...παλιές φωτογραφίες στο τέλος κάτω-κάτω...

Βραδιά Τζαζ στη Φιλιππιάδα.

Mια ξεχωριστή  jazz βραδιά έζησαν οι πολλοί φίλοι του "Συλλόγου περί βιβλίου" το Σάββατο βράδυ 14 Γενάρη 2017 στο Espressione Cafe Bar Lounge.
Οι εξαιρετικοί μουσικοί Γιώργος Κοντραφούρης, Στέφανος Ανδρεάδης και Άγγελος Σερσέμης  "ταξίδεψαν" το κοινό στον ιδιαίτερο κόσμο της jazz μουσικής, επιβεβαιώνοντας πως η τέχνη εξακολουθεί να είναι λυτρωτική και ενθαρρυντική σε δύσκολες εποχές όπως η σημερινή.


Εκδήλωση αφιέρωμα στη ΤΖΑΖ από τον Σύλλογο περί βιβλίου

     Το ΄Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2017 ο Σύλλογος περί βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση αφιερωμένη στη μουσική ΤΖΑΖ.Η εκδήλωση θα γίνει στο ESPRESSIONE Cafe Bar και θα παίξει μουσική Τζαζ το συγκρότημα FUNKY ORGAN JAZZ TRIO

Το μουσικό συγκρότηαμα αποτελούν οι:
Στέφανος Ανδρεάδης, κιθάρα
Γιώργος Κοντραφούρης, Hammond
Γιάννης Παπαδούλης, ντραμς


Ο Στέφανος Ανδρεάδης και ο Γιώργος Κοντραφούρης φίλοι και συνεργάτες εδώ και πολλά χρόνια στο τμήμα Μουσικών σπουδών του Ιονίου Παν/μίου παρουσιάζουν ένα δείγμα της τελευταίας και της νέας δισκογραφικής δουλειάς του πρώτου καθώς επίσης και επιλεγμένα τζαζ στανταρντς σε groovy διάθεση . Μαζί τους ο καταπληκτικός ντράμερ και φοιτητής του Ιονίου Παν/μίου Αγγελος Σερσέμης.
Η  δισκογραφική δουλειά Stefanos Andreadis 'Flying Jazz' κυκλοφόρησε το 2013 από την FM records ενώ αυτές τις ημερες κυκλοφορεί η επόμενη με τίτλο:‘Flying Jazz-To Eternity’ από την Ankh Jazz Records, και ο Γιώργος Κοντραφούρης μόλις κυκλοφόρησε την νέα του δισκογραφική δουλειά με τίτλο 'Στοιχειώμενα ποιήματα' στην Puzzlemusik.

Στις ομορφιές της η Φιλιππιάδα...

Η Φιλιππιάδα φόρεσε χθες το βράδυ τα λευκά της,πράγμα που ανυπόμονα περιμέναμε εδώ και καιρό.Τελευταία φορά που είχε χιονίσει-τόχε στρώσει όπως τώρα-ήταν πριν 25 χρόνια το 1992.

Δείτε εντυπωσιακές φωτογραφίες από ψηλά του ποταμού Λούρου,της εκκλησίας του Αγίου Βησσαρίωνα αλλά και της Παναγίας,την πλατεία Δημαρχείου,την Παλιά Φιλιππιάδα,την λίμνη Ζηρού κτλ
ς












Χριστουγεννιάτικη βραδιά με ποίηση και μουσική.

