8. Το κοτσέκι, Μια τριλογία

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου

Λόγος Α. Ο βιότοπος

Φοβάμαι πως το θέμα με ξεπερνάει. Πως τελικά δε θα μπορέσω να αποδώσω το κοτσέκι στις πραγματικές του διαστάσεις, υπαρκτές και νοητές. Ιδιαίτερα τις δεύτερες. Αυτές είναι οι πιο δύσκολες. Πρέπει να τις εννοήσεις και πρέπει γι’ αυτό  να διαθέτεις την ανάλογη ευαισθησίαΕίναι σα να προσπαθείς να πιάσεις ένα όραμα, ένα παλιό σου όνειρο, και αυτό όλο να αλαργεύει και να βυθίζεται μέσα στην άχλη των χρόνων.

Θα καταλάβετε πιο κάτω τι εννοώ. Πάντως θα το παλέψουμε.

Έχουμε, λοιπόν, μπροστά μας το κοτσέκι δίπλα στα μπακάλικα που λέγαμε. Ένας ανοιχτός και ελεύθερος σε κάθε πρόσβαση χώρος. Μια αλάνα, ένας παιδότοπος, στις διαστάσεις όμως ενός κανονικού γηπέδου για τα δεδομένα της εποχής που μιλάμε. Τέσσερα με πέντε στρέμματα γης. Αλήθεια, που βρέθηκε τέτοιος χώρος, πως οικονομήθηκε τέτοια απλωσιά, τετραγωνισμένη και ισότοπη, σ’ ένα μικρό χωριό χτισμένο σε μια μακριά σειρά λόφων, όπως η Παλιά Φιλιππιάδα!

και να δείτε όλη του η εικόνα είχε ένα σχέδιο αμφιθεατρικό, θα έλεγα. Αν εξαιρέσουμε την ανατολική πλευρά του δίπλα στο δημόσιο δρόμο οι υπόλοιπες πλευρές του ήταν υπερυψωμένες ολόγυρα σε αρκετό ύψος με τα σπίτια όλα να βλέπουν κάτω προς το κοτσέκι. Ώστε, ότι γινόταν μέσα σ’ αυτό το παρακολουθούσαν άνετα από το παράθυρο και τα μπαλκόνια οι ένοικοι των σπιτιών. Όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλά γήπεδα που ένας αριθμός τσαμπατζήδων φιλάθλων παρακολουθεί από τις γύρω πολυκατοικίες . παρόμοια γινόταν και με το κοτσέκι, τηρουμένων των αναλογιών βέβαια. Τότε! Γιατί άλλαξαν πολλά πράγματα μέχρι σήμερα. Θα τα πούμε.

        Ο καθένας τώρα μπορεί να φανταστεί εύκολα πόση έλξη ασκούσε ως μαγνήτης το κοτσέκι στα παιδιά. Δεν ήταν ώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας που να μην έβρισκες παιδιά στο γήπεδο να παίζουν. Πλην, όταν έβρεχε και όταν είχε πολύ ήλιο τα καλοκαιριάτικα μεσημέρια. Και βέβαια όταν είχε σχολείο. Εκεί χάλαγε το πράγμα. Κοτσέκι και σχολείο δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά. Το ένα αντιμάχονταν το άλλο. Όσο ελκυστικό ήταν για τα παιδιά το κοτσέκι, άλλο τόσο και περισσότερο απωθητικό ήταν το σχολείο.

    Απόδειξη ότι οι ώρες στο σχολείο κυλούσαν αργά και βασανιστικά, ενώ στο γήπεδο δεν καταλαβαίναμε πότε κιόλας περνούσαν. Ήταν μια κόντρα που σημάδεψε τα μαθητικά μας χρόνια σε όλη τη διαδρομή. Στην Παλιά Φιλιππιάδα ποτέ οι μαθητές, τα αγόρια να εξηγούμαστε, δεν συμπάθησαν το σχολείο, όσο παράξενο ή υπερβολικό ακούγεται αυτό. Και αιτία ήταν η αντίφαση που είπαμε. Καλό ή κακό, έτσι είχε το πράγμα.

   Τώρα που το σκέφτομαι λέω, καλά που συνυπήρχαν το σχολείο και το κοτσέκι.

τα χρόνια εκείνα, έστω με τη δυσαρμονία στη μεταξύ τους σχέση. Γιατί το ένα αναπλήρωνε το άλλο στο θέμα της μόρφωσης και της συνολικής αγωγής. Και για έναν άλλο λόγο. Το κοτσέκι ήταν η γλυκιά γεύση της ξεγνοιασιάς και της ελευθερίας, απόλυτο και αναγκαίο αντίδοτο στη μιζέρια και τις στερήσεις από τη φτώχεια μέσα στην οποία παραδέρναμε μικροί και μεγάλοι στους δύσκολους εκείνους καιρούς.

Να μην ξεχάσω, γιατί και αυτό έχει τη σημασία του.

