...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

Ο Θεός Ποταμός

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

 ‘’Ποτάμι εσύ που κουβαλάς του κόσμου τα μυστήρια’’
Τον τίτλο δανείστηκα από ένα μυθιστόρημα ξένου συγγραφέα, που μιλούσε για τον ποταμό Νείλο, που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι για τις μεγάλες του ωφέλειες τον είχαν θεοποιήσει και ως Θεό τον λάτρευαν.
Εγώ θα σας μιλήσω για το δικό μας ποτάμι, το Λούρο, που αν δεν λατρεύτηκε ως Θεός, όμως προσδιόρισε την μοίρα του τόπου μας.
Για μας τους παλιούς ο Λούρος ήταν κάτι παραπάνω από γεωγραφικός όρος. Ήταν δωροδότης μαζί και καθαρτήριο ζωής, όπου μέσα του καθαρίζονταν σώματα και ψυχές. Στα νερά του κολυμπήσαμε και νιώσαμε τη δροσιά του να καταλαγιάζει μέσα μας τα πρώιμα και ανικανοποίητα πάθη, που πλημμύριζαν τις παιδικές μας ψυχές. Το ποτάμι ήταν για μας μια πρόκληση, ένα αντροκάλεσμα να παλέψουμε με τους φόβους που φώλιαζαν μέσα μας για το μέγα μυστήριο που η φύση κρύβει στα σωθικά της. Ήταν ο φόβος και η γοητεία που μας έσπρωχναν στο ποτάμι. Μπαϊλντισμένοι και κατασκονισμένοι από το παιχνίδι, τραβούσαμε προς το ποτάμι, όπως ακριβώς τα ζώα που ροβολάνε τον κατήφορο να πιούν νερό να ξεδιψάσουν και δροσιστούν.
Το ποτάμι τα χρόνια εκείνα ήταν ένα αληθινό σχολείο, όπου έπρεπε κανείς να μαθητέψει, για να μπορέσει να ενταχθεί δικαιωματικά στην ιδιότυπη ιεραρχία του παιδόκοσμου τότε. Όποιος δεν έκανε τη θητεία του στο ποτάμι αυτόματα ήταν εκτός ομάδας και ο ίδιος αισθάνονταν μειονεκτικά απέναντι στους άλλους. Καθόταν αποτραβηγμένος στην άκρη κι έβλεπε τους άλλους να παίζουν ή να διηγούνται ένα σωρό παιδικά κατορθώματα για το βουνό, για τον κάμπο, για το κολύμπι. Αυτός ήταν ο κανόνας.
Παιδιά που οι οικογένειες τους τα κρατούσαν στο σπίτι, μακριά από την αλάνα, ήταν δικασμένα να στερηθούν τις χαρές και τις μοναδικές εμπειρίες που μόνο η παιδική ζωή μπορεί και πρέπει να προσφέρει. Αλλιώς μένει στην ψυχή σου ένα μεγάλο κενό που σε συντροφεύει για όλη σου τη ζωή.
Το ποτάμι πέρα από τη χαρά του νερού ήταν και μία περιπέτεια. Πάλευες με το νερό να βγεις στην απέναντι όχθη, να μη σε παρασύρει η ορμή του, η σούδα. Εκεί στην αντικρινή όχθη ξάπλωνες στα χορτάρια και αισθανόσουν νικητής. Ύστερα έπιανες κι εξερευνούσες το χώρο που ήταν ερημικός και κατάφυτος από βάτα και πολλά δέντρα. Περπατούσαμε ξυπόλυτοι πάνω στα χόρτα και δεν ήταν λίγες οι φορές που κάποιο αγκάθι έμπαινε στις γυμνές πατούσες μας προκαλώντας ένα οδυνηρό πόνο. Παίρναμε ανάστροφα το ποτάμι πλάι στην όχθη για αρκετή απόσταση. Στην επιστροφή γυρίζαμε κολυμπώντας ως το σημείο που πρωτοξεκινήσαμε.
Στ’ αληθινά το ποτάμι ήταν μια περιπέτεια.
Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά, ένα πράγμα μου κάνει εντύπωση. Ζούσαμε τόσο κοντά στο ποτάμι, κολυμπούσαμε  μέσα σ’ αυτό, παίξαμε με τα νερά του κι όμως τελικά δεν μπορέσαμε να υπερνικήσουμε το φόβο που φώλιαζε μέσα μας.
Εκεί που νόμιζες πως ήσουν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, τα νερά του ποταμού άλλαζαν χρώμα, σκοτείνιαζαν και γινόταν απειλητικά. Κοντά στην απόλαυση του νερού παραμόνευε πάντα ο κίνδυνος. Το ποτάμι είχε τον τρόπο και στις καλύτερες στιγμές να μας θυμίζει τη μικρότητα μας απέναντι στο μεγαλείο και την παντοδυναμία της φύσης.
Ώρες-ώρες πιάνω τον εαυτό μου να συλλογιέται πως δεν ήταν μακριά από την αλήθεια οι αρχαίοι που θεοποίησαν από τη φύση όποια στοιχεία θαύμαζαν ή φοβούταν κι αδυνατούσαν να εξηγήσουν. Όσο πιο πολύ εισχωρείς στο Μυστήριο της Ζωής, τόσο περισσότερο και ανακαλύπτεις το Θεό.
Για την Αρχαία Αίγυπτο, τον Φαραώ, ο Νείλος ήταν ο Θεός ποταμός. Για τη Φιλιππιάδα, ο ποταμός Λούρος, αν δεν ήταν Θεός, σίγουρα είναι ευλογία του Θεού.
  Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος
Οκτώβριος 2001
(πρώτη δημοσίευση περιοδικό Η ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ του Συλλόγου Φιλιππιαδιωτών Αττικής)

