Κοιτάζοντας
τις παλιές φωτογραφίες απ’το Φιλοικό
μου ΄ρθαν χιλιάδες σκέψεις στο
μυαλό. Κάθε μια και μια μνήμη.
Κοιτάζω τώρα μια φωτό με τα παιδιά της εποχής.
Σύμφωνα με στατιστικές αυτοί από μας που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του
40-50-60-70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει . Οι κούνιες ήταν βαμμένες
με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου
περόνιαζε τα κόκαλα. Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο και ένας
φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκίτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά. Δεν είχαμε καπάκια
ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα και καπάκια στις πρίζες του δωματίου.
Ζεσταινόμασταν με σόμπες με ξύλα ή με κάρβουνο ( θυμάσαι γιαγιά που πήγαμε να
τα φτύσουμε) ή θερμάστρες πετρελαίου. Από καλοριφέρ ααα καλά!
Στην επόμενη
βλέπω τον Γιώργο κοντά στον ΟΤΕ απέξω πρώτα , στην πλατεία, με τις τέντες μετά
, ένα είχε κατά τη
