...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

Το ΓΕΛ ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΟΥ σε διακρατική συνάντηση σχολείων

Τη Δευτέρα 6 και Τρίτη 7 Νοεμβρίου 2017 πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Γενικού Λυκείου Θεσπρωτικού η πρώτη διακρατική συνάντηση των υπεύθυνων εκπαιδευτικών των σχολείων που συμμετέχουν στην εκπόνηση του Ευρωπαϊκού Προγράμματος ERASMUS+ Δράση ΚΑ2 «Συνεργασία για την καινοτομία και την ανταλλαγή καλών πρακτικών» με τίτλο European Path (e) Motion και κωδικό αριθμό 2017-1-EL01-KA219-036151, διάρκειας 2 ετών και συγκεκριμένα για τα σχολικά έτη 2017-18 και 2018-19.
Στο Πρόγραμμα με κεντρικό θεματικό άξονα τα ευρωπαϊκά μονοπάτια διαχειρίζεται ως συντονιστής το Γενικό Λύκειο Θεσπρωτικού, ενώ συμμετέχουν ακόμη τα σχολεία:
1. Istituto di Istruzione Superiore “Caminiti – Trimarchi”, Giardini Naxos, Italy
2. Liceul Theoretic “Aurel Lazar”, Oradea, Romania
Οι υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν στη συνάντηση συζήτησαν στα πλαίσια της καλής συνεργασίας και συντονισμού αποφασίζοντας για το χρονοδιάγραμμα που πρόκειται να ακολουθήσουν καθώς και το ακριβές περιεχόμενο των προβλεπόμενων δράσεων όσων αφορά το τρέχον έτος. Επίσης όρισαν τον ακριβή χρόνο πραγματοποίησης της πρώτης κινητικότητας μαθητών και καθηγητών μεταξύ των τριών χωρών, η οποία πρόκειται να πραγματοποιηθεί τον Μάιο 2018 με χώρα υποδοχής την Ιταλία. Η δεύτερη κινητικότητα μαθητών και καθηγητών ορίστηκε για τον Δεκέμβριο 2018 με χώρα υποδοχής τη Ρουμανία. Η τρίτη και τελευταία κινητικότητα μαθητών προγραμματίστηκε για την άνοιξη του 2019 με χώρα υποδοχής την Ελλάδα.

Συζητήθηκε ακόμη και αποφασίστηκε η δεύτερη διακρατική συνάντηση των εμπλεκόμενων με το πρόγραμμα καθηγητών να πραγματοποιηθεί στη Σικελία τον Σεπτέμβριο 2018. Στην πρώτη αυτή διακρατική συνάντηση οι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν, είχαν την ευκαιρία γνωριστούν στα πλαίσια της καλής φιλοξενίας και να επικοινωνήσουν μέσα σε άριστο κλίμα αναδεικνύοντας τα οφέλη που μπορούν να προκύψουν από ανάλογες δράσεις.

Η παιδαγωγική Ομάδα του ΓΕΛ Θεσπρωτικού

Αξια εκπροσώπηση της Φιλιππιάδας στον 35 Μαραθώνιο της Αθήνας















Μια παρέα Φιλιππιαδιωτών πρωί Κυριακής 12 Νοεμβρίου 2017 στην αφετηρία στον Μαραθώνα.
Σε λίγο θα δοθεί η εκκίνηση και μαζί με άλλους 18.500 δρομείς θα ξεκινήσουμε για τα 42.195 μέτρα..
Η χαρά περισσεύει,φαίνεται στα πρόσωπα.
Ξεχωριστή μέρα για όλους μας,θα γίνουμε μέρος μιας μεγάλης γιορτής.
Στη φωτογραφία από αριστερά (στην παρένθεση ο χρόνος που τερμάτισαν στο Καλιμάρμαρο):
ΤΣΩΛΗΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ (4 ώρες και 49 λ)
ΖΗΚΟΣ ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ    (5 ωρες και 50 λ)
ΚΟΤΖΙΑ ΖΩΗ  (4 ωρες και 19 λ)
ΖΗΚΟΣ ΘΩΜΑΣ (4 ώρες και 43 λ)
ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ  (3 ωρες και 44 λ)
ΖΑΨΑΣ ΛΟΥΚΑΣ  (4 ώρες και 8 λ)
Ο Παύλος Χατζόπουλος με τα παδιά του μετά τον τερματισμό στο Παναθηναικό Στάδιο.


Εκδήλωση για το βιβλίο ΕΙΚΟΣΙ ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ ΜΟΝΟ...

Καταπληκτική επιτυχία σημείωσε η παρουσίαση του βιβλίου <<Είκοσι τρεις μήνες μόνο…>>της Χρυσάνθης Αμανατίδη-Γκάρτζιου το Σάββατο 4 Νοεμβρίου 2017.Φίλοι και γνωστοί  πλημμύρισαν ασφυκτικά  την αίθουσα στο Δημαρχείο Φιλιππιάδας για να τιμήσουν την συγγραφέα στο πρώτο της βιβλίο.    

Tην εκδήλωση διοργάνωσε ο  Σύλλογος «Περί βιβλίου» Φιλιππιάδας και εκ μέρους του Συλλόγου μίλησε στην αρχή για το βιβλίο η φιλόλογος καθηγήτρια Ευγενία Μάστορα.Στη συνέχεια η Δώρα Χουλιάρα (Σχολική σύμβουλος Αβαθμιας Εκπαίδευσης) έκανε εκτενή αναφορά στο βιβλίο , γύρω από το θέμα που κινείται και αφορά τον έρωτα και την αγάπη.Μετά η καθηγήτρια Βιβή Αναγνώστου διάβασε κάποιο απόσπασμα του βιβλίου για να κλείσει στο τέλος η Χρυσάνθη Αμανατίδη Γκάρτζιου εκφράζοντας μεταξύ των άλλων τις ευχαριστίες της  και για τον Σύλλογο αλλά και για την ανταπόκριση και την συμμετοχή του κόσμου στην εκδήλωση.
Χαιρέτισε εκ μέρους του Συλλόγου Γυναικών Φιλιππιάδας η Δώρα Ιατρού Παπαιωάννου και παρευρέθη στην εκδήλωση  ο Δήμαρχος Ζηρού Νίκος Καλαντζής.



