παλιές φωτογραφίες στο τέλος της αρχικής σελίδας,κάτω κάτω

''Η δημογραφική εξέλιξη της Φιλιππιάδας 1913-2001'' ένα βιβλίο του Δημήτρη Κολιού

Πρόκειται για ένα βιβλίο, όπου ο συγγραφέας, είναι ολοφάνερο ότι αφιέρωσε πολύ χρόνο προκειμένου να συγκεντρώσει, να επεξεργαστεί και να αναλύσει το τεκμηριωτικό υλικό της μελέτης του. Το ζήτημα με το οποίο καταπιάνεται καλύπτει, ένα κενό στην ιστοριογραφία της περιοχής και γενικότερα της Ηπείρου. Αξιοποιώντας την κεκτημένη γνώση για την ιστορία της περιοχής, το βιβλίο ''Η δημογραφική εξέλιξη της Φιλιππιάδας 1913-2001'', μας προσφέρει μια μελέτη, η οποία προάγει ουσιαστικά τη γνώση του πρόσφατου παρελθόντος της, πολύ χρήσιμη τόσο για την επιστημονική κοινότητα όσο και για γι’ αυτούς που θέλουν να γνωρίσουν την ιστορία του τόπου τους.         
          Η μελέτη του κυρίου Κολιού είναι γραμμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να ικανοποιεί και τον επιστήμονα που ενδιαφέρεται γι’ αυτά τα ζητήματα, αλλά και τον απλό αναγνώστη. Με όλους τους κανόνες της επιστημονικής δεοντολογίας, πιο συγκεκριμένα της ιστορικής δημογραφίας,

Βαμμένα κόκκινα αυγά...

Παράξενη νύχτα απόψε.Σαν να μύριζαν πολλά ότι μου λείπουν!Ίσως φοβόμουνα να γράψω τέτοια πράγματα τόσο καιρό,έτσι νομίζω.Όχι πως τώρα εχω ξεπεράσει το φόβο,δεν είμαι ουτε καλύτερα,ούτε χειρότερα.Απλα νομίζω είμαι διαφορετικός.
Η εβδομάδα των παθών του Κυρίου ξεκίνησε.Στο τέλος της θα έρθει η Ανάσταση.Ετσι τώρα πήρα ενα λευκό χαρτι και άρχισα να γράφω.Κάτι με...έσπρωξε,κανω ενα βήμα,και ναι,είμαι στην αρχη ενος υπέροχου ταξιδιού.

Θυμάμαι.Μ.Εβδομάδα.Μπορεί,αν και δεν θέλω να βγεί ευαίσθητο,όλο αυτό που θα σου πώ.Αν και η ευαισθησία και η ειλικρίνεια στις μέρες μας,είναι προνόμιο λίγων.Απλά άνθρωποι είμαστε.Τις αδυναμίες τις έχουμε.Κάνουμε λαθη αλλά το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε απ'ολα αυτα και να γινόμαστε καλύτεροι.

Και μένα νομίζω όλες αυτες οι στιγμές με κάναν κατα κάποιο τρόπο καλύτερο.Μ.Δευτέρα,ανακαλύπτω μια τσάντα που έχει μεσα κατι τρύπια καλτσον!Εκει που πάω να την πετάξω,ευτυχώς,με βλέπει το άγρυπνο ματι της μάνας.

-Όλα σε πειράζουν;Γιατί την πήρες απο κει;Τι σου ζήτησε,απο κει που την είχα,ψωμί η τυρί;Δεν αφήνεις ενα λιθάρι απάνω στο άλλο!Τι κακό είναι αυτό;
-Μα...είναι όλο τρύπες.Απαντώ.
-Ας είναι.Εγω θα τα φορέσω,τι σε νοιάζει εσένα;Δε θα πάω για νύφη τώρα πισω-πισω!Εσύ να διαβάσεις,και μην ψάχνεις ευκαιρίες για...σουλάτσα!Μα...Ακούς τι σου είπα;Κι αυτά;Αυτά θα τα δείς μεθαύριο.Θα με βοηθήσεις και συ.
-Σε τι πράγμα ρωτάω.
-Σε δυο μέρες θα σου πω.

