10.Το κοτσέκι

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος
Λόγος Γ. Εμείς είχαμε το κοτσέκι.

Ένα πράγμα κατάλαβα ως τώρα. Για το θέμα μας, για το κοτσέκι. Πως σαν γεράσει ο άνθρωπος βλέπει τη ζωή αλλιώτικα. Τη ζωή γενικά, αλλά και τη δική του ζωή ειδικότερα. Από άλλη σκοπιά, με διαφορετική προσέγγιση από ότι ήταν νέος. Όσο είναι παιδί ο άνθρωπος θέλει να μαθαίνει όσο γίνεται περισσότερα πράγματα. Να τα βάλει στο μυαλό του, να χωρέσουν όλα αδιακρίτως, καλά και κακά. Μυστικές φωνές από μέσα του τον σπρώχνουν σ’ αυτό.
  Ύστερα στα χρόνια της ακμής και της ωριμότητας τα επεξεργάζεται ένα- ένα και τα ξεχωρίζει. Εδώ τα ωραία, εκεί τα άσχημα. Τα ωφέλιμα, τα βλαβερά, τα καλά και συμφέροντα κοκ.
  Ώσπου στην τρίτη ηλικία επανέρχεται στην ίδια διαλογή. Στο καλό και στο κακό. Δηλαδή, πάλι στο άσπρο και μαύρο, όπως όταν ήταν παιδί. Αλλά στοχαστικά. Για να μάθει την πραγματική, τη μεγάλη αλήθεια. Ποια ωφέλησαν την ψυχή του και ποια την έβλαψαν.
  Τότε όλα μετουσιώνονται μέσα μας, έμψυχα και άψυχα, ιδέες και συναισθήματα. Όλα γίνονται ξεχωριστές οντότητες, χάνουν την αρχική τους υφή και αποκτούν το αληθινό τους νόημα, την πραγματική τους αξία ή απαξία.
  Στον διαλογισμό τον δικό μου τώρα το κοτσέκι έχει προ πολλού αποβάλει τα συγκεκριμένα του γήινα χαρακτηριστικά και από κάτι το υλικό που ήταν μετουσιώθηκε και έγινε

ΜΕ ΑΡΙΘΜΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΡ 36

Ελάτε τώρα, μη μου πείτε ότι δεν το έχετε πάθει οι περισσότεροι… Πέφτει στα χέρια σας μια φωτογραφία από τα παλιά και… παθαίνετε! Μεταφέρεστε κανονικά στην εποχή που έχει τραβηχτεί  και θυμάστε και θυμάστε… Την κοιτάζετε, την ξανακοιτάζετε και οι λεπτομέρειες πληθαίνουν, οι εικόνες ζωντανεύουν μαζί με μυρωδιές και χρώματα, τα πρόσωπα «μιλάνε»…  Αχ αυτές οι αναμνήσεις… Εκεί, καταγεγραμμένες στον εγκέφαλό σου, θες δε θες… Άλλες φορές τις αφήνεις θαμμένες μιας και το καθημερινό τρέξιμο σε κάνει να μη θυμάσαι ούτε πώς σε λένε κι άλλες τις παρακαλάς να ’ρθουν στην επιφάνεια να σε γλυκάνουν. Υπάρχει και η τρίτη περίπτωση, που έρχονται ακάλεστες. Μια αφορμή ζητάνε, λες και ασφυκτιούν στον περιορισμένο χώρο του μυαλού σου και… τσουπ, πετάγονται για να ανακατέψουν λίγο το χυλό τής… τακτοποιημένης ζωούλας σου και να σου δώσουν να καταλάβεις πόσο χυλός είναι.
Αυτό έπαθα κι εγώ χθες!  Ένα ρουτινιάρικο ξεκαθάρισμα χαρτιών έφερε στα χέρια μου μια παλιά φωτογραφία και στην ψυχή μου πολλές αναταράξεις!

Να ‘μαστε λοιπόν!  Οι γονείς μου κι εγώ πάνω στο τρακτέρ μας! Φοράμε  τα καλά μας ρούχα, τα καπέλα μας, τα γυαλιά μας… Γυρίζουμε φαίνεται από…  επίσημη έξοδο. Για εμάς το τρακτέρ ήταν  ό,τι το ΙΧ για άλλους. Ένα μέσο

9. Το κοτσέκι

 Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος
Λόγος Β. Η ονομασία και η βούκουλα.

Εμείς παλιά << τω καιρώ εκείνω >> κοτσέκι λέγαμε – και λέμε – το γήπεδο, τον ανοιχτό δηλαδή χώρο στο κέντρο του χωριού. Έτσι το ‘λεγαν οι πατεράδες μας, έτσι το λέγαμε και εμείς τα παιδιά. 
-Που θα πας με ρώταγε η μάνα μου, 
-στο κοτσέκι της έλεγα εγώ.

  Έλα όμως που τώρα τελευταία, πριν δυο- τρία χρόνια για να ακριβολογούμε, ακούστηκαν κάτι άλλα πράγματα. Πως το κοτσέκι είναι, λέει, τούρκικη λέξη και σημαίνει αποθήκη για τα γεννήματα, καλαμπόκια και στάρια. Πως σε κάθε χωριό παλιού καιρού ο αγάς επί τουρκοκρατίας είχε τις αποθήκες του για να βάζει τα καλαμπόκια του, που έβγαζε από τα χωράφια του και από τον φόρο της δεκάτης από τους ραγιάδες. Αυτές οι αποθήκες λέγονταν κοτσέκια.

  Δεν μου ακουγόταν καλά. Εντάξει, για το ότι η λέξη ήταν τούρκικη, καμία αντίρρηση. Ούτε η πρώτη είναι ούτε η τελευταία είναι μέσα στο δικό μας λεξιλόγιο. Αλλά ότι το κοτσέκι ήταν αποθήκη και όχι το γήπεδο όπως ήξερα εγώ, αυτό όσο να κάνεις, ήταν ένα θέμα. Εύκολα δεν αποδέχεσαι μια τέτοια γλωσσική ανατροπή. Δεν ήταν ας πούμε το ζήτημα μια διόρθωση, ν’ αλλάξεις δηλαδή όπου είναι να λες κοτσέκι, να λες αποθήκη και σκόλασε το πράγμα. Εδώ έπρεπε να αλλάξει ένας ολόκληρος γλωσσικός κώδικας εποχής. Το κοτσέκι ως εννοιολογικός όρος ήταν ο βασικός γλωσσικός άξονας, το κέντρο, γύρω  από τον οποίο χτίστηκε στην καθημερινή μας τότε κουβέντα ενας ολόκληρος εννοιολογικός κόσμος από πλήθος συμφραζόμενες δευτερεύουσες λέξεις. Πώς να τα διαγράψεις όλα αυτά με μια μονοκονδυλιά! Είναι σα να σου λένε πως δε λέγεσαι, δεν ονομάζεσαι, έτσι αλλά αλλιώς.
Το πράγμα ήθελε σκέψη.