40.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

Τα μελίκουκα και οι μελικουκιές
Η μελικουκιά ως δέντρο είναι είδος προς εξαφάνιση.Αν δεν εξαφανίστηκε κιόλας.Θες γιατί δεν είναι πλέον χρήσιμη για τον άνθρωπο,θες πάλι γιατί για τον ίδιο λόγο έπεσε θύμα της ασύδοτης οικοπεδοποίησης που ξεθεμελιώνει τα πάντα προκειμένου να απογυμνώσει τη γη από την ενοχλητική βλάστηση.Οπως και να έχει το πράγμα η μελικουκιά σήμερα είναι στα αζήτητα.
Οι παλιοί αγαπούσαν τα δέντρα,τα σέβονταν.Σε κάθε σπίτι, στον κήπο ανάμεσα στα χρήσιμα δέντρα,συκιές,λεμονιές,κυδωνιές,μυγδαλιές ήταν και μια μελικουκιά κι ας μη χρησίμευε σε τίποτε.Ούτε καν για το ξύλο της.Πολύ περισσότερο για τον καρπό της,τα μελίκουκα,έτσι μικρούλια που ήτανε σαν τα σκάγια που οι κυνηγοί έχουν για τα αγριογούρουνα.Περίπου λέμε.Κι όμως δεν τις έκοβαν τις μελικουκιές,εστω για εκείνα τα λιγοστά ξύλα τους και για να μην πιάνουν το χώρο.<<Τι σου φταίει το καημένο το δέντρο να το κόψεις.Ο θεός το έφτειαξε κι αυτό>>.Ακουγα τέτοιες εκφράσεις.Οι μελικουκιές πράγματι φύτρωναν μόνες τους, άγριες.
  Ηταν τώρα, θα πεις,και τα παιδιά.Εδώ το πράγμα άλλαζε.Τα παιδιά βλέπουν το καθετί με το δικό τους μάτι..Μπορεί για τους μεγάλους οι μελικουκιές να μην άξιζαν,δε συνέβαινε το ίδιο με εμάς τα παιδιά.Που οι καρποί τους,τα μελίκουκα έχουν γράψει για τον καθένα μας τη δική τους ιστορία.
Πως;τινί τρόπω,κατά την αρχαιόγλωσση τότε έκφραση.Με ποιον τρόπο δηλ.συνδέονταν οι μελικουκιές με τα παιδιά.Εδώ σας θέλω,που όση φαντασία και να διαθέτει κανείς είναι αδύνατο να βρει την απάντηση.Για τους καρπούς, θα πεις,και θαχεις δίκιο ως ένα σημείο,ως το πενήντα τοις εκατό και λιγότερο.Πράγματι τα μελίκουκα-καιρός να τα γνωρίσουμε καλύτερα-είναι κάτι μικροί σφαιρικοί καρποί,σαν σκάγια μεγάλα ρτα παρομοιάσαμε πιο πάνω,που περιβάλλονται από μια πέτσα,μια λεπτή φλούδα.Πιο μέσα είναι η ψίχα τους λιγοστή ολόγυρα κα μέσα μέσα το κουκούτσι τους,μεγάλο αυτό σχεδόν σαν στραγάλι.Οταν πρωτοβγαίνει ο καρπός είναι πράσινος.Σιγά-σιγά ωριμάζοντας,η φλούδα τους έξω παίρνει και κιτρινίζει,ώσπου στην πλήρη τους ωρίμανση μαυρίζουν και η ψίχα μέσα τους γίνεται ένας κίτρινος πολτός,λιγοστός βέβαια αλλά γλυκονόστιμος.Η όλη υπόθεση είναι να σκαρφαλώσεις τότε στο δέντρο και να μαζέψεις ένα-ένα τα μελίκουκα,όπως περίπου γίνεται με τα κεράσια,μόνο που εδώ τα μελίκουκα είναι μεν πολλά αλλά θέλουν πολλή ώρα να γεμίσεις τις δύο τσέπες του παντελονιού σου η τον κόρφο σου μέσα από τη φανέλα,τόσο μικρά που είναι.Σου έπαιρνε μια-δυο ώρες όσο να πεις,<<τέρμα,μου φτάνουν αυτά,κατεβαίνω>>.
Εως εδώ ήταν το ωφέλιμο,δηλαδή η ικανοποίηση από την ψίχα τους,την ομολογουμένως γλυκιά αλλά τόσο λιγοστή,καθώς είπαμε από τα μελίκουκα που στη συνέχεια τα μασούσαμε τρία και τέσσερα στο στόμα μας,έτσι μικρούλια που ήτανε.Τα μασούσαμε όσο να φάμε την ψίχα τους και ύστερα κανονικά έπρεπε να φτύνουμε τα κουκούτσια.Ετσι δεν κάνουμε με τα κεράσια;Ε,λοιπόν εδώ με τα μελίκουκα τα πράγματα διαφοροποιούνταν.Είχαμε βρει άλλο τρόπο από το να τα φτύνουμε απλώς.
     Για τα παιδιά η ζωή τους όλη είναι ένα παιγνίδι από το πρωί ως το βράδυ και μην ακούτε το μύθο για σοβαρά και στοχαστικά παιδιά.Τέτοια παραδείγματα,εκτός του ότι αποτελούν εξαιρέσεις-γι αυτό και λιγοστά,μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού,στη μικρή κοινωνία ενός χωριού-
Είναι ορισμένως και αποτέλεσμα μιας ενδεχομένως παρεμβατικής αγωγής των γονιών που θέλουν σώνει και καλά τα παιδιά τους σοφά από τόσο πρώιμα.Η πάλι,μερικοί γονείς εξαντλούν όλη τους την αυστηρότητα και ξεσπάνε πάνω στα παιδιά τους αδικαιολόγητα θεωρώντας πως έτσι θα τα κάνουν σωστούς ανθρώπους.Αποτέλεσμα,να μαραίνονται πριν την ώρα τους η ανεμελιά και η χάρη,προνόμια της παιδικής ηλικίας αποκλειστικά.Τέλος πάντων το θέμα είναι ανεξάντλητο και το σταματάμε εδώ.