Δύο ολόκληρες μερες σκεφτόμουν.Αλήθεια σε τι μπορεί να βοηθήσω εγω,με μια τσάντα με όλο τρυπες γεματα καλτσόν!
Και ναι,η Μ.Πέμπτη έφτασε.Σε μια κατσαρόλα έξω απο το σπίτι,ξεκινά το βάψιμο για τα κόκκινα αβγα του Πάσχα.Μέχρι στιγμής όλα καλα.Βλέπω διπλα μου,ξίδια,αβγά λευκά,άλλα λιγο κρέμ,μια βαφή χύμα,δεν υπήρχαν τότε σε σακουλάκια η,μπορεί αυτη να έκανε καλύτερη δουλειά,δε το γνωρίζω.Τέσσερα κρεμμύδια!Ένα πατζάρι!Και η σακούλα με τα καλτσόν!Μαίος μήνας θυμάμαι.Είχα μια εβδομάδα που είχα βαλει τη μάνα να μου βγάλει τα κοντα παντελόνια.
Θυμάμαι οταν μου'λεγε.

-Σε πιάσαν οι αγκούσες γρήγορα φέτος;
Υπήρχε πολυ ζέστη θυμαμαι για την εποχη.Δίπλα στην κατσαρόλα που έβραζε με ξύλα πανω σε μια πιροστιά,το ενα μου γόνατο είχε το πρώτο παράσημο ήδη,του καλοκαιριού!

Η μάνα να λέει,

-κάνε πίσω μην έρχεσαι γυρω απο το βραστό νερο,μέρες χρονιάρες,μην έχουμε άλλα.

Εγω επέμενα,να δω που θα φτάσει εκείνο το καλτσόν.Μου λέει.

-Πήγαινε να μάσεις φυλαράκια απο τα λουλούδια.
-Τι φύλλα μαμά,ότι νά'ναι;
-Μασε εσύ και θα σου πω εγω,ποια θά'ναι καλα.

Ετσι κι έγινε.Αρχισα να μαζεύω,ακούω τη μάνα πίσω μου,οχι απο την τριανταφυλλιά.Σε λίγο ήρθε και πήρε αυτη απο την τριανταφυλλια.Μαλλον για να μην με ματώσουν στα χέρια τα αγκάθια.Είχα γόνατα,να μην έχω και χέρια,θα σκέφτηκε.Βαζει μια πετσέτα στο κάτω μερος απο την κατσαρόλα.Ρωτάω,γιατι μαμά;Να μην σπάσουν τα αβγα μου λέει.Παίρνει ενα ψαλίδι,κόβει κομμάτια απο το καλτσόν,που προχθες ήθελα να πετάξω.

Μου λέει,

-ποιό φύλλο σου αρέσει;

Ρωτάω,γιατι;

-Για να το ζωγραφήσουμε μου λέει πάνω στο αβγό!
Εγω χασκογελάω.Μας δουλεύει η μάνα.
-Ελα πές,επιμένει.
-Λέω,αυτο.

Παίρνει ενα αβγο,βαζει ενα καταπράσινο φυλλο,το βαζει κι αυτο μεσα στο καλτσον και...μπλούμ,μεσα στην κατσαρόλα με τη βαφή!Άλλο φύλλο,άλλο αβγο.Άλλο σχέδιο φύλλου που είχα μαζέψει αλλο σχέδιο πανω στο αβγό.Μεχρι που τελειώσαν όλα.Κατεβαίνει η κατσαρόλα η μια,σειρά ειχε η άλλη,με τα γεμάτα κρεμμύδια,και η επόμενη μετα.