 Μία ιδιαίτερη βραδιά έζησαν όλοι, όσοι συμμετείχαν την Πέμπτη το βράδυ 29 Δεκεμβρίου 2016  στην εκδήλωση του "Συλλόγου περί Βιβλίου" "Χριστουγεννιάτικα αναγνώσματα " , που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο ILIANA.
Μία βραδιά λογοτεχνίας και μουσικής, που χάρισε στους παρευρισκόμενους με τις χριστουγεννιάτικες ιστορίες της σκέψεις και συναισθήματα τρυφερότητας, αγάπης, ελπίδας και αλληλεγγύης.
  Χριστουγεννιάτικα κείμενα διάβασαν οι κυρίες Παππά Ιωάννα, Θεοχαροπούλου Ιωάννα, Φασιά Παναγιώτα, Γιαννάκου Τέσσυ, Αναγνώστου Βιβή και Μάστορα Ευγενία.
 Έπαιξαν μουσική και τραγούδησαν οι Μαγκλάρας Βαγγέλης,Τάγκα Ελεάννα και Τάγκα Βάσια.

 Ακολούθησε φιλική συζήτηση με ζεστό καφέ, γλυκά εδέσματα και αγαπημένες μελωδίες με την αμοιβαία υπόσχεση τόσο των διοργανωτών όσο και των συμμετεχόντων ανάλογες εκδηλώσεις να επαναληφθούν και στο μέλλον.


Χριστουγεννιάτικα αναγνώσματα


Ο "Σύλλογος περί Βιβλίου"  την Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου και ώρα 19:30 στο ξενοδοχείο "Iliana",διοργανώνει εκδήλωση.Θα διαβαστούν χριστουγεννιάτικες ιστορίες,που θα επαναφέρουν στη μνήμη μας στιγμές από περασμένες εποχές και θα "ξυπνήσουν" ελπίδες για το μέλλον..
.Μια βραδιά νοσταλγίας και τρυφερότητας με "συντροφιά" ήρωες χριστουγεννιάτικων ιστοριών, αγαπημένες μελωδίες,ζεστό καφέ και γλυκά εδέσματα..