  Ευτυχώς που λόγω της ιδιότητας μου ως δασκάλου και μάλιστα φιλόλογου, είχα μια μεγαλύτερη εξοικείωση από τον καθένα σε θέματα γλώσσας. Αυτό ήταν που με βοήθησε.
Έβαλα τα πράγματα κάτω και τα πήρα με τη σειρά, να ξετυλίξω το κουβάρι.

  Πράγματι, Τουρκοκρατία, ως γνωστόν είχαμε εμείς εδώ ως τα 1912.
Να καταλάβετε, ο πατέρας μου ήταν γεννηθείς το 1910. ένα αυτό. Αναγυρίζοντας μέσα μου τα παλιά ήρθε ολομπροστά η επίμαχη εικόνα με το κοτσέκι. Παρατήρησα όμως και κάτι άλλο που ως τώρα που γράφω δεν το ανέφερα. Δίπλα στο κοτσέκι, στο γήπεδο δηλαδή ήταν  ένα μεγάλο πέτρινο χτίσμα, βούκουλα, το λέγαμε. Αφύσικα μεγάλο για να είναι σπίτι, καθώς είχε κάτι μεγάλα παράθυρα και μια τεράστια πόρτα που χώραγε δυο και τρεις για να μπουν ταυτόχρονα. Εννοείται πως κουφώματα, τζάμια δηλαδή και ξύλα, δεν υπήρχαν από την παλαιότητα του κτιρίου και την κατά καιρούς αχρησία του, που ως γνωστόν επιφέρουν τις αναπόφευκτες φυσικές φθορές και καταστροφές από τον ανθρώπινο παράγοντα αυτές.

  Το λέγαμε << βούκουλα >>, σπίτι που έμενε ο βουκόλος του χωριού, ο τσοπάνης, που φύλαγε και βοσκούσε τα ζώα των χωριανών. Παλιός άτυπος θεσμός που ξεπεράστηκε από τις εξελίξεις στη συνέχεια.

  Να πούμε και κάτι σχετικά με το χτίσμα αυτό, τη βούκουλα.
  Για τη ιστορία. Καθώς ήταν έρημο και εγκαταλειμμένο, τα χρόνια εκείνα χρησίμευε για μας τα παιδιά ως καταφύγιο, για να προστατευόμαστε από την βροχή ή από την πολύ ζέστη τα καλοκαίρια, τόσο μεγάλο που ήταν. Παίζαμε κιόλας μέσα σ’ αυτό, παλεύαμε μεταξύ μας ποιος θα ρίξει κάτω τον άλλο . αστειευόμασταν και πειραζόμασταν, φτύναμε μέσα- μέσα ο ένας τον άλλο, βριζόμασταν καμιά φορά και τσακωνόμασταν και όσο για το λεξιλόγιο , το παρά- λεξιλόγιο, καταλαβαίνετε, τώρα, από κουβέντες, ήταν διανθισμένο.
Ήταν η κουλτούρα μας, όσο και αν σα φανεί παράξενο.
Και να σας πω και κάτι. Καλό ήταν που συμπεριφερόμασταν έτσι. Με τον τρόπο δηλαδή που σας περιέγραψα. Έπρεπε να περάσουμε και από αυτό το στάδιο. Να ωριμάσουμε και να ξορκίσουμε μέσα μας τις κακοδαιμονίες από τη φτώχεια και τις παντοειδείς στερήσεις. Η Βούκουλα, για την οποία μιλάμε τώρα, με την αποπνικτική μπόχα που αιωρούνταν και πλανιόταν στο χώρο εκείνο, την καβαλίνα, από την παλιά σκόνη από τις κοπριές των ζώων που σταβλίζονταν μέσα εκεί από παλιά, που μας έπνιγε στο λαιμό, αυτή η Βούκουλα μαζί με το κοτσέκι δίπλα καθώς και άλλα μέρη, όπου συχνάζαμε τότε, όλα αυτά αποτέλεσαν για εμάς το κολαστήρια αλλά και το καθαρτήριο τελικά για τα κορμιά μας και για τις ψυχές μας.

  Παιδεμός σωμάτων και ψυχών, για να βγούμε αργότερα έξω στην κοινωνία με τις όποιες στο μεταξύ αβαρίες σωματικές και ψυχικές. Αλλά σκληρά διαπαιδαγωγημένοι και αυστηρά χειραγωγημένοι στο κοινωνικό εργαστήρι, όπου η κάθε γενιά πλάθεται και σφυρηλατείται συμφώνα με τις ανάγκες και τα ισχύοντα πρότυπα.
 Ώστε αυτό το μουντό και άθλιο απομεινάρι από ένα θλιβερό παρελθόν, η Βουκουλα, ήταν το κοτσέκι. Ας πάει στο καλό . Λάθος ξελάθος εμείς για κοτσέκι έχουμε το γήπεδο. Αυτό λατρέψαμε και αυτό θυμούμαστε.
    Συνεχίζουμε…
Αύγουστος 2015

Διακρίνεται πίσω από τα παιδιά το ΚΟΤΣΕΚΙ η ΒΟΥΚΟΥΛΑ .Η φωτογραφία είναι αρχές δεκαετίας του 50 από το αρχείο του Φαίδωνα Κακάβα




Πρόγραμμα festival:
Τρίτη 11 Αυγούστου
14.00- 20.00: Canoe Cayak, SUP, Φουσκωτά στη λίμνη
18.00-21.00 Dj Sets
21.00 LIVE BANDS
KrotalArta
Σtella
The Jaguar Bombs
After Hours Party w/Guest Dj
Τιμή εισιτηρίου 7ευρώ
Τετάρτη 12 Αυγούστου
14.00- 20.00: Canoe Cayak, SUP, Φουσκωτά στη λίμνη
18.00-21.00 Dj Sets
21.00 LIVE BANDS
Sound Leaks
Sillyboy
KOSHEEN
After Hours Party w/Guest Dj
Τιμή εισιτηρίου 10ευρώ
Τιμή Διήμερου εισιτηρίου 13ευρώ