-Γιατί μαμα τόσες πολλές,ρωτάω.
-Μα για να κάνουμε διαφορετικά χρώματα στα αβγα.Να είναι πιό όμορφα.
-Και θα..γίνουν;Ρωταω.
-Θα δεις απαντα.

Μετα απο κάμποση ωρα,όλα τα αβγα ξεκουραζόταν διπλα μου.Κάνω να πιάσω ενα,

-μηηη θα καείς ακουω.

Σειρά ειχε το ψαλίδι.Κόβαμε καλτσον,και ανακάλυπτα ενα σχέδιο απο το λουλουδι που είχα κόψει πριν λίγο.Αααααλλα η μάνα;Καλλιτέχνης!Κατακόκκινα αβγα απο τη μία πλευρα.Στην άλλη κατσαρόλα άλλο ειδος χρώματος απο τα κρεμμύδια,και άλλο απ'το πατζάρι.Παρε μου λεει,αυτο το πανάκι να τα περασουμε να γυαλίσουν.Με τι μαμά;Μα με το λαδάκι μου λέει.Ετσι κ έγινε.
Ο ήλιος πάνω μας,έριχνε τις ακτίδες του πανω στα πολύχρωμα αβγα μας,και με τι μέσα;Με τα πιό απλα.Κατι τρύπια καλτσον,κρεμμύδια,πατζάρια κλπ!Και απο το βάθος τις κουζινας ακουω σήμερα τη γυναίκα μου να μην ξεχάσω αυριο να τις πάρω οικολογικη βαφη αβγων που γίνονται σε κρύο νερο,ακούω να λεει.

-Καλάάά...θα πάρω απαντω!
-Μαμά,ναφάω ένα;
-Τίίί..δε θά'σαι με τα καλα σου,θα μεταλάβεις μεθαύριο.Τρομάρα σου!Απλα,διάλεξε όποιο είναι πιο όμορφο και δυνατό,να το έχεις για την Ανασταση,να τους κερδισεις όλους.

Έτσι και έγινε.Απο Μ.Πέμπτη,μεχρι Ανάσταση το αβγο,το αβγό μου που εγω εφτιαξα,ηταν δίπλα στο κομοδίνο μου.Μία κοιτούσε αυτο εμένα,μια εγω αυτό.Μ.Σάββατο πρωι,νιωθω οτι το αβγο είχε σπάσει,αλλά παλι νόμιζα οτι το είδα και στον ύπνο μου.Απλα θυμάμαι όταν η μάνα μας ετοίμαζε με τα καινούρια Πασχαλιάτικα ρούχα μας να παμε να κοινονήσουμε,είχα κατι βαφές στα μουτρα μου!Φαίνετε το είχα παρει αγκαλιά στον υπνο,έσπασε και η μπογια είχε πασαλείψει τα μαγουλά μου.Αλλά το αβγο ήταν στη θεση του ξανά.Μάλλον μου είχε βαλει άλλο η μαμά στον υπνο μου.Αυτό ακόμη σαν όνειρο το θυμάμαι.

Αρε μάνα.Αλίμονο σε αυτους που αφήνουν τη ζωή τους,την ιστορία τους,αυτα που θυμούνται να γεράσουν.Και κάνουν πως δεν τα θυμούνται πια.Στη ζωη τίποτα μα τίποτα τελικα δεν γίνεται τυχαία.Ούτε τα άσχημα,ούτε τα όμορφα.
Φαντάσου τωρα εγω κάθησα και θυμήθηκα μια τσάντα με κατι χαλασμένα καλτσον και σου έγραψα όλο αυτο.Και για ποιό πραγμα;Για το καλτσον.Έτσι απλα ονειρευτηκα μια όμορφη πραγματικότητα.Και θυμάμαι κατι που είχε γραψει ο Γ.Ρίτσος.
Πόσα όμορφα πράγματα,βρίσκονται στον κόσμο και περνάνε καθε μέρα μπροστά στα ματια μας.Και εμείς..μηδέ τα νογάμε,μηδέ τα βλέπουμε!