30.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

Η περιπέτεια του καλαμποκιού.Τα στουμπίσματα.
του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Περνάει το καλαμπόκι περιπέτειες; Περνάει, λέω εγώ. Μεταφορικώς. Ως σχήμα λόγου δηλ. Όπου οι περιπέτειες των ανθρώπων μεταφέρονται στα άψυχα πράγματα. Σα να έχουν κι αυτά ψυχή, χαίρονται και λυπούνται. «Σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται». Η πλαστική, η μεταποιητική δύναμη του λόγου που μετουσιώνει πράγματα και καταστάσεις. Το καλαμπόκι εδώ είναι ένα αφήγημα στη μεγάλη περιπέτεια του ανθρώπου. Και δεν παίζω με τις λέξεις.
Είχαμε μείνει στα «ξεφλουδίσματα». Τότε παλιά, που οι ξεφλουδισμένες ρόκες σωρός μέσα στο σπίτι περίμεναν την επόμενη δοκιμασία.
Σειρά τώρα είχαν τα στουμπίσματα. Το στούμπισμα του καλαμποκιού. Αυθαιρεσία δική μου είναι η λέξη «στουμπίσματα» στον πληθυντικό.
Κανονικά οι νοικοκυρές τότε έλεγαν «απόψε στο σπίτι θα στουμπίσουμε τις ρόκες». Στουμπίσματα τα λέω εγώ τώρα κατ΄ αναλογία προς τα ξεφλουδίσματα, που από μόνη της η λέξη παραπέμπει στη συγκεκριμένη εργασία. Έτσι σκέτη, χωρίς άλλους προσδιορισμούς.
Έπρεπε να ξεσπυριστούν οι ρόκες για να βγει το καλαμπόκι. Δουλειά ζόρικη και μπελαλίδικη. Τα σπυριά, το καλαμπόκι, ήταν σειρές εμφυτευμένα κατά μήκος στο κότσαλο, το ένα σχεδόν κολλητά στο άλλο και ήταν δύσκολο να τα ξεσπυρίσει κανείς με τα χέρια.
Η λύση, ο τρόπος, ήταν το στούμπισμα, το κοπάνισμα δηλ με τα παλούκια. Δουλειά που απαιτούσε δύναμη και ζόρι πολύ. Μπροστά σου είχες βουνό τις ρόκες και έπρεπε να τις κοπανάς ανεβοκατεβάζοντας το στειλιάρι ακατάπαυτα, για να έχεις αποτέλεσμα. Έπεφτε με ορμή το ξύλο πάνω στις ρόκες και τα κλωνιά, ξερά και σκληρά όπως ήσαν, εκτινάσσονταν εδώ κι εκεί ολόγυρα σαν θυμωμένες σφήκες. Σε κάποια ώρα σταμάταγες να ξεκουραστείς. Αλλά και στο διάστημα αυτό ξεσπύριζες τις δαρμένες ρόκες από τα κλωνιά που είχαν απομείνει μετά το δάρσιμο πάνω στο κότσαλο. Κάτι που σχετικά ήταν εύκολο να γίνει πλέον με τα χέρια. Αλλά αυτό για λίγο. Όσο να πάρεις δυο ανάσες, να πιείς και κάνα πιοτό. Γιατί αν ξεχνιόσουν και παρατραβούσε το διάλειμμα, ένιωθες τα μέλη σου να βαραίνουν και άντε πάλι να βάλεις μπροστά τη μηχανή. Έπρεπε να ξαντεργάνεις, ν΄ αποτελειώσεις τη δουλειά μια ώρα αρχύτερα.
Έπειτα ήταν και το άλλο. Όσο το καλαμπόκι έμενε στο σπίτι, εκτός των άλλων, είχε και ένα πρόσθετο μπελά. Τα βράδια, όταν σβήναμε τη λάμπα ( πετρελαίου με λαμπόγυαλο) και πέφταμε για ύπνο τότε συνέβαινε ένα πράγμα που δεν θα το ξεχάσω ενόσω ζω. Εκεί που κοιμόσουν μέσα στο απόλυτο σκοτάδι σε κάποια στιγμή ένιωθες κοιμισμένος κάτι να σέρνεται στο λαιμό και στο πρόσωπο σου. Κάτι ζωντανό και κρύο, ένα μικρό πλάσμα που περπατούσε χιλιοστό το χιλιοστό πάνω στο δέρμα σου. Μισοξύπναγες και έκανες ενστικτωδώς έτσι μια κι έπιανες με το χέρι σου το πράγμα εκείνο και το ζούλιζες και αυτό έσπαζε. Όταν την άλλη στιγμή ξύπναγες καταλάβαινες ότι επρόκειτο για σκουλήκι από τη γλοιώδη μάζα που κρατούσες στο χέρι. Από την έκπληξη τότε περνούσες στον τρόμο, έτσι που ήταν πήχτρα το σκοτάδι μέσα στο δωμάτιο. Για κάμποσα λεπτά της ώρας παρέμενες αλαλιασμένος μη μπορώντας να συνέλθεις.
Τι συνέβαινε. Οι ρόκες τον καιρό εκείνο ήταν κάτι φυτά αδύνατα και κακορίζικα από το σπόρο και στον καρπό τους έβρισκαν κατοικητήριο τα σκουλήκια από τα οποία ως γνωστόν βρίθει ο κάμπος. Έτσι μαζί με τις ρόκες κουβαλούσαμε στο σπίτι και τα σκουλήκια μαζί. Κάτι σκουλήκια υπόλευκα και παχιούτσικα με ένα κοκκινωπό ρύγχος μπροστά. Σιγά-σιγά από την τρομάρα περάσαμε στην αηδία. Ώσπου τα συνηθίσαμε. Συνηθίζει ο άνθρωπος και σε χειρότερες καταστάσεις.
Πάντως ήταν κι αυτός ένας λόγος να ξεμπερδεύουμε το ταχύτερο δυνατόν με τα σκουλήκια.
Υποθέτω πως φαντάζεστε ότι τα λέω αυτά από την τσέπη μου. Πώς υπερβάλλω. Ένα σας λέω μόνο. Τέτοιες καταστάσεις και τέτοια απρόοπτα ήταν συνηθισμένα βιώματα εκείνο τον καιρό. Αυτό ήταν από τα μικρότερα, τα λιγότερο ανώδυνα.
Όταν κάποτε τελείωνε η δουλειά, το στούμπισμα –ένα βράδυ κράταγε, δυο ανάλογα με τη σοδειά- απέμεναν στο σπίτι δυο μικρότεροι τώρα σωροί. Από εδώ λίρα το καλαμπόκι και από εκεί μεγαλύτερος ο σωρός με τα κότσαλα. Αυτά θα χρησίμευαν αργότερα για τη φωτιά στο φούρνο ως προσανάμματα.
Το καλαμπόκι η μάνα το σάκιαζε σε τσουβάλια.
Έπρεπε τώρα να το στεγνώσουμε, γιατί κράταγε ακόμη υγρασία από τη χλωρασιά του κι ας είχε παραμείνει κοντά ένα μήνα στον κάμπο να το ξεράνει ο ήλιος και ο αέρας.
Άλλος μπελάς κι αυτός. Να στεγνώσει το καλαμπόκι μια κουβέντα ήταν. Χρειάζονταν δουλειά πολλή ακόμα.
Τις μέρες που έκανε ήλιο, μήνα Οκτώβριο, Νοέμβριο – Θέμα καιρού ήταν η άργητα- μας φώναζε η μάνα ν΄ απλώσουμε το καλαμπόκι έξω στην αυλή και παραέξω στο σιάδι πάνω στις κουβέρτες και στις στρώσεις που είχαμε στο σπίτι. Δηλ. άδειασμα από τα σακιά και στρώσιμο. Μια έκταση κάτω κοντά στο μισό στρέμμα. Μπορεί λιγότερο. Αφήναμε το καλαμπόκι απλωμένο να το βαράει ο ήλιος με τον αέρα και εκεί κατά απόγευμα με τους πρώτους ίσκιους το μαζεύαμε και το βάζαμε στα τσουβάλια για το σπίτι. Το ίδιο πράγμα γινόταν πολλές φορές όσο να στεγνώσει το καλαμπόκι για να το πηγαίναμε κατόπιν στον μύλο να γίνει το αλεύρι. Και μετά το αλεύρι να γίνει ψωμί.
Είδατε, μια ολόκληρη περιπέτεια που σας έλεγα στην αρχή. Και παρέλειψα ως ευκόλως εννοούμενες δουλειές, όπως όργωμα, σπορά, ποτίσματα, αργέματα, λιπάσματα, ραντίσματα. Που είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλες τις γεωργικές καλλιέργειες. Δουλειές που οι περισσότερες, αν όχι όλες, σήμερα γίνονται με τα μηχανήματα.