  

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΑΑΑΑ ΤΩΡΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΛΑ..ΞΥΠΝΑΩ,ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ,ΠΑΠΑΛΑ Η ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΤΟΝ 90 ΕΥΡΩ,ΚΑΙ ΤΟΝ 2 ΜΗΝΩΝ!ΕΙΧΑ ΜΙΑ...ΕΡΩΤΙΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΕ ΤΟ ΜΑΣΤΟΡΗ ΠΡΩΙ-ΠΡΩΙ,Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΧΤΥΠΑ,ΚΑΝΩ ΠΑΥΣΗ,ΣΤΑΥΡΟ,ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 10 ΛΕΠΤΑ ΒΡΟΟΟΥΥΥΥΜΜΜΜ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΦΟΡΑ ΠΗΡΕ ΜΠΡΟΣ!ΠΑΩ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΣΙΓΑΡΑ,ΚΑΤΕΒΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟ..ΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΜΑΞΙ,ΕΜ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΗΦΟΡΑ ΕΔΩ,ΠΕΡΝΑ ΕΝΑ ΤΣΙΝΚΟΥΙΤΣΕΝΤΟ[ΡΕ ΠΩΣ ΤΟ ΔΟΥΛΕΥΩ ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ!]ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΕΡΥΘΡΟ ΠΟΥ ΛΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΑΤΣΟΙ,ΣΠΛΑΑΑΤΣΣΣ ΣΤΗ ΛΑΚΟΥΒΑ,ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΕΙΜΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΟΒΡΑΔΙΝΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΒΡΟΧΗ!ΣΗΚΩΝΩ ΔΑΧΤΥΛΟ[ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΙΟ]ΜΕ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ,ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ,ΓΥΡΝΑΕΙ,ΤΟΝ ΜΠΑΝΙΖΩ,ΤΟΝ ΕΧΩ ΑΝΕΤΑ ΤΟΥ..ΧΕΡΙΟΥ ΜΟΥ,ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΕΙ,ΚΑΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑΣ..ΔΙΑΧΥΤΟΣ ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!Η ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΑΣΤΟΝ,ΜΙΑ ΜΠΟΥΚΙΑ ΕΙΝΑΙ,ΕΝΑΣ ΠΑΠΠΟΥΣ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΑΡΧΙΣΕ ΑΥΤΟΣ ΤΑ...ΕΡΩΤΙΚΑ.ΑΝΤΑΛΛΑΞΑΜΕ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ...ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ!ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΑΣΧΕΤΟΣ,ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ,ΠΑΙΡΝΕΙ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΜΟΥ,ΧΩΡΣ ΕΓΩ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΖΗΤΗΣΩ.ΕΓΩ ΕΧΩ ΗΔΗ ΚΑΝΕΙ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΤΑ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΦΑΛΙΑΡΑ,ΑΚΟΥΩ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΜΟΥ ΟΤΙ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ,ΘΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ...ΜΑΝΕΣ ΤΟΥΣ!ΓΥΡΝΑΩ ΑΠΟΤΟΜΑ,ΚΟΙΤΑΖΩ ΑΥΤΟΝ,ΓΥΡΩ ΣΤΑ 30.ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ 70 ΦΕΥΓΑ.ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΠΑΩ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ[ΑΑΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΒΓΕΙ ΕΞΩ,ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΕΙ!]