 Τι κάναμε,λοιπόν,εμείς τα παιδιά τότε με τα μελίκουκα.Μετά το μάζεμα εφοδιαζόμασταν ο καθένας από μια στομπέκα,έτσι λέγαμε ένα στέλεχος από καλάμι,το τελευταίο ψηλά στην κορυφή του φυτού,όπου βγαίνει καταληκτικά το στάχυ..Ενας καλαμένιος σωλήνας πράσινος,που έχει το χαρακτηριστικό να είναι πιο μακρύς από τους άλλους που κόμπο σε κόμπο έχει το καλάμι,και το κυριότερο τον διαλέγαμε γιατί ήταν πιο στενός,ίσα που χώραγε το κουκούτσι με το μηχανισμό της γλώσσας στο στόμιο της στομπέκας,εφαρμοσμένης αυτήςστο στόμα μας και έτσι κατά κάποιο τρόπο ήταν σαν να οπλίζαμε τον καλαμένιο σωλήνα.Φυσάγαμε τότε δυνατά και το κουκούτσι έφευγε μέσα από την καλαμένια,ας πούμε,κάνη και εκσφενδονίζονταν με ορμή σε αρκετή απόσταση.Λειτουργούσε δηλ.η όλη διαδικασία σαν το φυσοκάλαμο που χρησιμοποιούν σήμερα οι ιθαγενείς στη ζούγκλα και σκοτώνουν μικρά ζώα και πουλιά.Με τη διαφορά ότι αντί για βέλη εμείς φυσάγαμε τα κουκούτσια από τα μελίκουκα,χάριν παιδιάς που λέμε για να παίζουμε.Είχε μεγάλο γούστο το πράγμα εκείνο,καθώς συνδίαζε το τερπνό μετά του ωφελίμου.Τρώγαμε τα μελίκουκα για τη γλυκονόστιμη ψίχα τους,τη λιγοστή το ξαναλέμε αλλά και τόσο αναγκαία στα χρόνια εκείνα της πείνας,και ταυτόχρονα παίζαμε επιδιδόμενοι σε έναν ψευτοπόλεμο με άσφαιρα,εννοείται,πυρά.Και ακινδύνως,γιατί κανένας φόβος δε συνέτρεχε από τις ανταλασσόμενες εκατέρωθεν βολές.
Και έλα μου τώρα,εσύ φίλε μου,και κάνε τη σύγκριση ανάμεσα στα παλιά εκείνα παιδικά παιγνίδια με τα σημερινά.
Πόση διαφορά εις είδος και εις χρήμα.Αλλά και σε ωφελιμότητα.Γιατί η τελευταία αυτή είναι (πρέπει να είναι)πίσω από τα παιδικά παιγνίδια.Εδώ καταλαβαίνετε,ανοίγεται ένα τεράστιο κεφάλαιο παιδαγωγικής αλλά και ευρύτερα κοινωνικής σημασίας.Εμείς εδώ θα το διεξέλθουμε ακροθιγώς,σεβόμενοι το χώρο που αναλογεί στο θέμα μας αλλά και την υπομονή των αναγνωστών μας.Για να μη ξεφύγουμε και τελικά να λέμε άλλα αντί άλλων.
Τα ξέρουμε όλοι τα παιγνίδια των σημερινών παιδιών,και πως να μην τα ξέρουμε τα βλέπουμε κάθε μέρα στο σπίτι μας στην τηλεόραση.Ολόκληρη βιομηχανία στήθηκε προκειμένου να λανσάρει και να πλασάρει τα προιόντα της σύγχρονης τεχνολογίας γύρω από τα παιδικά παιγνίδια.Επιστήμονες,τεχνολόγοι,ψυχολόγοι και παιδαγωγοί,όλοι επιστρατεύτηκαν για να επινοήσουν και να δημιουργήσουν τους καινούργιους μύθους,τα νέα πρότυπα που θα σερβίρουν και θα εξάψουν την παιδική φαντασία.Απώτερος στόχος είναι το κέρδος κατά πρώτο λόγο.
. Όλα για το χρήμα. Οσο για την παιδαγώγηση και τη σωστή χειραγώγηση των παιδιών με τη σωστή ψυχαγωγία, αυτά είναι σε δεύτερη μοίρα. Προέχει ο εντυπωσιασμός με τα οπτικά και ηχητικά εφέ. Λιγοστά παιχνίδια παιδαγωγικού χαρακτήρα θα βρει κανείς στα καταστήματα παιχνιδιών τοποθετημένα σε λιγότερο περίοπτα ράφια, γιατί δεν έχουν τράβηξη.
Ετσι στη φαντασία των παιδιών ζωντάνεψαν καινούριοι ήρωες και υπεράνθρωποι που μπροστά τους ωχριά και ο ημίθεος Ηρακλής της μυθολογίας μας. Τι Σούπερμαν, τι Μπατμαν, τι Ράμπο, τι Σπάιντερμαν, μια ολόκληρη γενιά φανταστικών ειδώλων προβάλλονται μανιωδώς στις παιδικές εκπομπές της τηλεόρασης. Τώρα τι άνθρωποι θα προκύψουν από μια τέτοια γενικευμένη ψυχική και πνευματική αλλοτρίωση στην πιο τρυφερή και ανυπεράσπιστη φάση της ζωής τους, αφήνω τον καθένα σας να καταλάβει.