Τότε γίνονταν με τους ζευγολάτες και τα ζώα, άλογα ή βόδια και με ξύλινα άροτρα πιο παλιά. Και έτσι αισίως φτάνουμε στο ψωμί την θρυλική μπομπότα.   
Μιλτιάδης Δ,Κωστάκος

Δεκέμβριος 2016    

Η εκδήλωση με τις παλιές φωτογραφίες της Φιλιππιάδας

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε 
το Σάββατο 10 Δεκ 2016 
 στο Πνευματικό Κέντρο Φιλιππιάδας εκδήλωση με τίτλο
ΑΠΟΨΕ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 
και διοργανωτή το filoiko
(το video από την εκδήλωση)

Από το πρώτο μέρος της εκδήλωσης με τίτλο 
Το βάλς της ΕΥΑΝΘΙΑΣ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ με τίτλο CAROUSEL 
χόρεψαν οι ΣΤΕΛΛΑ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ και 
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ στο φόντο μια φωτογραφία της Φιλιππιάδας από το 1956 

ΣΤΟ ΠΑΝΙ...

Σαββάτο 10 Δεκεμβρίου του 2016.
Αναποφάσιστα τα σύννεφα και σήμερα.Μιά κλαίγανε,μιά γελάγανε.Ο ήλιος που χάνετε σιγά-σιγά τον κρύβανε όλη μέρα σήμερα πεισματικά.Αλλά τί λέω,κι αυτά σήμερα είχαν τη δική τους γοητεία.Απλά και όμορφα.Κάνουμε τη βόλτα μας εγω και ο φίλος μου,στην όμορφη στολισμένη πόλη μας.Λάμπες,λαμπάκια,μικρά,μεγάλα,απλωμένα παντού,περιμένουν κι αυτά ν'ανοίξουν τις αγκάλες τους για το Θείο Βρέφος που σε λίγες μέρες θα'ρθει.Και μετά το 2017.Άλλες 365 ημέρες χαθήκαν κι'αυτές στο χρόνο.Τόσο μα τόσο γρήγορα.
Το μάτι του φίλου μου,πέφτει σε μιά αφίσα στο τζάμι ενός καταστήματος. 
Με το ΦΙΛΟΙΚΟ απόψε θα δούμε παλιές φωτογραφίες.
Τον προλαβαίνω!Μήν το πείς;Το ότι το σκέφτηκες το ξέρω!Μα...μου λέει.Δε γουστάρεις μια βουτιά πίσω στο χρόνο;Πάμε δεκα λεπτά και φεύγουμε μετα.
Παλιές φωτογραφίες λέει.Στο...πανί!
Να μήν του χαλάσω το χατήρι,τα βήματά μας,μας οδηγούν στην Πνευματική αίθουσα του Δήμου.Πρώτη φορά μπαίνω σ'αυτό το τριπάκι.
Στο πανί,παλιές φωτογραφίες.Μέσα δεν ακούγετε ούτε αναπνοή!Παλιές φωτογραφίες παρελαύνουν η μία μετά την άλλη.Ξεθωριασμένες στο χρόνο,λίγο κιτρινίζουν στις άκρες,τσαλακωμένες,σαν ρυτίδες προσώπου,μυρίζουν πολυκαιρία.Πού το πάει ο τύπος σκέφτομαι!Κι όλα αυτά στο...πανί!
Κοιτάζω.Βλέπω μια μεγάλη αγκαλιά μιας μάνας.Τη γλυκιά αγκαλιά,ασπρόμαυρη,στα 1952 είναι αυτή;Και όλα αυτά σε ένα πανί!Σκέφτομαι.Άν δεν θέλεις να χαθεί ρε μάγκα αυτή η αγκαλιά,δεν χάνετε μα ούτε στο πανί!
Χωρίς να το καταλάβω,είμαι ήδη στη δεύτερη σειρά τον καθισμάτων!Ο φίλος μου έχει χαθει μέσα στον κόσμο.
Στο πανί μικρα παιδιά.Παριστάνουν τους μεγάλους!Όπως όλοι μας κάποτε.Τρομάρα μας.Βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε!Οι πρώτες φιλίες,οι πρώτοι έρωτες,όλα μα όλα αυτά,στο...πανί!