ΤΟΥ ΑΡΠΑΖΩ ΤΟ ΑΦΤΙ ΤΟ ΣΤΡΙΒΩ,ΑΚΟΥΩ ΕΝΑ ΞΕΡΩ ΑΑΑΙΙΙΙ,ΤΟΥ ΛΕΩ Η ΜΑΜΑ ΣΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΑΝ ΚΑΙ ΝΕΑ,ΝΑ...ΣΥΝΕΥΡΕΘΕΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΙΑΓΙΑ.ΚΑΝΤΙΝ ΔΕ ΣΕ ΠΑΙΡΝΕΙ,ΜΟΥ ΖΗΤΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΙΓΑΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΓΚΑΖΩΤΟΣ ΕΓΙΝΕ ΚΑΠΝΟΣ!Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΑΚΟΜΗ..ΨΕΛΝΕΙ!Η ΚΑΜΠΑΝΑ ΝΤΙΝ-ΝΤΑΝ.Η ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!ΛΕΩ ΜΑ...ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΑΚΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ ΜΟΥ.ΜΑ...ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΤΟΥ ΑΓ.ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΥ ΣΗΜΕΡΑ!ΑΑΑΧΟΟΟΥΥΥΤΟΟΟΟΟ...ΕΕΕ ΜΑ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΓΩ ΤΟΣΟΣ ΔΙΑΧΥΤΟΣ ΕΡΩΤΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ ΧΑΜΠΑΡΙ;ΕΕΕ ΤΩΡΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΟΛΑ!ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΒΡΕΕΕΕ...ΕΕΕ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΓΩ ΤΟΣΑ ΕΡΩΤΟΛΟΓΑ,ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΣΤΟΡΑ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΚΑΓΚΟΥΡΑ ΜΕ ΤΗ ΛΑΚΟΥΒΑ,ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ[ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΤΙΣ ΗΞΕΡΕ ΤΟΣΕΣ...ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ,ΕΙΔΕΣ Ο ΒΑΛΕΝΤΙΝΟΣ!]ΠΟΥ ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΓΡΑΦΩ ΤΗΝ ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΜΟΥ,ΑΥΤΟΣ ΚΑΘΟΛΟΥ ΑΠΙΘΑΝΟ ΝΑ..ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΕΙ ΑΚΟΜΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ!ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΧΡΟΝΙΑ ΣΑΣ ΠΟΛΛΑ ΒΡΕΕΕ...ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΓΩ ΠΡΩΙ-ΠΡΩΙ.ΤΟΣΟΣ ΕΡΩΤΑΣ ΠΙΑ!ΑΑ ΡΕ..ΒΑΛΕΝΤΙΝΕ..!

Ανώνυμος είπε...

ΚΟΥΙΖ-ΣΕ ΠΟΣΕΣ ΗΜΕΡΕΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΟ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ;

Ανώνυμος είπε...

Ο ΥΠ.ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ Θ.ΔΡΙΤΣΑΣ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΕΙ.ΝΑΥΠΛΙΟ-ΚΑΒΑΛΑ-ΠΑΤΡΑ-ΚΑΛΑΜΑΤΑ-ΒΟΛΟ-ΠΡΕΒΕΖΑ.ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΠΡΕΒΕΖΑ ΔΕ ΛΕΜΕ ΣΤΟ..ΦΩΡΟ ΜΕΣΑ!ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΣΤΡ.ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑΣ Ο ΖΗΡΟΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΛΛΑ...ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΗ ΜΑΝΕΣΤΡΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΔΗΜ.ΣΧΟΛΕΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΛΙΑ.ΜΕΤΑ ΕΤΟΙΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΡΟΣ!ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ ΞΑΝΑ ΘΑ ΠΕΣΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΝ ΟΙ ΜΠΟΥΛΝΤΟΖΕΣ ΤΙΣ ΜΟΜΑΣ ΤΟΥ..ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΥ..!