Ακούστε τώρα τα παιγνίδια με τα οποία εμείς παίζαμε παλιά. Έπαιρνε το μικρό κορίτσι δύο ξύλα λεπτά και τα έδενε με ένα σκοινί σε σχήμα σταυρού για να φτιάξει μια κούκλα. Έντυνε το σχήμα με ένα κομμάτι πανί και έτσι έφτιαχνε ένα ντυμένο κορμί με φόρεμα και τα χέρια τεντωμένα σε έκταση. Κάρφωνε στην κορυφή ένα μικρό καρπό, ένα δαμάσκηνο, ένα μηλαράκι ας πούμε και ορίστε το κεφάλι της κούκλας. Μαζί της έπαιζε τότε το κοριτσάκι, τη χάιδευε και της μιλούσε, τη νανούριζε καθώς την έβαζε στο κρεβάτι να κοιμηθεί. Τύφλα να ‘χει η Μπάρμπι, η απαστράπτουσα κούκλα με τα τόσα ξόμπλια πάνω της, το όνειρο όλων των κοριτσιών σήμερα, που όμως κοστίζει κάποια χρήματα, όχι λίγα βεβαίως.
Παίρναμε εμείς τα αγόρια ένα καλάμι, το ιππεύαμε κρατώντας στο χέρι μια βίτσα και δίναμε βιτσιές του αλόγου να καλπάσει με τα δικά μας, εννοείται, πόδια. Εντεύθεν και η παροιμιακή φράση <<καβαλίκεψε το καλάμι>> εξυπονοώντας τον άνθρωπο που πήραν τα μυαλά του αέρα και δε σας αναφέρω εδώ ένα σωρό άλλα παιδικά παιγνίδια που παίζαμε τότε, από τα οποία τα περισσότερα εκτός από διασκεδαστικά ήταν στο βάθος και ψυχαγωγικά, δηλ. ικανοποιούσαν το μυαλό και την ψυχή με ασκήσεις σωματικής και πνευματικής δεξιότητας.

Για τα παιδικά παιγνίδια θα πούμε ένα τελευταίο ως κατακλείδα και να το κλείσουμε. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που στα παιδιά ανήκει το προνόμιο να παίζουν με τις ώρες σε σύγκριση με τις άλλες ηλικίες. Υπάρχει, θυμίζω εδώ, και η σχετική έκφραση : << τα παιδία παίζει>> από τη λόγια παράδοση σωσμένη. Σκεφτείτε το λίγο και θα καταλάβετε. Είναι βαθύτερος ο σκοπός του παιγνιδιού ως κοινωνικού φαινομένου καθώς εξυπηρετεί άλλες βαθύτερες ανάγκες, ατομικές και κοινωνικές.
Είπαμε θα διεξέλθουμε το θέμα με τα παιγνίδια ακροθιγώς, κατά τρόπο δηλ. γενικό και σύντομο κι αυτό κάναμε, όσο κι αν φαίνεται πώς είπαμε πολλά. Ίσα-ίσα  που λίγα είπαμε.

Γυρίζουμε στα μελίκουκα.
Υπάρχουν σήμερα μελικουκιές λιγοστές σκόρπιες εδώ κι εκεί απομεινάρια που στην αρχή του παρόντος τις χαρακτήρισα ως είδος προς εξαφάνιση. ´Ύστερα από τόσα χρόνια που πέρασαν από τότε που ήμουν παιδί και μετά από όσα πριν ανέφερα, εύλογο είναι η νοσταλγία τώρα να προκαλέσει την περιέργεια να πάρω πίσω τους δρόμους τους ίδιους που περπάτησα μικρός στους χώρους που τότε μαζεύαμε τα μελίκουκα. Βέβαια, δε χρειαζόταν και μεγάλη δυσκολία. Με πήγαν μόνα τους τα βήματά μου. Έκοψα κατά το γιαλό δίπλα στο ποτάμι, που κάναμε μπάνιο. Ακολούθησα το δρομάκι που πάει στους << Αγιάννιδες>>, έναν εγκαταλειμμένο από τα χρόνια λοφίσκο. Εκεί ήταν οι μελικουκιές που σας έλεγα, μαζεμένες. Λες να ήταν εκεί και να με περίμεναν; Χρόνια και χρόνια περνούσα από το μέρος εκείνο και δεν είχα προσέξει αν υπάρχουν. Βέβαια είχε εκλείψει η παιδική ανάγκη για να τις γύρευα. Ένιωσα κάποια έκπληξη, όταν αντίκρισα τις παλιές εκείνες μελικουκιές, τις ίδιες,  που μικρός σκαρφάλωνα στα κλαδιά τους και μάζευα μελικούκα. Μαζί με την έκπληξη ένιωσα να με διαπερνάει και ένα ζεστό κύμα νοσταλγίας και για λίγες στιγμές –αλήθεια πόσο χρόνο να κράτησαν αυτές- ξανάγινα παιδί και με είδα σκαρφαλωμένο στα δέντρα να μαζεύω μελίκουκα.
Να δεις που ήταν και η εποχή τους, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος τώρα πρόσφατα που αυτά ωριμάζουν και μαυρίζουν . Όπως παλιά, που μας έβρισκε ο χτύπος της καμπάνας του χωριού τα απογεύματα σκαρφαλωμένους στις μελικουκιές και μας καλούσε στο απογευματινό μάθημα. Τότε βιαστικά κατεβαίναμε να προλάβουμε το σχολείο, γιατί η βέργα του δασκάλου μας δεν αστειευόταν. Τέτοια πράγματα. Και μη μου καταλογίζετε ρομαντισμούς και άλλα συναφή. Γιατί δεν πρόκειται εδώ για ρομαντισμό δηλ. ηθελημένη εμμονή στο παρελθόν, αλλά για ζωντανά βιώματα που στον καθένα ενυπάρχουν στα τρίσβαθα της ψυχής του και ανακαλούνται στη μνήμη μας στην παραμικρή αφορμή. Το ζήσατε, δεν το ζήσατε και εσείς αυτό;