Άαα κοίτα πως ήταν ηηηη..τότε;Παιδιά στα θρανία,σχολική εκδρομή.Πώ-πώ!Εκδρομή.Η ξενοιασιά της εφηβείας.Οι τρέλες.
Κι όλα αυτά στο πανί!Στο παγκάκι στο Ζηρό.Πώωωω ρε μάγκα!Που χαράζαμε ο Κ+Γ=LOVE,κι όλα αυτά τα βλέπω απόψε σε ένα πανί!
Πού το πάει ο τύπος σκέφτομαι;Απο μέσα μου,με έπιασα να σιγομουρμουράω.Δεν ξεχνάς αν δε θες να ξεχάσεις.Κι αυτός απόψε,τό'χει πετύχει!Ταξίδι στο χρόνο.Και που όλα αυτά;Σε ένα..πανί!
Με σκουντάει ο φίλος μου.Πού'σαι ρέ;Σε έχασα.Ακούγετε ένα σοοούύύτ παιδιά να δούμε.Έπιασα τον εαυτό μου,να έχει ένα κόμπο στο λαιμό.Ένα δάκρυ,ευτυχώς,πρόλαβα και το καμουφλάρισα μέσα στο σκοτάδι!Εγώ που πήγα σχεδόν τραβώντας,καλάά,απλά να μην χαλάσω την ιδέα του φίλου μου,με πιάνω αυτή τη στιγμή να συγκινούμαι.Μπά σε καλό μου!Εγώ;Απ'το...πανί;Εγω με είχα για..ποιό,στο πανί παλιές φωτογραφίες,η μία μετα την άλλη.
Σκέφτομαι ξανα.Τελικά όταν είσαι συμφιλιωμένος με τις αναμνήσεις του παρελθόντος,μπορείς να χαράξεις ένα πολύ καλύτερο μέλλον στη ζωή σου.Έβγαλα εγώ ο σκληρός ένα μουλωχτό συμπέρασμα,γιατί με έπιασα να μου φεύγει ένα ακόμη δάκρυ!Μα απ'το πανί;
Οι ξεθωριασμένες του αναμνήσεις,οι ασπρόμαυρες,αυτού του τύπου,με πάνε μία στο παρελθόν,και μία στο παρόν.
Και όλα αυτά σ'ένα πανί!Και δεν το κρύβω,ότι με έχει συγκινήσει αυτή η ξεθωριασμένη του βόλτα απόψε!
Ααα...με έχει και μένα ο τύπος στο πανί!Πρώτο πλάνο εγώ,στο...πανί!Ο φίλος μου το κρατούσε σαν έκπληξη,και του την έδωσε και τη δική μου!
Το βράδυ στο σπίτι,μετα απο αυτή μου την ασπρόμαυρη περιπέτεια,γράφω αυτές τις αράδες.
Απ'το άλλο δωμάτιο φωνάζει η αδερφή μου.Την ακούω να λέει στη φίλη της,ότι θα τις στείλει τις νέες ΣΕΛΦΙ!Τις ποιές;
Εμένα ακόμη στο μυαλό μου,είναι οι αραδιασμένες παλιές φωτογραφίες στο πανί.
Σήμερα ταξίδεψα και πέρασε απ'το ΦΙΛΟΙΚΟ και το πανί του,όλη μου η ζωή.Με έκανε να ζήσω ταξίδια σε δρόμους που είχα ονειρεύτει.Και όλα αυτά μέσα απο ένα πανί!Τρώω ένα φλας!
Θέλω να πω σε όλους,όσους μπορώ,να αγκαλιάζουν τον κάθε άνθρωπο που αγαπούν,όσο μα όσο συχνά μπορουν,πριν γίνουν φωτογραφία.Ασπρόμαυρη,κιττρινιάρα,ξεθωριασμένη,τσαλακωμένη,και γιατί όχι και...ΣΕΛΦΙ ακόμη!
Ά ρε ΦΙΛΟΙΚΟ τί μου'κανες απόψε!Σε ευχαριστώ πρώτα για τα δευτερόλεπτα της δημοσιότητας που μου χάρησες.Έστω και στο...πανί!
Τι μακροβούτι ήταν αυτό απόψε;Είναι η ώρα που η νύχτα ρίχνει γερές σκουντιές στη μέρα.Έσβυσα το φώς.Μόνη πηγή φωτός ένα φεγγάρι απ'έξω.Σκοτεινιά.Κοιτάζω στο ταβάνι.Η μία φωτογραφία μετα την άλλη σχοιματίζονται ξανά στο ταβάνι.
Μπά σε καλό μου απόψε..!

Ο νοσταλγικά σκεπτόμενος