Διοργάνωση ημερίδας από τον Δήμο Ζηρού Πέμπτη 6-8-2015

Ημερίδα για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής διοργανώνει ο δήμος Ζηρού, στο πλαίσιο του θεματικού Φεστιβάλ του έργου "The Lakes Route", το οποίο χρηματοδοτείται από το Πρόγραμμα Ευρωπαϊκής Εδαφικής Συνεργασίας «Ελλάδα – Ιταλία 2007 – 2013».
Την Πέμπτη 6 Αυγούστου στις 19:00 στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Ζηρού στη Φιλιππιάδα, διοργανώνεται WORKSHOP με θέμα: «Τουριστική Ανάπτυξη της Περιοχής» και παράλληλα παρουσίαση έκθεσης φωτογραφίας.
Εισηγήσεις θα παραθέσουν ο κος Ιωάννου Στράτος Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Πρέβεζας και Υπεύθυνος Τουριστικής Ανάπτυξης Ηπείρου, ο κος Γιολδάσης Γιώργος Μέλος Οικονομικού Επιμελητηρίου Πρέβεζας, ο κος Τσώλης Κωνσταντίνος Μέλος Δ.Σ. Ένωσης Ξενοδόχων Πρέβεζας και Αντιπρόσωπος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων και ο κος Ευαγγέλου Στέφανος, Μέλος Επιτροπής Διοργάνωσης ZERO FESTIVAL. Xαιρετισμό θα απευθύνει ο Δήμαρχος Ζηρού κος Καλαντζής Νικόλαος, ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει ο κος Γκάρτζιος Χρήστος Αντιδήμαρχος Αγροτικής Ανάπτυξης, Τοπικής Οικονομίας, Πολιτισμού και Τουρισμού Δήμου Ζηρού.
Το έργο «The Lakes Route», έχει ως στόχο την προστασία των υδάτινων οικοσυστημάτων και την ανάδειξη του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ αποτελεί μέσο για την αξιοποίηση και προστασία της φυσικής κληρονομιάς.
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στο Δημαρχείο Ζηρού στο τηλέφωνο.

Δυστυχώς πολλά δεν πάνε καλά…

Τα καλά νέα είναι ότι ο Δήμος αντέδρασε στις επώνυμες και δημόσιες επισημάνσεις μου σχετικά με κακοτεχνίες στις πεζοδρομήσεις της πόλης μας.
Τα κακά νέα είναι ότι δυστυχώς χρειάστηκε σχετική παρότρυνση του Περιφερειάρχη κου Καχριμάνη και όχι η παρέμβαση του δικού μας Δημάρχου.
Τα ακόμη πιο άσχημα νέα είναι ότι η απάντηση όχι μόνο στερείται τεχνικής εγκυρότητας αλλά προχωρά και σε απρεπή επίθεση στο πρόσωπό μου.
Ας εξηγηθούμε:
Με την από 22/7/2015 επιστολή του ο κος Καχριμάνης με πληροφορεί ότι έχει ζητήσει από τον Δήμο Ζηρού να με ενημερώσει ως ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΟ ΚΑΤΟΙΚΟ τι συμβαίνει σχετικά με τις πεζοδρομήσεις στην πόλη μας.

Παρά την παρότρυνση του Περιφερειάρχη, δεν μου απαντά στο αντίστοιχο επίπεδο ο Δήμαρχος ως όφειλε, αλλά ο επικεφαλής των τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου, ως μη όφειλε. Πάντως καλύτερα μια απάντηση από καθόλου απάντηση.
Στο προηγούμενο άρθρο μου είχα επισημάνει:
‘’… Λυπάμαι να επισημάνω ότι κατά την άποψή μου (σημ. οι πλάκες όδευσης τυφλών) είναι εντελώς εκτός προδιαγραφών, κατ’ ελάχιστον  σε ότι αφορά
·        Στην γεωμετρία
·        Στον χρωματισμό και
·        Στην τοποθέτηση.’’
(Η αντιστροφή της σειράς συζήτησης στα επόμενα οφείλεται στην δομή της απάντησης της υπηρεσίας)
Για την τοποθέτηση,η υπηρεσία αποδέχεται ότι είναι ‘’κατασκευαστικά ατελής’’ και ζητά, εδώ και καιρό, όπως ισχυρίζεται, από τον ανάδοχο να αποκαταστήσεις τις ατέλειες.
Για την γεωμετρία, η υπηρεσία επιχειρεί μια υποβάθμιση του όρου, μιλώντας για διαστάσεις,την έννοια των οποίων περιορίζει ακόμη περισσότερο, στο … μέγεθος των πλακών για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτές είναι σύμφωνες με τις προδιαγραφές (30εκ. x 30εκ.). Είμαι επομένως υποχρεωμένος να επισημάνω:
1.     Οι πλάκες όδευσης τυφλών οφείλουν σε κάθε περίπτωση να ακολουθούν τις προδιαγραφές του ΦΕΚ 2621/31-12-2009 πράγμα στο οποίο σαφώς αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο μου δίδοντας και σχετικό σκαρίφημα.Σύμφωνα με αυτό οι γεωμετρία ή οι διαστάσεις δεν αφορούν μόνο στο μέγεθος της πλάκας αλλά ΚΥΡΙΩΣστην διαμόρφωση της επιφάνειάς της (πλάτη, βάθος και εναλλαγή)

Αύγουστος.

Σήμερα ξημέρωσε ηλιόλουστο ζεστό το πρωινό. Και σήμερα λέει θα χει ζέστη πολύ.Τα χρώματα του ουρανού όπως τα βλέπω από τη μικρή βεράντα μου είναι λες και είναι περασμένα με photoshop.

Αλήθεια.Αν σε ρωτήσω τώρα, μέχρι στιγμής, αν θυμάσαι, πόσες αγκαλιές έδωσες και πόσες πήρες, θα μπορέσεις να μου απαντήσεις; Καλοκαιρινές αγκαλιές, Αυγουστιάτικες, με χρώματα ,εικόνες από βόλτες, από μυρωδιές; Μπααα! Εεεε, άνοιξε το παράθυρο της ψυχής σου να μπει φως… Να σε λούσει, είναι καλοκαίρι δεν το βλέπεις;  Κι ο Αύγουστος να έχει γυρίσει το διακόπτη του ήλιου στο 4, η άσφαλτος να έχει μαλακώσει κάτω από τα πόδια σου και να μοιάζει σα λιωμένο μαύρο λίπος εεεε, καιρός δεν είναι να μαλακώσεις και συ:

Εχω προσέξει ότι υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι στο μυαλό αλλά βλέκες στο συνάισθημα.Αυτό σαν κάποιος να μου το είπε,κάπου το διάβασα,δεν ξέρω έτσι μουρθε τώρα.