Κάποτε παιδιά σκαρφαλώναμε στα δέντρα, εδώ για μελίκουκα. Άλλες φορές για σύκα, για κούμπλα, για καρύδια. Χαμένες εμπειρίες και δεξιότητες. Ξεχασμένες ανάγκες, θα έλεγα εγώ. Βλέπεις παιδιά σήμερα να σκαρφαλώνουν στα δέντρα για να φάνε καρπούς και ταυτόχρονα να παίξουν; Όχι! Γιατί; Γιατί τα έχουν όλα έτοιμα, αυτό είναι το δράμα των σημερινών παιδιών. Που τα βρίσκουν έτοιμα όλα. Φαγητό, ανέσεις και παιγνίδια. Κατ´ επέκταση, αυτό είναι το δράμα του σημερινού ανθρώπου, ειδικότερα ημών των νεοελλήνων. Που πιστέψαμε πως μπορούμε εσαεί να ζούμε από τα έτοιμα, που μας ετοίμασαν άλλοι. Δηλαδή υγεία στα κορόιδα. Μόνο που αυτοί οι άλλοι δεν ήταν και τόσο κορόιδα, όπως εμείς τους νομίζαμε και ορίστε η κατάσταση. Άπραγοι και μοιραίοι εκλιπαρούμε τώρα για ψίχουλα. Γιατί είμαστε ανίκανοι σε όλα. Γιατί έτσι μάθαμε. Ή, καλύτερα, γιατί κάποιοι μας έμαθαν έτσι. Για μελίκουκα θα μιλάμε τώρα.
Οκτωβριος 2017
Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος

Είκοσι τρεις μήνες μόνο...το βιβλίο της Χρυσάνθης Γκάρτζιου στις 4 Νοεμβρίου 2017

Δυο λόγια για το βιβλίο:
Εικοσιτρείς μήνες μόνο…
Ναταλία – Ορέστης
Εκείνη φιλόλογος σε Γυμνάσιο επαρχιακής πόλης.
Εκείνος στρατιωτικός γιατρός στην ίδια πόλη.
Η Ναταλία Χατζή, βολεμένη στην ηρεμία ενός καλού και ήσυχου γάμου.

Ο Ορέστης Μαυρίκης μόνος, μετά το τέλος μιας επίσημης σχέσης. Ένα βράδυ φθινοπώρου οι παράλληλοι δρόμοι τους… τέμνονται, φέρνοντας την μεγάλη ανατροπή. Αυτός ο απρόσμενος και θυελλώδης έρωτας στην φαινομενικά τακτοποιημένη ζωή της όλα τα σαρώνει. Οι κοινωνικές συμβάσεις, ο φόβος, οι δισταγμοί, οι ενοχές, τα διλήμματα υποχωρούν μπροστά στην δύναμη της αγάπης που μόνο αυτή καθαγιάζει ψυχές, ζωές. Παίρνει δύναμη από την λατρεία του, οπλίζεται για να αντέξει… Η απόρριψη που δέχεται από το οικογενειακό και κοινωνικό της περίγυρο απόλυτη, ριζική. Η ίδια παλεύει, πέφτει, σηκώνεται, δε σταματά στιγμή για να ξανακερδίσει αυτούς που θέλει να συνεχίζουν να υπάρχουν στη ζωή της. Μετά από επιμονή, αποδέχονται τις επιλογές της. Όλα μοιάζουν να συντονίζονται στο ρυθμό μιας μεγάλης αγάπης. Νοιώθει ευλογημένη. Αυτό το πολύτιμο δώρο της το χρωστούσε η μοίρα;… Ζει, ζουν την απόλυτη αγάπη. Η βαθειά αγάπη έχει τέλος;  Αρκούν εικοσιτρείς μήνες μόνο;

"Φιλιππιάς,12 Οκτωβρίου 1912 ώρα 14:25μ.μ

(Το κείμενο είναι της καθηγήτριας Ευγενίας Μάστορα-κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης που διοργάνωσε ο Δήμος Ζηρού για την επέτειο απελευθέρωσης της Φιλιππιάδας την Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017 στην αίθουσα του Πνευματικού κέντρου )

"Φιλιππιάς,12 Οκτωβρίου 1912 ώρα14:25μ.μ και .Στρατηγείον...Φιλιππιάς,τελείως ελευθέρα...Ευρίσκομαι εν αυτή αναμένων διαταγάς σας...".
Μ'ένα μήνυμα δύο γραμμών ο υπίλαρχος Γιαννόπουλος ενημερώνει και επίσημα πως η ίλη του,συνοδευόμενη πάντα από ατάκτους,γίνεται δεκτή πρώτα στο Ελευθεροχώρι και μετά στην Παλαιά Φιλιππιάδα με ενθουσιασμό.
Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός πως η Φιλιππιάδα έμοιαζε με πόλη φάντασμα,καθώς οι Οθωμανοί,στρατιώτες και πολίτες,είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια και τα καταστήματά τους,πριν την άφιξη του ελληνικού στρατού.
Η πόλη είχε εκκενωθεί κατόπιν εντολής του Εσάτ Πασά,ο οποίος σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες φαίνεται να αγνοούσε την πραγματική δύναμη του ελληνικού στρατού.
Η Φιλιππιάδα είναι ελεύθερη και σ'ένα μήνυμα μόλις δύο γραμμών συμπυκνώνονται οι ελπίδες και οι προσδοκίες αναγέννησης των κατοίκων μιας περιοχής ύστερα από μακραίωνη οθωμανική κυριαρχία.

