(του δημοσιογράφου Γιώργου Κολοβάτσιου απο ανάρτηση στο kolovatsios.blogspot.com)
Στις 25 Αυγούστου με ολόγιομο φεγγάρι, θα συμβεί κάτι μοναδικό για την πόλη μας και κυρίως για τους κατοίκους της. Στην -ελπίζω- κατάμεστη πλατεία, οι υπεύθυνοι του blog filoiko, θα προβάλλουν σε στυλ πλανόδιου παλιακού σινεμά – όπως κάποτε στον τοίχο του Άγιου Βησσαρίωνα – εκατοντάδες φωτογραφίες από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα έως και σήμερα. Ένα μοναδικό αρχείο που έχει δημιουργηθεί με την επιμονή του Μιλτιάδη αλλά κυρίως με την βοήθεια των ιδιοκτητών αυτών των μικρών θησαυρών που απεικονίζουν, πρόσωπα, πράγματα, τόπους, χαρές και λύπες.
Σε αυτές τις παλιές φωτογραφίες θα διακρίνεις εσένα και μένα, τους γονείς σου, τους συγγενείς, τους φίλους σου, τις κρυψώνες, τους τόπους που έπαιζες, που έτρεχες να κρυφτείς για να κλάψεις, τις γιορτές, τις λύπες και τα πανηγύρια. Σε αυτές τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες που ο χρόνος τις έφθειρε, όσο και τους ανθρώπους θα διακρίνεις πολέμους και εθνικές εορτές, τον φίλο που έλειψε, τον γείτονα που πέθανε και είχες χρόνια να τον δεις, την πόλη σου να αλλάζει μέσα στις δεκαετίες. Το ασπρόμαυρο που έγινε έγχρωμο και την κατάφυτη Φιλιππιάδα που θα γίνει γκρίζος Ζηρός. Αλήθεια. Αν αυτό δεν είναι γνήσιος Φιλιππιαδιώτικος νεορεαλισμός τότε τι είναι;
«Η κάμερα έξω από τα στούντιο, οι ερασιτέχνες ηθοποιοί, οι ιστορίες που γεννιούνται μέσα από την αληθινή ζωή: σ' αυτές τις φωτογραφίες το ψέμα της μυθοπλασίας παραχωρεί την θέση του στην αλήθεια της πραγματικής ζωής». Όχι. Δεν είναι ο ορισμός του περιεχομένου των