Είναι Αύγουστος.Αν καταφέρεις και τον παγιδέψεις μέσα σου ένα μόνο σου λέω.Είναι όνειρο.Τότε μόνο το ζεις.Μην κοιτάς ποιοι είναι γύρω σου.Δεν έχει σημασία.Σημασία έχει εσύ τι μαζεύεις.Εσύ.Εμπειρίες το λένε.Στο κάτω κάτω αν θυμάσαι τα χρόνια δεν τα μετράμε με χειμώνες αλλά με καλοκαίρια.Εγώ πάντως από χθες τη νύχτα που είχα μέσα μου,την άφησα μόνη της στην γωνία.Είπα με τόσα που γίνονται γύρω μου,να βγώ να χαρώ τουλάχιστον τον Αύγουστο.

Αυτός μόνο μου έμεινε.

Ανωνύμως  1-8-2015

8. Το κοτσέκι, Μια τριλογία

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου
Λόγος Α. Ο βιότοπος

Φοβάμαι πως το θέμα με ξεπερνάει. Πως τελικά δε θα μπορέσω να αποδώσω το κοτσέκι στις πραγματικές του διαστάσεις, υπαρκτές και νοητές. Ιδιαίτερα τις δεύτερες. Αυτές είναι οι πιο δύσκολες. Πρέπει να τις εννοήσεις και πρέπει γι’ αυτό  να διαθέτεις την ανάλογη ευαισθησίαΕίναι σα να προσπαθείς να πιάσεις ένα όραμα, ένα παλιό σου όνειρο, και αυτό όλο να αλαργεύει και να βυθίζεται μέσα στην άχλη των χρόνων.
Θα καταλάβετε πιο κάτω τι εννοώ. Πάντως θα το παλέψουμε.

Έχουμε, λοιπόν, μπροστά μας το κοτσέκι δίπλα στα μπακάλικα που λέγαμε. Ένας ανοιχτός και ελεύθερος σε κάθε πρόσβαση χώρος. Μια αλάνα, ένας παιδότοπος, στις διαστάσεις όμως ενός κανονικού γηπέδου για τα δεδομένα της εποχής που μιλάμε. Τέσσερα με πέντε στρέμματα γης. Αλήθεια, που βρέθηκε τέτοιος χώρος, πως οικονομήθηκε τέτοια απλωσιά, τετραγωνισμένη και ισότοπη, σ’ ένα μικρό χωριό χτισμένο σε μια μακριά σειρά λόφων, όπως η Παλιά Φιλιππιάδα!
και να δείτε όλη του η εικόνα είχε ένα σχέδιο αμφιθεατρικό, θα έλεγα. Αν εξαιρέσουμε την ανατολική πλευρά του δίπλα στο δημόσιο δρόμο οι υπόλοιπες πλευρές του ήταν υπερυψωμένες ολόγυρα σε αρκετό ύψος με τα σπίτια όλα να βλέπουν κάτω προς το κοτσέκι. Ώστε, ότι γινόταν μέσα σ’ αυτό το παρακολουθούσαν άνετα από το παράθυρο και τα μπαλκόνια οι ένοικοι των σπιτιών. Όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά γήπεδα που ένας αριθμός τσαμπατζήδων φιλάθλων παρακολουθεί από τις γύρω πολυκατοικίες . παρόμοια γινόταν και με το κοτσέκι, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Τότε! Γιατί άλλαξαν πολλά πράγματα μέχρι σήμερα. Θα τα πούμε.

        Ο καθένας τώρα μπορεί να φανταστεί εύκολα πόση έλξη ασκούσε ως μαγνήτης το κοτσέκι στα παιδιά. Δεν ήταν ώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας που να μην έβρισκες παιδιά στο γήπεδο να παίζουν. Πλην, όταν έβρεχε και όταν είχε πολύ ήλιο τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια. Και βέβαια όταν είχε σχολείο. Εκεί χάλαγε το πράγμα. Κοτσέκι και σχολείο δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά. Το ένα αντιμάχονταν το άλλο. Όσο ελκυστικό ήταν για τα παιδιά το κοτσέκι, άλλο τόσο και περισσότερο απωθητικό ήταν το σχολείο.

    Απόδειξη ότι οι ώρες στο σχολείο κυλούσαν αργά και βασανιστικά, ενώ στο γήπεδο δεν καταλαβαίναμε πότε κιόλας περνούσαν. Ήταν μια κόντρα που σημάδεψε τα μαθητικά μας χρόνια σε όλη τη διαδρομή. Στην Παλιά Φιλιππιάδα ποτέ οι μαθητές, τα αγόρια να εξηγούμαστε, δεν συμπάθησαν το σχολείο, όσο παράξενο ή υπερβολικό ακούγεται αυτό. Και αιτία ήταν η αντίφαση που είπαμε. Καλό ή κακό, έτσι είχε το πράγμα.

   Τώρα που το σκέφτομαι λέω, καλά που συνυπήρχαν το σχολείο και το κοτσέκι.
τα χρόνια εκείνα, έστω με τη δυσαρμονία στη μεταξύ τους σχέση. Γιατί το ένα αναπλήρωνε το άλλο στο θέμα της μόρφωσης και της συνολικής αγωγής. Και για έναν άλλο λόγο. Το κοτσέκι ήταν η γλυκιά γεύση της ξεγνοιασιάς και της ελευθερίας, απόλυτο και αναγκαίο αντίδοτο στη μιζέρια και τις στερήσεις από τη φτώχεια μέσα στην οποία παραδέρναμε μικροί και μεγάλοι στους δύσκολους εκείνους καιρούς.

Να μην ξεχάσω, γιατί και αυτό έχει τη σημασία του.
  Ελλείψει κατάλληλου χώρου οι Γυμναστικές Επιδείξεις του εξατάξιου τότε γυμνασίου γίνονταν στην Παλιά Φιλιππιάδα, στο κοτσέκι. Παρέλαση, ασκήσεις γυμναστικές μαθητών και μαθητριών κατά τάξη, κόσμος πολύς γύρω με τους επισήμους μπροστά μπροστά, οι Αρχές και Ιερείς, όλοι παρόντες σε ένα δρώμενο τελετουργικό. Γίνονταν και αγώνες που οι μαθητές διαγωνιζόταν στο τρέξιμο, άλμα εις μήκος και ύψος, σφαιροβολία κ.α. . στο τέλος η τελετή έκλεινε με χορούς. Ημέρες λαμπρότητας για το κοτσέκι. Που δεν ήταν μια αλάνα αλλά ένας χώρος πολλαπλής χρήσης, αναγνωρισμένος και επίσημα πλέον. Παραλείπω εδώ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, όσο μπορούμε να τους πούμε, επίσημους ανάμεσα Παλιά Φιλιππιάδα, Νέα και Λευτεροχώρι. Θα μιλήσουμε ξεχωριστά σε άλλο κεφάλαιο.
  