  Ελλείψει κατάλληλου χώρου οι Γυμναστικές Επιδείξεις του εξατάξιου τότε γυμνασίου γίνονταν στην Παλιά Φιλιππιάδα, στο κοτσέκι. Παρέλαση, ασκήσεις γυμναστικές μαθητών και μαθητριών κατά τάξη, κόσμος πολύς γύρω με τους επισήμους μπροστά μπροστά, οι Αρχές και Ιερείς, όλοι παρόντες σε ένα δρώμενο τελετουργικό. Γίνονταν και αγώνες που οι μαθητές διαγωνιζόταν στο τρέξιμο, άλμα εις μήκος και ύψος, σφαιροβολία κ.α. . στο τέλος η τελετή έκλεινε με χορούς. Ημέρες λαμπρότητας για το κοτσέκι. Που δεν ήταν μια αλάνα αλλά ένας χώρος πολλαπλής χρήσης, αναγνωρισμένος και επίσημα πλέον. Παραλείπω εδώ τους ποδοσφαιρικούς αγώνες, όσο μπορούμε να τους πούμε, επίσημους ανάμεσα Παλιά Φιλιππιάδα, Νέα και Λευτεροχώρι. Θα μιλήσουμε ξεχωριστά σε άλλο κεφάλαιο.

  

Αν τώρα σε τελική ανάλυση προσθέσουμε σε όλα τα παραπάνω και κάποια άλλα στοιχεία για τον ρόλο που το κοτσέκι διαδραμάτιζε στην  καθημερινότητα ολόκληρου του χωριού στα χρόνια εκείνα, τότε θα έχουμε λάβει τη συνολική του εικόνα.

Το κοτσέκι ως κεντρικός χώρος αποτελούσε τότε έναν βασικό πνεύμονα της κοινωνικής ζωής.

Στην περίμετρο που υπήρχαν δρόμοι, όπου διακινούνταν άνθρωποι και ζώα για τις διάφορες δουλειές. Θα έβλεπες να σουλατσάρουν κατοικίδια, σκυλιά, γάτες και κότες. Ως και χελώνες μπορούσε να δεις να διασχίζουν το γήπεδο στην  ώρα μάλιστα που έπαιζαν τα παιδιά. Στους φράχτες προς τη μεριά των σπιτιών όλο και κάποιο γαιδουράκι άπλωνε λαίμαργα το λαιμό του να σώσει κανα βάτο.

   Σε μια άκρη εξάλλου προς τη βορειοδυτική πλευρά στο κοτσέκι υπήρχε ένα πηγάδι. Ένα κανονικό πηγάδι πέτρινο, που εξείχε κοντά στο ένα μέτρο από το έδαφοςΑπό εκεί οι νοικοκυρές αντλούσαν δροσερό πάντα νερό με ένα μπραγάτσι, τενεκεδένιο δηλαδή κουβά, και μια τριχιά που έφτανε ως κάτω στη στάθμη του νερού. Δεν υπήρχε τότε το υδρευτικό σύστημα και τα σπίτια προμηθεύονταν το νερό από το πηγάδι. Ήταν βέβαια και κάποιες βρύσες, φυσικές πηγές, όπως και το ποτάμι, αλλά για διάφορους λόγους ευνόητους οι νοικοκυρές προτιμούσαν το πηγάδι. Καταλαβαίνετε τώρα τι κίνηση επικρατούσε εκείνα τα χρόνια στο κοτσέκι. Ώστε μπορούμε ανεπιφύλαχτα να χαρακτηρίσουμε το κοτσέκι ως ένα ζωτικό για την εποχή του χώρου. Με μια λέξη ως ένα αληθινό βιότοπο με την δική του βιοποικιλότητα. 

Ωστόσο το κοτσέκι ως θέμα είναι ανεξάντλητο,

Θα συνεχίσουμε σε δεύτερη και τρίτη συνέχεια.

Ιούλιος 2015

7. Σας καλωσορίζω στην Παλιά Φιλιππιάδα.

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου

Σας άργησα λίγο , αν δεν σας κούρασα κιόλας ,  με τις εισαγωγές  και τα προκαταρκτικά. Έπρεπε όμως. Η Παλιά Φιλιππιάδα , του 1950, για τον κάθε άνθρωπο είναι υπόθεση σοβαρή και ιερή , θα έλεγα . Θέλει ξεχωριστή προσέγγιση, πως το λέμε, και σοβαρή σκέψη. Δεν είναι  θέμα της τρέχουσας καθημερινότητας, από αυτά που βαστάνε όσο βαστάει η επικαιρότητα τους. Εδώ είναι σα να πιάνεις στα χέρια σου Ιερό Ευαγγέλιο. Έτσι βλέπω εγώ το πράγμα.

Γιατί καθετί παλιό αποκτά με τον καιρό όλο και μεγαλύτερη αξία. Το ίδιο συμβαίνει με τα πρόσωπα και  τα πράγματα που για κάποιους λόγους μας είναι προσφιλή. Η ανάμνηση τους αντί να ξεθωριάζει, λάμπει περισσότερο στον σκοτεινό ουρανό της λησμονιάς .Όσο περνούν τα χρόνια παραλλάζει η αρχική τους σημασία και πλαταίνει το νόημα τους με συνειρμούς και τους διάφορους συμβολισμούς.

Τότε η παλιά ζωή παίρνει διαφορετική μορφή και περιεχόμενο. Εξιδανικεύεται και κατά κάποιο μυστηριώδη τρόπο γίνεται πηγή έμπνευσης για τους κατοπινότερους και αναδίνει ένα ξεχωριστό άρωμα ανάκατο από νοσταλγία και ρομαντική διάθεση.

Κάπως  έτσι γεννήθηκαν οι θρύλοι και οι παραδόσεις στον κόσμο . