον κοιτάξει.Και το περιπολικό χάθηκε στη στροφή του δρόμου.

Η διάσημη φωλιά των πελαργών της Φιλιππιάδας απέκτησε ήδη το πρώτο αυγό της

https://epirusgate.blogspot.com/2020/04/blog-post_100.html
Η ζωή ευτυχώς συνεχίζεται στη διάσημη πλέον
φωλιά των πελαργών της Φιλιππιάδας, η οποία
 μεταδίδει μέσω του site filoiko σε 24ωρη βάση
την καθημερινότητα ενός ζευγαριού πελαργών.
Το ζευγάρι των πανέμορφων αποδημητικών
πουλιών απέκτησε ήδη το πρώτο του αυγό και
μέσα στις επόμενες μέρες αναμένεται να γεννηθούν
και τα υπόλοιπα.
Ο πρώτος πελαργός στη Φιλιππιάδα έφτασε στις
13 Μαρτίου (έξι μέρες νωρίτερα από πέρσι), ενώ
νωρίτερα ήρθε και το πρώτο αυγό.
Μέσω του filoiko όσοι επιθυμούν μπορούν να παρακο
λουθούν τη ζωή των πτηνών, τη γέννηση των αυτών
και το μεγάλωμα των νεοσσών έως ότου αυτοί πετάξουν
 και φύγουν στα τέλη καλοκαιριού.

Πρώτο αβγό στην φωλιά

Πρώτο αβγό στην φωλιά με την κάμερα στο www.filoiko.gr. 😊
Μετά από πολύ αναμονή (και υπομονή) από σήμερα μπορούμε να κάνουμε χαρές με το πρώτο αβγό του ζευγαριού στην Φιλιππιάδα που παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση με κάμερα ίντερνετ.
Η θηλυκιά γέννησε το πρώτο της αβγό την νύχτα 31 Μαρτίου για 1 Απριλίου - 17 μέρες μετά από την άφιξη του δεύτερου πελαργού - δηλαδή όχι τόσο σύντομα όπως γίνεται συνήθως.
Δεν είδα την ώρα που έκανε το αβγό - άρχισα να παρακολουθώ την φωλιά κατά τις 2 την νύχτα. Βγάζω όμως συμπέρασμα, ότι το αβγό θα πρέπει να το έκανε νωρίτερα, διότι όλη την ώρα που παρακολουθούσα - το θηλυκό ήταν στην ίδια θέση (καθόταν). Όμως όταν σηκώθηκε - το αβγό της βρισκόταν περισσότερο σε θέση άνω κοιλίας του θηλυκού (άρα ήδη το "μετακίνησε").
Καλώς έκανε το πρώτο και με το καλό και τα άλλα! 😊
Το δεύτερο αβγό μπορούμε να το περιμένουμε σε (περίπου) 48 ώρες, με υπολογισμό από την πιθανή ώρα του πρώτου για αργά το βράδυ 31.03/1.04.

Κείμενο EVA STETS Every Stork in Greece

Edit. 14 Μαρτίου 2020 (μεσημέρι ) . Υπάρχει ζευγάρι στην φωλιά! 😊
Πρώτος πελαργός στην Φιλιππιάδα στην ζωντανή μετάδοση στο www.filoiko.gr
Ήρθε στις 13 Μαρτίου ο πρώτος πελαργός στην γνωστή φωλιά με την κάμερα στην Φιλιππιάδα. Όπως γνωρίζουμε - η φωλιά αυτή έχει μια πολύ καλή μετάδοση με την κάμερα ίντερνετ και έτσι μπορούμε κάθε μέρα (και νύχτα) να βλέπουμε ζωντανά όλα τα στιγμιότυπα από την ζωή των πελαργών.
Το ενδιαφέρον σε τέτοιες μεταδόσεις είναι ότι (χωρίς να ενοχλούνται τα πουλιά) - έχουμε την δυνατότητα να παρακολουθούμε τι γίνεται μέσα στην φωλιά - δηλαδή όλο το "σκηνικό" που δεν το βλέπουμε κοιτάζοντας από κάτω.