Αν τώρα σε τελική ανάλυση προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και κάποια άλλα στοιχεία για τον ρόλο που το κοτσέκι διαδραμάτιζε στην  καθημερινότητα ολόκληρου του χωριού στα χρόνια εκείνα, τότε θα έχουμε λάβει τη συνολική του εικόνα.

Το κοτσέκι ως κεντρικός χώρος αποτελούσε τότε έναν βασικό πνεύμονα της κοινωνικής ζωής.

Στην περίμετρο που υπήρχαν δρόμοι, όπου διακινούνταν άνθρωποι και ζώα για τις διάφορες δουλειές. Θα έβλεπες να σουλατσάρουν κατοικίδια, σκυλιά, γάτες και κότες. Ως και χελώνες μπορούσε να δεις να διασχίζουν το γήπεδο στην  ώρα μάλιστα που έπαιζαν τα παιδιά. Στους φράχτες προς τη μεριά των σπιτιών όλο και κάποιο γαιδουράκι άπλωνε λαίμαργα το λαιμό του να σώσει κανα βάτο.


   Σε μια άκρη εξάλλου προς τη βορειοδυτική πλευρά στο κοτσέκι υπήρχε ένα πηγάδι. Ένα κανονικό πηγάδι πέτρινο, που εξείχε κοντά στο ένα μέτρο από το έδαφοςΑπό εκεί οι νοικοκυρές αντλούσαν δροσερό πάντα νερό με ένα μπραγάτσι, τενεκεδένιο δηλαδή κουβά, και μια τριχιά που έφτανε ως κάτω στη στάθμη του νερού. Δεν υπήρχε τότε το υδρευτικό σύστημα και τα σπίτια προμηθεύονταν το νερό από το πηγάδι. Ήταν βέβαια και κάποιες βρύσες, φυσικές πηγές, όπως και το ποτάμι, αλλά για διάφορους λόγους ευνόητους οι νοικοκυρές προτιμούσαν το πηγάδι. Καταλαβαίνετε τώρα τι κίνηση επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στο κοτσέκι. Ώστε μπορούμε ανεπιφύλαχτα να χαρακτηρίσουμε το κοτσέκι ως ένα ζωτικό για την εποχή του χώρου. Με μια λέξη ως ένα αληθινό βιότοπο με την δική του βιοποικιλότητα. 
Ωστόσο το κοτσέκι ως θέμα είναι ανεξάντλητο,
Θα συνεχίσουμε σε δεύτερη και τρίτη συνέχεια.
Ιούλιος 2015


7. Σας καλωσορίζω στην Παλιά Φιλιππιάδα.

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου
Σας άργησα λίγο , αν δεν σας κούρασα κιόλας ,  με τις εισαγωγές  και τα προκαταρκτικά. Έπρεπε όμως. Η Παλιά Φιλιππιάδα , του 1950, για τον κάθε άνθρωπο είναι υπόθεση σοβαρή και ιερή , θα έλεγα . Θέλει ξεχωριστή προσέγγιση, πως το λέμε, και σοβαρή σκέψη. Δεν είναι  θέμα της τρέχουσας καθημερινότητας, από αυτά που βαστάνε όσο βαστάει η επικαιρότητα τους. Εδώ είναι σα να πιάνεις στα χέρια σου Ιερό Ευαγγέλιο. Έτσι βλέπω εγώ το πράγμα.

Γιατί καθετί παλιό αποκτά με τον καιρό όλο και μεγαλύτερη αξία. Το ίδιο συμβαίνει με τα πρόσωπα και  τα πράγματα που για κάποιους λόγους μας είναι προσφιλή. Η ανάμνηση τους αντί να ξεθωριάζει, λάμπει περισσότερο στον σκοτεινό ουρανό της λησμονιάς .Όσο περνούν τα χρόνια παραλλάζει η αρχική τους σημασία και πλαταίνει το νόημα τους με συνειρμούς και τους διάφορους συμβολισμούς.

Τότε η παλιά ζωή παίρνει διαφορετική μορφή και περιεχόμενο. Εξιδανικεύεται και κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο γίνεται πηγή έμπνευσης για τους κατοπινότερους και αναδίνει ένα ξεχωριστό άρωμα ανάκατο από νοσταλγία και ρομαντική διάθεση.

Κάπως  έτσι γεννήθηκαν οι θρύλοι και οι παραδόσεις στον κόσμο . Από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά. Κι έχουμε εμείς σήμερα να μιλάμε για Διγενήδες και Μεγαλέξανδρους.

Αρέσει στον άνθρωπο από τη φύση του να μεγεθύνει και να γιγαντεύει πρόσωπα και καταστάσεις.
Προφανώς αυτό γίνεται σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει την αδυναμία και το πεπερασμένο της ύπαρξής του.
Απόδειξη ότι κάθε τόπος έχει τους δικούς του τοπικούς ήρωες ως ενσάρκωση και επιτομή της δικής του αξίας και περηφάνιας.
Γι’ αυτό πρωτύτερα μίλησα για συνειρμούς και συμβολισμούς. Ώστε κανείς μη μου προσάψει συναισθηματικές υπερβολές ρομαντικού και τοπικιστικού τύπου, όταν μιλώ για την Παλιά Φιλιππιάδα.

Εξάλλου, για να πούμε την πάσα αλήθεια, ασφαλώς και υπάρχουν μέρη το ίδιο αξιόλογα με την γενέτειρα μου, μάλιστα με μεγαλύτερη ιστορική αξία.
Αυτό όμως ουδόλως με εμποδίζει από το να μιλήσω εγκωμιαστικά για τον τόπο που γεννήθηκα και ανατράφηκα. Κι έχω τους λόγους που το κάνω αυτό, όπως θα διαπιστώσετε παραπάνω και θα με δικαιώσετε , υποθέτω.

   Έλα, λοιπόν , τώρα φίλε μαζί μου, να σε ταξιδέψω πενήντα , εξήντα χρόνια πίσω και να σε πάω στη δική μου Παλιά Φιλιππιάδα, να τη γνωρίσεις κι εσύ από κοντά και ύστερα να μου πεις αν έχω δίκιο ή όχι για όσα γράφω.

Ορίστε, είμαστε στο κέντρο του χωριού, στα «μαγαζιά» καθώς λέγαμε την τοποθεσία τότε.

Ας είναι καλά η φαντασία, η νοσταλγία καλύτερα εδώ , που μας πάει προς  στα πίσω στο χρόνο. Μεγάλο προνόμιο αυτό για τον άνθρωπο. Κρίμα για τα άλογα ζώα που όλη και όλη η ζωή τους είναι κάθε φορά μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρόν. Ούτε παρελθόν ούτε μέλλον υπάρχει γι΄αυτά. Γιατί δεν υπάρχει η συνείδηση σε αυτά.

Δεν είχε την κλασικού τύπου πλατεία η Παλιά Φιλιππιάδα τότε. Όπως δεν έχει και τώρα. Η ίδια εικόνα παραμένει και σήμερα με τις μεταβολές που στο μεταξύ επισυνέβηκαν.

Η βασική διαφορά από το χτες είναι η εξάλειψη της μεγάλης στροφής του δημόσιου δρόμου που υπήρχε παλιά , με την κατασκευή της νέας εθνικής οδού που ως γνωστόν πάει στα Γιάννινα. Ως προς τα άλλα περίπου ίδια είναι η εικόνα της σήμερα.

Πράγματι ήταν σοβαρό μειονέκτημα για το χωριό εκείνη η απότομη και κατηφορική στροφή. Που όμως την απάλυναν δυο μικρές εξέδρες ως πλατείες στο σημείο εκείνο αντικριστά μεταξύ τους, μια για το καθένα από τα δυο μπακάλικα που υπήρχαν το ένα απέναντι από το άλλο.

Ήταν  όμως τα πλατάνια, ψηλά και πυκνόφυλλα στις  μικρές εκείνες εξέδρες που αντιστάθμιζαν την έλλειψη της πλατείας και κατά κάποιο τρόπο διόρθωναν την ατέλεια στο χώρο εκείνο.

Αφετηρία, λοιπόν , για την ξενάγηση το κέντρο , η πλατεία , ας πούμε, του χωριού. Από εδώ θα γίνει η ε
ξόρμηση.
Με μιαν εξήγηση . Μπροστά θα πηγαίνω εγώ, ως πιο βιαστικός . Εκ των πραγμάτων. Γιατί τα ξέρω τα μέρη ένα προς ένα. Κυρίως όμως γιατί λαχταρά η ψυχή μου να τα περπατήσω και να τα ξαναζήσω . Καταλαβαίνεις , τώρα.
Πάμε !
Πρώτος μας σταθμός το θρυλικό κοτσέκι.
                                                                  Ιούλιος 2015  




         

Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβούλιου την Δευτέρα 20/7/2015

 Την  Δευτέρα  20  Ιουλίου  2015  και  ώρα  19 : 00΄   συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ζηρού με τα  παρακάτω  θέματα:
1.      Έγκριση  διενέργειας  δαπανών  ( προμηθειών – υπηρεσιών ) 
2.      Έγκριση  σχεδίου  αναμόρφωσης  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2015
3.      Έγκριση  έκθεσης  εσόδων – εξόδων  του  2ου  τριμήνου  έτους  2015  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2015
4.      Έγκριση  και  διάθεση  ποσού  για  ενοικίαση  τραπεζοκαθισμάτων  για  το  πολιτιστικό  καλοκαίρι  του  Δήμου  Ζηρού 

Μάλλον κάτι δεν πάει καλά…

Τις τελευταίες ημέρες, έγινα δέκτης παραπόνων πολλών συμπολιτών μας σχετικά με τις πεζοδρομήσεις που κατασκευάζονται στην πόλη μας.
Χωρίς να θέλω να υποκαταστήσω τους συναδέλφους μηχανικούς των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου, υπεύθυνους για την έγκριση των μελετών, των υλικών και των κατασκευαστικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται, δεν μπορώ παρά να επιβεβαιώσω ότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά (ίσως μάλιστα περισσότερα από … κάτι).
Θα σταθώ μόνο σε ένα θέμα, πιστεύοντας ότι οι αρμόδιοι συνάδελφοι μηχανικοί είναι καθόλα άξιοι να δουν και να αντιμετωπίσουν τα σχετικά θέματα πιο σφαιρικά.
Αφορά στις πλάκες όδευσης τυφλών.
Λυπάμαι να επισημάνω ότι κατά την άποψή μου είναι εντελώς εκτός προδιαγραφών, κατ’ ελάχιστον  σε ότι αφορά στην γεωμετρία, στον χρωματισμό και στην τοποθέτηση. Αρκεί να ρίξεικανείς μια ματιά στις ακόλουθες φωτογραφίες:

 Αναφέρω τις πλάκες όδευσης τυφλών όχι τυχαία, καθώς αν δεν δίνουμε την απαραίτητη προσοχή ώστε να διασφαλισθεί η έλλειψη κινδύνων σε ανθρώπους που προσπαθούμε να υποστηρίξουμε στις καθημερινές τους λειτουργίες, τότε τι περιμένουμε να γίνει στα υπόλοιπα;
Χωρίς να αναφερθώ σε περαιτέρω τεχνικές λεπτομέρειες, αρκούμαι να επισημάνω ότι η τήρηση των προδιαγραφών είναι απαραίτητη προκειμένου να υπηρετείται ο ρόλος για τον οποίο προορίζονται οι κατασκευές, να διασφαλίζονται οι χρηματοδοτήσεις των έργων κ.λπ.
Καλώ λοιπόν τους συναδέλφους μηχανικούς των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου, να λάβουν υπόψη τα παραπάνω και να εξετάσουν σε βάθος πιθανά πρόσθετα προβλήματα που σίγουρα γνωρίζουν και μπορούν να αντιμετωπίσουν καλύτερα από οποιονδήποτε.
Καθώς αυτές οι κατασκευές θα μας συνοδεύουν για πολλά χρόνια, ας συνδέσουν το όνομά τους με την αντιμετώπιση του προβλήματος περισσότερο παρά με την παραγνώρισή του.
Για να μην αφήσω καμία παρερμηνεία, αντιμετώπιση του προβλήματος σημαίνει, αποξήλωση κατασκευών, αλλαγή του υλικού και ανακατασκευή.
Βησσαρίων Γιωρσπύρος




6. Η δική μου Παλιά Φιλιππιάδα.

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου
   Αγαπάει κανείς τον τόπο του περισσότερο από κάθε άλλο τόπο. Κι ας είναι ο δικός του πιο φτωχός, πιο μικρός και πιο άσημος. Αυτός είναι ο κανόνας . σπάνιες οι εξαιρέσεις του, να φύγει δηλαδή κάποιος να ξενιτευτεί και να ξεχάσει το χωριό του, να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του.