  Η Ήπειρος,που από τα μισά του 15ου αιώνα,όταν και επιβάλλεται η Οθωμανική κυριαρχία,καταφέρνει να σφυρηλατήσει εθνική συνείδηση,να οργανώσει επαναστατικά κινήματα και να πυροδοτήσει εστίες αντίστασης και εξέγερσης,επιδιώκει τώρα,μετά και την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων το 1864 και της Θεσσαλίας(πλην της περιοχής της Ελασσόνας)το 1881 τη δική της προσάρτηση στο ελληνικό κράτος.Και η ευκαιρία έρχεται με την κήρυξη του 1ου Βαλκανικού Πολέμου στις 5 Οκτωβρίου 1912,του πολέμου που κήρυξαν οι Βαλκάνιοι Σύμμαχοι(Ελλάδα,Σερβία,Βουλγαρία και Μαυροβούνιο) στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
  Ύστερα από έναν αιώνα αλυτρωτικών οραμάτων και συνακόλουθων απογοητεύσεων οι πρώτες νίκες στον Βαλκανικό Πόλεμο αποτέλεσαν και την πρώτη πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας,ενισχύοντας ταυτόχρονα την εθνική συνείδηση.
  Σ'αυτή την ιστορική συγκυρία ο ελληνικός στρατός με αναπτερωμένο ηθικό παρατάχθηκε σε δύο μέτωπα,το πρώτο στη Θεσσαλία με αρχηγό τον διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο και το δεύτερο στην Ήπειρο με αρχηγό τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Σαπουντζάκη.Η στρατιά της Ηπείρου αριθμούσε 282 αξιωματικούς και 7915 οπλίτες με 24 πυροβόλα.Απέναντί τους είχαν 15.000 περίπου Τούρκους με διοικητή τον Εσάτ Πασά.Ο τουρκικος στρατός στρατοπέδευσε στην περιοχή Φιλιππιάδας-Στρεβίνας στο φρούριο Πέντε Πηγάδια,έχοντας πρώτα ασφαλίσει την Πρέβεζα και φροντίζοντας το οχυρό του Μπιζανίου να μοιάζει απόρθητο.
   Από την πλευρά του ελληνικού στρατού ο υποστράτηγος Σαπουντζάκης παρά την αρνητική εισήγηση του Γ.Ε.Σ.αποφασίζει στις 6 Οκτωβρίου να περάσει την ιστορική γέφυρα της Άρτας και ως τις 8 Οκτωβρίου να ορίσει τρεις θέσεις-τομείς ευθύνης της επιχείρησης:
α)του Γριμπόβου
β)των πεδινών χωριών
γ)του Αμμοτόπου.
Στο διάστημα αυτό η σύγκρουση των δύο αντίπαλων στρατευμάτων περιορίζεται σε αραιούς αναγνωριστικούς κανονιοβολισμούς.
  9 Οκτωβρίου:ελληνικά τμήματα επιτίθενται χωρίς αποτέλεσμα εναντίον των Τούρκων στο Γυμνότοπο και τις νοτιοδυτικές πλαγιές του Γοργομύλου.
  10 Οκτωβρίου:με σφοδρή αντεπίθεση οι Τούρκοι καταλαμβάνουν τον Αμμότοπο,κατέσφαξαν πολλούς κατοίκους,άλλους αιχμαλώτισαν και λεηλάτησαν περιουσίες.Επεκτείνονται στο Κορφοβούνι και ως τα υψώματα του Γριμπόβου.Εκεί ο ηρωικός αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Πολυμενάκος και το στράτευμά του με αυταπάρνηση και αυτοθυσία κατάφεραν να αναχαιτίσουν την προέλαση των Τούρκων.
  11 Οκτωβρίου: οι Έλληνες στρατιώτες, έχοντας ήδη καταλάβει με ένα απόσπασμα 150 Ευζώνων το Ανώγειο,με τη συνδρομή και τις υποδείξεις Ανωγειατών ανταρτών που γνώριζαν καλά την περιοχή,επιτίθενται στο φρούριο Πέντε Πηγάδια.Οι Τούρκοι αιφνιδιάζονται,τρέπονται σε φυγή προς τα Πεστά,εγκαταλείποντας πίσω τους τα πάντα.
Ο Εσάτ Πασάς διέταξε την άμεση και ταχύτατη υποχώρηση του τουρκικού στρατού που βρισκόταν στην περιοχή της Φιλιππιάδας-Αμμοτόπου φοβούμενος μήπως αυτός αποκοπεί και εγκλωβισθεί.

  Και κάπως έτσι η Φιλιππιάδα απελευθερώθηκε,χωρίς να δοθεί μάχη.Ο υπίλαρχος Γιαννόπουλος στις 12:00 το μεσημέρι της 12ης Οκτωβρίου 1912 πέρασε την πέτρινη τότε γέφυρα Καλογήρου και κάλπασε με τους στρατιώτες του προς τη Φιλιππιάδα,όπου οι κάτοικοι τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα.