Και σκέφτομαι και γω τωρα,πόσο τυχερός άνθρωπος που ήμουνα στη ζωη μου,να έχω τέτοιους ανθρώπους διπλα μου,να μπορούν απο το τίποτα να μου πουν,και να μου δείξουν τα πάντα.Γι'αυτο και γω άφησα για λιγο το μυαλό μου και δραπέτευσε τέτοιες μερες και σου έγραψα αυτη τη μικρή ιστοριούλα.Δεν ήταν όλες οι μερες μας όμορφες.Η καθε μέρα όμως είχε κατι όμορφο.
Η εβδομάδα των παθών ξεκίνησε.Ας ευχηθούμε καθε άνθρωπος που κουβαλάει εναν δικό του Σταυρό,να έχει τη δική του λύτρωση,και ανάσταση.  
Καλό Πάσχα.   Καλή Ανάσταση σε όλους μας.
Ο νοσταλγικά σκεπτόμενος

Απρίλης 2016

Παλιά Φιλιππιάδα: Η Κ Α Μ Π Α Ν Α

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη από μέρους μου να μην αναφερθώ στην καμπάνα του χωριού μου. Και εννοώ εδώ την πρώτη, την παλιά καμπάνα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων. Γιατί αυτή που είναι σήμερα στο χωριό είναι η κατά σειρά δεύτερη καμπάνα. Καμιά σύγκριση μεταξύ τους ως προς τη μελωδικότητα.
Όλες οι καμπάνες, ίσως βιαστεί να παρατηρήσει κανείς, είναι ίδιες. Η κλασική τους εικόνα παραπέμπει στο πανύψηλο τοξωτό πέτρινο καμπαναριό, όπου στην κορυφή του, κάτω ακριβώς από το καταληκτικό του τόξο, ξεχωρίζει το χαρακτηριστικό περίγραμμα της μεταλλικής καμπάνας με την αλυσίδα να κρέμεται ως κάτω στον περιορισμένο χώρο, το ισόγειο, ας πούμε, για να πατάει ο καμπανοκρούστης.
Μέχρις εδώ οι ομοιότητες. Με μόνη τη διαφορά στο καμπαναριό κατά τη θωριά του, που αλλού είναι περίτεχνο και αλλού πιο απλό στη γραμμή του. Παράδειγμα, το καμπαναριό του Άγιου Βησσάριου στη Νέα Φιλιππιάδα που είναι πραγματικό καλλιτέχνημα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η καμπάνα όμως υστερεί σε ύψος μελωδίας έναντι του μνημειακού καμπαναριού της εκκλησίας.
Το καμπαναριό με την καμπάνα αποτελούν μια λειτουργική σύνθεση εκκλησιαστικού χαρακτήρα, όπου πρυτανεύουν η τέχνη στο δούλεμα της πέτρας και η μελωδία της καμπάνας. Από τα δυο αυτά στοιχεία εντυπωσιάζει με το πρώτο η πανοραμικότητα και η καλλιτεχνία του ίδιου του καμπαναριού ως πέτρινης κατασκευής και λιγότερο η μελωδία της καμπάνας, όταν υπάρχει και εφόσον εκτιμιέται ανάλογα. Θέλω να πω δηλαδή η καμπάνα έρχεται σε δεύτερη σειρά.
Στην Παλιά Φιλιππιάδα η μελωδικότητα της καμπάνας, εκείνης της πρώτης που είπαμε, ήταν ασύγκριτη.  Έχω ακούσει καμπάνες και καμπάνες στη ζωή μου στα διάφορα μέρη της χώρας που επισκέφτηκα περαστικός είτε εκκλησιαζόμενος, κατά την περίσταση. Καμιά τους δε φτάνει στη μελωδία την καμπάνα του χωριού μου. Ούτε οι καμπάνες των μητροπολιτικών ναών Αθηνών και Θεσσαλονίκης δε συγκρίνονται μαζί της. Τις άκουσα και τις ακούω από την τηλεόραση.
Δυστυχώς δεν είμαι ειδικός στα του ήχου και της μελωδίας για να στηρίξω τα λόγια μου με την ανάλογη επιστημονική πειστικότητα. Θα πω όμως πώς έζησα, πώς βίωσα το πράγμα, καταθέτοντας τις εμπειρίες μου και τα συναισθήματα  που ένιωσα ακούγοντας δεκαετίες συναπτές την καμπάνα των παιδικών μου χρόνων. Με την παρατήρηση ότι ό,τι βιώνει κανείς από παιδί, αυτό εντυπώνεται μέσα του άδολα και αυθόρμητα, ώστε να είναι η μία και μοναδική Αλήθεια. Όλες οι άλλες αλήθειες, όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος, αλλοιώνονται και παραμορφώνονται σε σημείο που να καταντούν μόνο αλήθειες να μην είναι.
Ξημέρωνε η μέρα τα μακάρια εκείνα χρόνια και το χωριό ξυπνούσε με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας που σήμαινε τον πρωινό όρθρο στην εκκλησία. Προηγούνταν βέβαια οι πετεινοί, τα κοκόρια, που πρώτοι διαλαλούσαν τον ερχομό της καινούριας μέρας. Ήταν όμως πολύ νωρίς για μας τα παιδιά τότε για να ξυπνούσαμε. Αργούσε η ώρα για το σχολείο. Έξω ήταν νύχτα ακόμη. Η μάνα όμως ήταν στο πόδι ν’ ανάψει τη φωτιά στο τζάκι να ψήσει καφέ και να ετοιμάσει το πρωινό για όλους. Κι εκεί κάπου χτυπούσε η καμπάνα. Ήταν η ώρα να πάμε σχολείο. Το ίδιο, η καμπάνα αργά το απόγευμα σήμαινε τον Εσπερινό. Ο ζευγολάτης στον κάμπο θα παρατούσε το όργωμα, γιατί σε λίγο θα νύχτωνε.
Αυτά στις καθημερινές. Γιατί στις Κυριακές και στις άλλες γιορτές η καμπάνα αναλάμβανε τον επίσημο ρόλο της, για τον οποίο είχε προορισθεί, όταν την κατασκεύαζαν.
Τρεις φορές θα χτυπούσε η καμπάνα την Κυριακή από το πρωί. Μετά την τρίτη καμπάνα, μας έλεγε ο πατέρας, να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Μα εσύ, του αντιλέγαμε εμείς, πηγαίνεις μόλις χτυπήσει η πρώτη καμπάνα. Λέγαμε και δε ζηλεύαμε που εμείς πηγαίναμε καθυστερημένα στη Λειτουργία, ίσα που προλαβαίναμε- δεν προλαβαίναμε το «Πάτερ ημών». Άλλο εγώ που είμαι μεγάλος κι άλλο εσείς που είστε παιδιά κι όσο να’ ναι σας αρέσει ο ύπνος, απαντούσε ο πατέρας.
Τις μεγάλες γιορτές η καμπάνα ήταν στις δόξες της. Έρχονταν τα Χριστούγεννα και από τα άγρια χαράματα η καμπάνα δε σταματούσε να διαλαλεί το χαρμόσυνο γεγονός. Έκανε σαν τρελή από τη χαρά της. Και να δεις που δε μας ενοχλούσε καθόλου το χαρούμενο ξέσπασμα της. Ίσα- ίσα που οι επανειλημμένοι απανωτοί ήχοι αντηχούσαν τόσο ευχάριστα την ώρα που παιδιά εμείς ήμασταν παραδομένοι στο πιο γλυκό ύπνο. Την ακούγαμε ενόσω κοιμώμασταν και μια γλυκιά αίσθηση, θα έλεγα, εισχωρούσε μέσα μας σιγά- σιγά και πέρναγε στα μέλη μας στις αρθρώσεις. Έτσι περίπου ένιωθα εκείνες τις στιγμές μέσα στον πρωινό ύπνο, που για τα παιδιά είναι τόσο γλυκός που δε λένε με τίποτε να ξυπνήσουν. Όσο και αν η μάνα σκούνταγε ελαφρά αλλά επίμονα, που ήταν η ώρα για το σχολείο.
Θα πεις, στην περίπτωση μας εδώ με τις χριστουγεννιάτικες κωδωνοκρουσίες, ήταν και λόγοι θρησκευτικοί που μας προετοίμαζαν ευχάριστα για τη γέννηση του Χριστού. Εγώ ωστόσο εξακολουθώ να επιμένω, εξίσου μεγάλο ρόλο έπαιζε και η μελωδία της καμπάνας που σας έλεγα.
Δε γίνεται να υποδεχθείς και να αποδεχθείς ευχάριστα φάλτσους και ασύμμετρους διαπεραστικούς ήχους μέσα στην    καλή ώρα του ύπνου, όσο και αν είναι ευχάριστο το μήνυμά τους.
 Ή πάλι, τη Μεγάλη Εβδομάδα εκεί κατά τη Μ. Πέμπτη το βράδυ με τη Σταύρωση του Χριστού και ακολούθως τη Μ. Παρασκευή όλη  τη μέρα , που η καμπάνα ράγιζε καρδιές με το κλάμα της το θρηνητικό.
 Έλεγε ,θυμάμαι , ο παπάς μέσα από την εκκλησιά τη νύχτα της Μ. Πέμπτης το <<Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…>> και η καμπάνα έξω στο καμπαναριό ψηλά έστελνε το θλιβερό άγγελμα ολόγυρα στο δάσος στις ρεματιές και στον κάμπο ως πέρα στο αντικρινό βουνό ,όσο που έφτανε το μάτι σου.
  Δε θυμάμαι πάλι καμιά Μ. Παρασκευή που να μη φάνταζε <<Σήμερα μαύρος ουρανός  σήμερα μαύρη μέρα>>, κι ας ήταν πάντα ηλιόλουστη η μέρα. Ήταν η καμπάνα που όλη μέρα θρηνούσε ασίγαστα.
   Πάλι εσύ θα αντιτείνεις για τη μαζική υποβολή και τα λοιπά που επηρεάζουν το συναίσθημα ,καμιά αντίρρηση.
Εγώ σου λέω για την καμπάνα και τη μελωδία της , που έπαιζε καταλυτικό ρόλο σε όλο εκείνο το σκηνικό της Σταύρωσης, καθώς και της Ανάστασης λίγο μετά , σε ένα κοντράστ λυπητερών και ευφρόσυνων συναισθημάτων.
Μιλάμε τώρα για την καμπάνα ,την πρώτη εκείνη που σας έλεγα πιο πριν ,στο χωριό μου την Παλιά Φιλιππιάδα.
Μα ήταν τόσο μελωδική αυτή η καμπάνα και την εκθειάζεις τόσο πολύ! Η μεγάλη ,η τελική εύλογη απορία.
 Σας είπα , λυπάμαι που δεν έχω τη δυνατότητα για να αποδώσω  όσο πιο πιστά γίνεται το ηχόχρωμα εκείνης της καμπάνας πέρα από όσα εξέθεσα παραπάνω. Κι έπειτα δεν υπάρχει ,δεν υφίσταται ,το ίδιο το μαρτύριο, η καμπάνα ,το πειστήριο δηλ. που θα αποδείκνυε <<του λόγου το αληθές>>.
 Εκεί προς τη δεκαετία του  ’80 , η καμπάνα, ράγισε ,αρρώστησε  βαριά και οι <<φωνητικές χορδές>> της έπαθαν ανήκεστη ,όπως αποδείχτηκε, βλάβη.
Θυμάμαι που ένας συγχωριανός μας ,τολμηρός και σβέλτος ,ανέβηκε θαρρετά μια αυτοσχέδια σκάλα ύψους τριάντα , σαράντα  μέτρων, δεν μπορώ να ξέρω , με στήριγμα στο πέτρινο τείχος από κάτω τον δημόσιο δρόμο , και κατέβασε την καμπάνα, με κίνδυνο της ζωής του, την πήγαν σε τεχνίτες αλλά γιατρειά δε βρήκε. Την άκουγες λαβωμένη καθώς ήταν και λυπόταν μέσα η ψυχή σου, την πήγαν σε τεχνίτες αλλά γιατρειά δε βρήκε. Ο ήχος της αντηχούσε σαν γοερό κρώξιμο λαβωμένου πουλιού και σου ράγιζε την καρδιά.
Έλεγαν πως η καμπάνα εκείνη ήταν ένα ιδιοφυές κατασκεύασμα εμπνευσμένου τεχνίτη. Πως  στο μεταλλικό της σώμα είχε σε αρκετή δόση ασήμι ή χρυσό ,κάτι τέτοιο , δε θυμάμαι και καλά.
   Εδώ τελειώνει η ιστορία με την καμπάνα του χωριού μου που σας μολογάω τώρα.
Μας έφεραν μια άλλη στη θέση της. Τίποτε ,μηδέν από μελωδία. Ίσα που να καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες της εκκλησίας της Παναγίας Θεοτόκου στην Παλιά Φιλιππιάδα.
   Δε συνδέθηκε εκείνη η πρώτη καμπάνα με κάποιο ιστορικό ή άλλο γεγονός  με ιδιαίτερη σημασία, για να έπαιρνε τη θέση που της άρμοζε στα χρονικά του χωριού μου.
Τη μνημονεύω εγώ εν έτει 2016 ,ταπεινός θαυμαστής και προσκυνητής της αξέχαστης μελωδίας της, που η αρμονία της τώρα στα γεροντάματα με συνέχει ακόμα.