  Είπα στο προηγούμενο κεφάλαιο για την Φιλιππιάδα πως είναι ευλογημένος τόπος και γι’ αυτό ευλογημένος ο κόσμος της. Εξήγησα το γιατί. Ο Θεός φάνηκε γενναιόδωρος και προίκισε τη Φιλιππιάδα με πολλές φυσικές ομορφιές και πολλές δυνατότητες για να ευπορήσει.

  Αυτό ως μια γενικότερη αποτίμηση συγκριτικά με τις γύρω περιοχές.

  Αφήνουμε όμως στην άκρη τη στατιστική λογική με τα αριθμητικά της δεδομένα και τη αντικειμενική, την ψυχρή της συμπερασματολογία.

  Εδώ μιλάει το συναίσθημα και μπροστά σε αυτό οι στατιστικές πάνε περίπατο.
  
Ποιος μπορεί να μετρήσει την αγάπη,  ποια είναι μικρότερη και ποια είναι μεγαλύτερη!
  Υπάρχει μέτρο σύγκρισης; Εγώ αγαπώ περισσότερο το χωριό μου από ότι εσύ το δικό σου;

  Λέγονται τέτοια πράγματα; Νοούνται ;

  Για αυτό έλεγα στην αρχή , ο καθένας αγαπάει περισσότερο τον δικό του τόπο από κάθε άλλο τόπο.

  Είναι τώρα η Παλιά Φιλιππιάδα τόσο βαθιά  ριζωμένη μέσα μου που δεν βγαίνει με τίποτε, τόσο έχει ταυτιστεί με την ύπαρξή μου. Και  ας μένω στο δεύτερο μισό της ζωής στη Νέα Φιλιππιάδα. Όχι πως ξεχωρίζω την μια από την άλλη, πως έχω δυο ιδιαίτερες , ας πούμε,  πατρίδες. Μια είναι η γενέτειρα , ενιαία , η Φιλιππιάδα.

  Άλλα η Παλιά Φιλιππιάδα άλλο πράγμα, πώς να το κάνουμε. Η Παλιά Φιλιππιάδα της παιδικής μου ηλικίας και των νεανικών μου χρόνων. Το λίκνο της δικής μου γενιάς αλλά και δυο τριών ακόμη γενεών, που ευτύχησα να γνωρίσω εκείνα τα μακάρια χρόνια.

  Γιατί από τότε ως σήμερα συνέβηκαν τόσες αλλαγές στον γεωπολιτικό χώρο της ευρύτερης εδώ περιοχής και η Παλιά Φιλιππιάδα μετατοπίστηκε σε δευτερότερους  πόλους από την θέση που άλλοτε κρατούσε στα εδώ κοινωνικά πράγματα.
  
Σήμερα η πρωτοπορία εξ ολοκλήρου ανήκει στη Νέα Φιλιππιάδα σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Κάτι το οποίο δεν συνέβαινε πιο πριν τότε που με τον ερχομό της νύχτας τα φώτα άναβαν στην Παλιά Φιλιππιάδα και έκαιγαν ως τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες και ενώ η υπόλοιπη Φιλιππιάδα κοιμόταν στον ύπνο του δικαίου.
  
Αυτή την εποχή θέλω να ζωντανέψω με τα γραφόμενα μου και μαζί της να ζωντανέψει το πνεύμα της Παλιάς Φιλιππιάδας, το οποίο πλέον πέρασε στον χώρο της ιστορίας.
  Αυτή είναι η δική μου Παλιά Φιλιππιάδα.

Ιούνιος 2015




Την Τετάρτη 8-7-2015 συνεδριάζει η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου Ζηρού

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ          
Φιλιππιάδα  19  Ιουνίου 2015  
ΔΗΜΟΣ     Ζ Η Ρ Ο Υ 
ΝΟΜΟΣ  ΠΡΕΒΕΖΑΣ                                                                        
ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ  ΓΡΑΦΕΙΟ  ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ Αριθ.  Πρωτ.  : 8191
ΑΙΡΕΤΩΝ  ΟΡΓΑΝΩΝ                          
ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ                                    

Π    Ρ    Ο    Σ    Κ    Λ    Η    Σ    Η

Π Ρ Ο Σ : 
1.  Τα  μέλη  της Δημοτικής Επιτροπής 
 Διαβούλευσης Δήμου Ζηρού


Καλείστε  να  προσέλθετε  στην  αίθουσα  συνεδριάσεων  του  Δημαρχιακού  Καταστήματος  την  Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015  και  ώρα  19 : 00  σε  συνεδρίαση  για  συζήτηση  και  λήψη  απόφασης  για το   παρακάτω  θέμα  της  ημερήσιας  διάταξης :

1. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ( Α΄ΦΑΣΗ)  ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ ΖΗΡΟΥ
Σε περίπτωση έλλειψης απαρτίας η συνεδρίαση θα επαναληφθεί την αμέσως επόμενη εργάσιμη ημέρα , Πέμπτη  9 Ιουλίου  2015 την ίδια ώρα, οπότε θεωρείται σε κάθε περίπτωση ότι υφίσταται απαρτία (άρθρο 76 παρ.3 Ν3852/2010).
                     


           Ο  Πρόεδρος
                                             Δήμαρχος Ζηρού

                         Καλαντζής Νικόλαος

5. Ευλογημένη γη, ευλογημένος κόσμος.

 του Μιλτιάδη Κωστάκου
 Την Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας πήρε, λέει, ο Θεός λάσπη και έπλασε τον άνθρωπο. Δηλαδή από χώμα και νερό. Λένε οι Γραφές. Περίπου όπως κάνουν τα μικρά παιδιά στο Νηπιαγωγείο, που με την πλαστελίνη πλάθουν κούκλες και σπιτάκια.
  Πλην όμως ο καλός Θεός << τα πάντα εν σοφία εποίησε >> . Όταν λοιπόν , λέω εγώ τώρα , έφτιαξε ο Μεγαλοδύναμος την Φιλιππιάδα , πήρε λάσπη από τον κάμπο της και από τους γύρω λόφους και έπλασε τους Φιλιππιαδιώτες.
  Αυθαίρετη η σκέψη, δικής μου επινόησης. << Ποιητική άδεια >>, κατά πως λέμε.
  Αλλά που δεν απέχει και πολύ από την Μεγάλη Αλήθεια. Αλλού το πάω εγώ και δεν θρησκειολογώ. Αφορμή παίρνω, θέλω να πω ότι κατά τον τόπο είναι και οι άνθρωποι. Όμορφος τόπος, ήρεμος και γαλήνιος, ήρεμοι και ωραίοι οι άνθρωποι που τον κατοικούν.
  Ανάλογα με τον τόπο και ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Μην το ψάχνεις καθόλου, έτσι είναι τα πράγματα.
  Για να καταλάβεις, δεν έχεις παρά να κοιτάξεις την Φιλιππιάδα. Μια λοφοσειρά  πάνω  πάνω  να την στεφανώνει σαν πράσινο διάδημα στο μέτωπο της . το ίδιο καταπράσινος και ο κάμπος της κάτω χαμηλά με ένα ποτάμι να κυλάει από δίπλα χειμώνας καλοκαίρι, ήσυχο και υποτακτικό. Και αν πεις για το κλίμα, το καλύτερο. Ήπιος χειμώνας, δροσερό καλοκαίρι. Απόδειξη, ότι η Φιλιππιάδα ήταν για χειμαδιό αιώνες τώρα, για τους τσοπαναρέους  και τα κοπάδια τους.
  Τόπος ευλογημένος !
  Ίδια και οι άνθρωποι. Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Φιλιππιαδιώτες , εμβληματικά θα έλεγα, αυτό είναι η ημεράδα τους . Εγώ δεν τους λέω ιδιαίτερα ευφυείς προκομμένους, πρότυπα σε όλα τους. Αν και θα εύρισκα ένα σωρό επιχειρήματα για να υποστηρίξω κάτι τέτοιο.
  Μιλάω για ήμερους και γελαστούς ανθρώπους, που τους αρέσει η συντροφιά και η καλή κουβέντα.
  Κάτσε μια μέρα στην πλατεία και θα το διαπιστώσεις με την πρώτη ματιά.
  Ή ρώτησε έναν αστυνομικό,  αν έχει τίποτα ζόρια στη δουλειά του με τους ανθρώπους εδώ. Αφού όλοι οι αστυνομικοί που πέρασαν από τη Φιλιππιάδα για το πόσες καλές ήταν οι σχέσεις τους με τον κόσμο και πως δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα στη δουλειά τους .
  Πήγαινε τώρα και σε κάτι άλλες κοινωνίες, κλειστές και απομονωμένες, και θα δεις την διαφορά.
  Δεν σου λέω τίποτα άλλο.
  Όχι να το παινευόμαστε. Εμείς οι Φιλιππιαδιώτες  έτσι είμαστε, φιλήσυχοι, ειρηνική και φιλόξενοι. Είναι η φκιασιά μας τέτοια.
  Δεν είναι τυχαία αυτά τα πράγματα.
  Είπαμε, ευλογημένος τόπος, ευλογημένοι άνθρωποι.

Ιούνιος 2015

4.Ιστορώ, δεν κάνω Ιστορία.

του Μιλτιάδη Κωστάκου
Να το ξεκαθαρίσουμε, τώρα από την αρχή .Οι καλές εξηγήσεις κάνουν τους καλούς λογαριασμούς και τους καλούς φίλους.

Είπα, θα γράψω για τη Φιλιππιάδα και ειδικότερα για την Παλιά Φιλιππιάδα. Εξήγησα τους λόγους και τις δυσκολίες του εγχειρήματος. Θα ιστορήσω, θα αφηγηθώ δηλαδή όσα θυμάμαι. Πράγματα που έζησα ο ίδιος. Τα βιώματα, καθώς συνηθίζουμε να λέμε. Είναι το χρέος. Είναι όμως και το μεράκι, ο καημός .

Σε καμία περίπτωση δεν είπα θα γράψω ιστορία. Είναι άλλο πράγμα το ιστορώ και άλλο γράφω ιστορία. Η εξήγηση που λέγαμε πιο πάνω. Άσε που η Φιλιππιάδα δεν προσφέρεται για ιστορία, συγγραφή δηλαδή ιστορίας, λόγω που δεν σώζονται οι σχετικές μαρτυρίες και οι πηγές, Μέχρι σήμερα τουλάχιστον. Εκτός από κάποιες αποσπασματικές αναφορές σε πρόσφατα ιστορικά γεγονότα κυρίως.

Προσωπικά, εκτιμώ όλες τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν από ορισμένους έως τώρα, προκειμένου να έχει και η Φιλιππιάδα την ιστορία της . Φιλότιμες, αλήθεια , και αξιέπαινες, αλλά που για λόγους αντικειμενικών δυσκολιών δε ρίχνουν άπλετο φως στην ιστορία του τόπου μας.

Θα έχω την ευκαιρία να αναφερθώ στη συνέχεια και σε αυτούς τους συγγράψαντες ιστορία για τη Φιλιππιάδα, ή έδωσαν πληροφορίες ιστορικής αξίας. Ως επιμαρτυρία των όσων εδώ εξιστορούνται, όπου θα χρειαστεί.

Γιατί η ιστορία είναι μια αδιατάρακτη συνέχεια και μια διαρκής αλληλουχία γεγονότων. Όσο για τη διάκριση τους σε σπουδαία και σε ασήμαντα, αυτό οφείλεται κυρίως σε λόγους οικονομίας χώρου. Να χωρέσουν δηλαδή στην καταγραφή τους με πρόταξη, εύλογα, στα σπουδαιότερα εξ αυτών, εξαιτίας του σημαντικού τους ρόλου στην εξέλιξη και τη διαμόρφωση του ιστορικού «γίγνεσθαι».

Χωρίς αυτό να σημαίνει πως το αναρίθμητο πλήθος των άλλων ήσσονος , μικρότερης , ιστορικής σημασίας γεγονότων αποτελούν αμελητέα ποσότητα μέσα στην ιστορία και γι΄ αυτό ανάξια λόγου. Θα ήταν εσφαλμένη εντελώς μια τέτοια αντίληψη.

Όλα τα γεγονότα, όλες οι πράξεις του ανθρώπου συναποτελούν τους κρίκους της ατέλειωτης αλυσίδας μέσα στους αιώνες. Απλώς μερικά γεγονότα κρίνονται ως πιο βαρυσήμαντα και ως αρμοί στο πανανθρώπινο οικοδόμημα. Γι’ αυτό και γίνεται ιδιαίτερος λόγος γι’ αυτά.

Εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι πρέπει (και αξίζει) να μνημονευθούν οι πατεράδες και οι παππούδες μας ως αφανείς, έστω, ήρωες για τον τόπο μας. Σε μια εποχή που τη σημάδεψαν η πείνα, η δυστυχία, απανωτοί πόλεμοι, η κατοχή και ο αλληλοσπαραγμός.
                                                                 Μιλτιάδης Κωστάκος
Ιούνιος 2015