  Η Φιλιππιάδα απελευθερώθηκε επίσημα στις 12 Οκτωβρίου 1912 και προσδέθηκε στο άρμα του ελληνικού κράτους, ακολουθώντας την κοινή μοίρα του έθνους,
Μικρασιατική καταστροφή στη συνέχεια, Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, έπος του '40, κατοχή, απελευθέρωση, εμφύλιος πόλεμος, δύσκολα μετεμφυλιακά χρόνια, δικτατορία των Συνταγματαρχών, μεταπολίτευση,χρόνια καταναλωτικής ευμάρειας, ύστερα χρόνια μιας οξύτατης αξιακής και όχι μόνο οικονομικής κρίσης.
Ως μία επαρχιακή κωμόπολη,μακριά από τα κέντρα λήψης αποφάσεων και τα πεδία δράσης των πρωταγωνιστών της νεοελληνικής ιστορίας η Φιλιππιάδα φέρει το πλεονέκτημα μίας πιο αντικειμενικής και συχνά συνετής προσέγγισης και αποτίμησης των γεγονότων που χαρακτηρίζει τους δευτεραγωνιστές ή τριταγωνιστές των γεγονότων.
Με κάποιον τρόπο μπορεί να λειτουργήσει ως "βαρόμετρο" μιας ευρύτερης πραγματικότητας της οποίας αποτελεί τμήμα,καθώς επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτή.
  Οι πανηγυρικοί λόγοι από την αρχαιότητα ακόμη εκφωνούνται στα πλαίσια  εκδηλώσεων εορτασμού λαμπρών γεγονότων με διττό στόχο,αφενός να τιμήσουν τους συμμετέχοντες στα γεγονότα αυτά και αφετέρου να εστιάσουν και να αποτιμήσουν το ορθό ή το εσφαλμένο,ενθαρρύνοντας ή αποθαρρύνοντας ανάλογα με το πρόσημο που προσδίδει κανείς σε πρόσωπα και καταστάσεις.
Αναφορικά με την αποψινή εκδήλωση εορτασμού των 105 χρόνων από την απελευθέρωση της Φιλιππιάδας είναι χρέος όλων μας να τιμήσουμε τους αγωνιστές και μάλιστα ενός αγώνα εθνοαπελευθερωτικού,τους ανθρώπους που προέταξαν το συλλογικό καλό,το αγαθό της ελευθερίας έναντι και της ίδιας τους της ζωής.Είναι επιβεβλημένο ηθικό καθήκον να τιμήσουμε όλους όσους θυσιάστηκαν,για να διασφαλίσουν ένα μέλλον ελευθερίας και προόδου στις μεταγενέστερες γενεές,σε όλους εμάς.
Ο πανηγυρικός λόγος, η ιστορική μνήμη και η απόδοση τιμών εν γένει σαφώς και συνιστούν αναγνώριση,σαφώς και αναμοχλεύουν σκέψεις και συναισθήματα ευγνωμοσύνης για την αυτοθυσία,για την ύψιστη προσφορά.
Υπάρχει,όμως,και κάτι άλλο που αναδίδεται μέσα από τα ιστορικά γεγονότα και τους πρωταγωνιστές τους,ένα πρότυπο,μία στάση ζωής,ένα "οπλοστάσιο"αυτή τη φορά αξιών,που στη ζωή μας οφείλουμε να ακολουθήσουμε.

  Αναζητώντας πληροφορίες για την απελευθέρωση της πόλης μας,στάθηκα σ'ένα απόσπασμα επιστολής από το βιβλίο του Φώτη Σαραντόπουλου"Εμπρός διά της λόγχης",όπου ο Τούρκος ανθυπολοχαγός Αsker Imanoglou γράφει 60 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου στην οποία και πολέμησε ως αξιωματικός του τουρκικού στρατού στον Έλληνα φίλο του Αριστείδη ανάμεσα σε όλα τ'άλλα και τις θύμησες του από τη Φιλιππιάδα.

  Γράφει λοιπόν:"Είχα την ευκαιρία να κατεβώ στη Φιλιππιάδα και θυμάμαι πόσο όμορφη ήταν τότε,με την παλιά της πόλη που μένανε οι χριστιανοί,και τη νέα,τη Χαμητιέ,που μένανε οι μουσουλμάνοι και τα πολλά μαγαζιά που όλα σχεδόν ανήκαν σε Έλληνες.Για μένα, που γεννήθηκα στα βάθη της Ανατολής,το γεγονός αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση καθώς και το ότι όλοι έδειχναν μορφωμένοι και νοικοκύρηδες."
  Είναι τα λόγια,οι αναμνήσεις από την πόλη μας ενός Τούρκου αξιωματικού και έχει σημασία αυτό,αφού συνήθως καθαγιάζουμε το οικείο,το δικό μας και δαιμονοποιούμε το αλλότριο,τα άγνωστο...Στη μνήμη αυτού του ανθρώπου η Φιλιππιάδα εντυπώθηκε ως μία όμορφη πόλη με εμπορική κίνηση,με κατοίκους μορφωμένους και νοικοκύρηδες,με συνύπαρξη Ελλήνων και Τούρκων.

  Αυτή η αδρή περιγραφή  της πόλης μας αποδίδει εύστοχα τους άξονες,που συνιστούν ένα "οικοδόμημα"προκοπής,παιδείας,αρμονικής συμβίωσης και συνεργασίας,για το οποίο όλοι οφείλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.Αυτή θα είναι και η παρακαταθήκη μας για τις επόμενες γενεές,σε διαφορετική περίπτωση πανηγυρικοί λόγοι όπως ο αποψινός έχει μόνο αποσπασματικό και ευκαιριακό χαρακτήρα,εξυπηρετώντας απλως τη φιλολογική διάθινση ανάλογων εκδηλώσεων.
 Το παρελθόν αποκτά διδακτική αξία,όταν ο ιστορικός ορθολογισμός αποκαλύπτει λάθη και αναδεικνύει ορθές επιλογές,τότε μόνο καθίσταται οδηγός του παρόντος και του μέλλοντος στην αρετή και τη δημιουργία.
   
Αντί επιλόγου περισσότερο από ποτέ ακούγονται σήμερα πολύτιμα τα λόγια ενός σημαντικού Έλληνα,του Νίκου Καζαντάκη:"Ανέβηκα στους ώμους των πατέρων μου,για να δω μακρύτερα το μέλλον."
  Σας ευχαριστώ
Φιλιππιάδα 11 Οκτωβρίου 2017

Ευγενία Μάστορα

Φιλόλογος καθηγήτρια

Το Λύκειο Θεσπρωτικού στο δρόμο των Ευρωπαϊκών Μονοπατιών


Στην Ήπειρο στο δυτικό άκρο της Ελλάδας, στο φτωχότερο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ευρώπης, εκεί όπου οι οικονομικοί δείκτες στάθηκαν φειδωλοί, η φύση ορθώνεται γενναιόδωρη απέναντι στους κατοίκους της χαρίζοντάς τους φυσικούς θησαυρούς ανεκτίμητης αξίας.
          Σημείο αναφοράς ο Δήμος Ζηρού. Η ιστορία του τόπου από τους αρχαίους έως τους νεότερους χρόνους, οι παραδόσεις, το γεωμορφολογικό τοπίο, τα αρχιτεκτονικά μικρά θαύματα στο πέρασμα του χρόνου, διαμόρφωσαν το «πολιτισμικό τοπίο» μέσα από το οποίο αναδύθηκαν άνθρωποι απλοί – του κάματου – αλλά και άνθρωποι των γραμμάτων, των επιστημών, των τεχνών και των επιχειρήσεων. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εκείνοι που ιχνηλάτησαν μονοπάτια αλλοτινών εμπορικών και οδικών δρόμων.
ΜΥΣΤΡΑΣ εκπαιδευτική εκδρομή σχ. έτος 2016 – 17.
Αυτές, οι τοπικές και εθνικές διαδρομές, χρησιμοποιήθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν Ευρωπαίοι ορειβάτες επηρεασμένοι από τις εναλλακτικές ιδέες της εποχής δημιούργησαν ένα δίκτυο Ευρωπαϊκών και διεθνών μονοπατιών. Τα μονοπάτια αυτά, σημαδούρες πολιτισμού του παρελθόντος ξεκινούν από τη Βόρεια Ευρώπη αλλά ποτέ δεν άγγιξαν χαρτογραφημένα το Δήμο Ζηρού και το Νομό Πρέβεζας γενικότερα, αν και αποτελούν ένα δίκτυο 11 Ευρωπαϊκών μονοπατιών 50.000 Km συνολικά!


ΜΑΡΩΝΕΙΑ Ευρωπαϊκό μονοπάτι Ε6  εκπαιδευτική εκδρομή σχ. έτους 2015 – 16.

          Το Γενικό Λύκειο Θεσπρωτικού στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού προγράμματος ERASMUS+, δράση ΚΑ2/ «Συνεργασία για την καινοτομία και την ανταλλαγή καλών πρακτικών», ανέλαβε την πρωτοβουλία να «διασχίσει» τα ευρωπαϊκά μονοπάτια προεκτείνοντάς τα στην περιοχή του.
          Ύστερα από αξιολόγηση της αρχικής αίτησης που υπέβαλλε το σχολείο και η οποία πραγματοποιήθηκε από εξωτερικούς αξιολογητές  του Ιδρύματος  Κρατικών Υποτροφιών (Ι.Κ.Υ), η πρόταση έγινε δεκτή με τίτλο EYROPEAN PATH (e)MOTION και κωδικό αριθμό  2017-1-EL01-KA219-036151 εγκρίνοντας τη συμμετοχή του σχολείου ως Συντονιστή του προγράμματος. Εδώ πρέπει να αναφερθεί ότι αυτή είναι μια μεγάλη διάκριση για το σχολείο αφού βρίσκεται ανάμεσα στα ελάχιστα σχολεία σε όλη την Ελλάδα που επιλέχτηκαν να διεξάγουν ένα τέτοιο πρόγραμμα ως συντονιστές.
          Πρόκειται για ένα πρόγραμμα διάρκειας 2 ετών το οποίο έχει ως κεντρικό θεματικό άξονα  τα ευρωπαϊκά μονοπάτια, που διασχίζουν ολόκληρη την Ευρώπη άρα και την περιοχή του Δήμου Ζηρού. Σ’ αυτά τα δύο χρόνια θα συνεργαστούμε με δύο άλλα Ευρωπαϊκά σχολεία. Το πρώτο  ISTITYTO DI ISTRUZIONE SUPERIORECAMINITRIMARCHI” από την πόλη SANTA TERESA DI RIVA της Ιταλίας και το δεύτερο LICEUL TEORETICAUREL LAZAR” από την πόλη ORADEA της Ρουμανίας.
          Οι  βασικοί εκπαιδευτικοί στόχοι του προγράμματος αφορούν  την προσέγγιση  με καινοτόμες μεθόδους της ολιστικής μάθησης και τη συμβολή στη συναισθηματική και ψυχοκινητική συγκρότηση των μαθητών.  Ιδιαίτερης βαρύτητας αποτελεί επίσης για το σχολείο η διαθεματική και διεπιστημονική προσέγγιση του μονοπατιού επιδιώκοντας  την προβολή της φυσικής ομορφιάς που διαθέτει η περιοχή και την ευαισθητοποίηση όσο το δυνατόν περισσότερο σε περιβαλλοντικά θέματα.
          Επίσης στόχος είναι να δοθεί η ευκαιρία στους συμμετέχοντες να «γνωρίσουν» τα μονοπάτια περπατώντας πάνω σε αυτά και εκπονώντας δραστηριότητες στη φύση ώστε να υπάρχει αλληλεπίδραση ανθρώπων –περιβάλλοντος, επηρεάζοντας και αλλάζοντας τη στάση τους απέναντι σε αυτό.
          Τέλος ο ανθρωπιστικός σκοπός του προγράμματος  αφορά στη δυνατότητα αλληλοεπίδρασης ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων και κουλτούρας , όπως και την καλλιέργεια ευγενών αισθημάτων μέσα από την κοινή τους πορεία στα ίδια ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ.
          Η παιδαγωγική ομάδα του Προγράμματος ελπίζει να ανταποκριθεί σε αυτή τη μεγάλη πρόκληση με συνέπεια και ευθύνη και εύχεται η μαθητική κοινότητα να το αγκαλιάσει και να αποκομίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη από αυτή την ευκαιρία που της δίνεται.
     Με τιμή
    Η Παιδαγωγική Ομάδα του Προγράμματος.
(στο video κείμενο-αφήγηση ΒΙΒΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ δημιουργία video Λάζαρος Κοτσώνης)


χίλιες λέξεις μια φωτογραφία...

Μια φωτογραφά χίλιες λέξεις λένε.
Δεν ξέρω από πού και ποιοι είναι.Eνα αντρόγυνο και στη μέση το παιδί τους δίπλα στη λίμνη.Περαστικός με τα πόδια τους είδα από τον δρόμο και από τέτοια απόσταση για να μην γίνω αδιάκριτος,για να μην τους διακόψω πλησίασα αθόρυβα και πριν καταλάβουν τράβηξα την φωτογραφία.Είναι απόγευμα φυσάει λίγο,αλλά έχει ζέστη.
Το παιδάκι στη μέση ακούει και ενώ κοιτάει γύρω του μαθαίνει…
(Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2012 ωρα 4 απόγευμα στο Ζηρό)