Η φωλιά στην Φιλιππιάδα έχει πολύ καλό "στήσιμο" για τέτοια παρακολούθηση και έτσι αν όλα πάνε καλά (που το εύχομαι) θα δούμε μετά την άφιξη του δεύτερου πελαργού (και τα πολλαπλά ζευγαρώματα) και την γέννηση των αυγών, την εκκόλαψη και το μεγάλωμα των νεοσσών... Όλα αυτά μέχρι που οι νεαροί πελαργοί θα πετάξουν και θα φύγουν οριστικά το φθινόπωρο.


Με την ευκαιρία θα προσθέσω, ότι φέτος ο πρώτος πελαργός της Φιλιππιάδας (ο υποψήφιος γονέας) έφτασε 6 μέρες νωρίτερα σε σύγκριση με το 2019. Πέρσι ο πρώτος πελαργός ήρθε στις 19 και ο δεύτερος στις 20 Μαρτίου. Καλώς ήρθε, καλή αρχή! Εύχομαι σε όλους καλή παρακολούθηση με αξέχαστες εμπειρίες. 😊
Φίλε μου πιτσιρίκο δεν ξέρω αν χωράει μέσα στο ζόφο των ημερών -ανάμεσα σ’ αυτά που ζούμε και ακούμε- το νέο ότι σήμερα στη φωλιά μπροστά από το μπαλκόνι μου στην Φιλιππιάδα, ήρθε και εγκαταστάθηκε πάλι φέτος πελαργός.
Μέχρι να φύγει -πρώτες μέρες του Αυγούστου-, θα τον παρακολουθούμε σε live σύνδεση όπως πέρσι από το www.filoiko.blogspot.com
Καλή άνοιξη. Και του χρόνου να ‘μαστε καλά.
Μιλτιάδης

(Αγαπητέ Μιλτιάδη, αυτή θα έπρεπε να είναι η μόνη είδηση της ημέρας. Ότι ήρθε πάλι ο πελαργός. Καλώς τον τον πελαργό, άντε να ζευγαρώσει, να κάνουν και τα πελαργάκια, και να θυμηθούμε τη φύση των πραγμάτων και όχι την υστερία των ανθρώπων. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

του Γιάννη Καλπούζου

Με αυξανόμενη ένταση πέφτει το πέπλο του φόβου λόγω του ιού covid-19 στον τόπο μας. Ο φόβος προφυλάσσει αλλά και βλάπτει. Ο φόβος, ως συστατικό του άγχους, λειτουργεί και καταστρεπτικά για το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Ας μη μας καταβάλει. Στην ανθρώπινη Ιστορία έχουν καταγραφεί πολύ χειρότερες επιδημίες.
Με σύνεση, λαμβάνοντας όλα τα γνωστά προληπτικά μέτρα, με συναίσθηση της ευθύνης μας απέναντι στους συνανθρώπους μας και χωρίς πανικόβλητες αντιδράσεις θα ξεπεράσουμε το κακό. Θα το ξεπεράσουμε, αλλά για να μην αφήσει πίσω του μεγάλες πληγές οφείλουμε να κατανοήσουμε τον σοβαρό κίνδυνο και να συμπεριφερθούμε με περίσκεψη. Αλλιώς, αν καταλάβουμε αργά τον κίνδυνο, θα βιώσουμε την οδύνη στον μέγιστο βαθμό και φαινόμενα «κανιβαλισμού».
Ως αντίδοτο στον φόβο προτείνω τη συχνή επικοινωνία, κυρίως μακρόθεν, με τους δικούς μας ανθρώπους. Ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι έχουν τώρα ανάγκη περισσότερο από την ηθική συμπαράστασή μας. Να μετριαστεί και η σχέση μας με ό,τι αναπαράγει διαρκώς τον τρόμο. Επίσης, ως αντίδοτο στον φόβο για όλους μας, προτείνω την ηδύτητα της συζήτησης με φίλους, μέσω όσων τρόπων προσφέρει το διαδίκτυο ή μέσω τηλεφώνου, την ανάγνωση και τη διατήρηση κατά το δυνατόν της εύθυμης διάθεσης με εργαλείο τους αστεϊσμούς και το ιλαρό κλίμα.
Yiannis Kalpouzos