  Απρίλης  2016
Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος
  


παρουσίαση του βιβλίου Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΞΗΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Η Αδελφότητα Ανωγειατών " Ο Παπαγιώτης"
και ο συγγραφέας Ευθύμιος Ρέντζιος διοργανώνουν εκδήλωση  παρουσίαση του βιβλίου του 
" ΑΝΩΓΕΙΟ: Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΞΗΡΟΒΟΥΝΙΟΥ".
που θα γίνει την Κυριακή 24 Απριλίου 2016 και ώρα 20:30 στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ζηρού.

Ομιλητές: Λάμπρος Γούμενος - Δώρα Ιατρού-Παπαϊωάννου.

Την παρουσίαση θα συντονίζει ο καθηγητής Νικόλαος Καρατζένης, αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάζει η Αναστασία Γκαρτζώνη Φοιτήτρια Δημοσιογραφίας. 

H Google στα καραούλια....


Τεταρτη 20 Απριλιου 2016.
Η Google ανακαλυψε την Παλια και συγκεκριμενα τα καραουλια!Σιγα τα λαχανα που λενε.Μια φωτο εβγαλε.Δεν εβγαλε οσα εχουν συμβει στη διαρκεια μιας ζωης.Και τι ζωης.Με μερες γεματες αγαπη΄θυμο΄θλιψηάπογοητευση,δακρυα,γελια,ζεστασια.Πολλα τα συναισθηματα.
Την ομορφια δεν την βρισκεις σε μια φωτο[δε λεω εχει κι'αυτη τη χαρη της!]αγαπητο Google.
Μπορεις να τη συναντησεις πολλες φορες στα πιο απλα και απροβλεπτα μερη!

Οπως Παλια Φιλιππιαδα και...καραουλια!!!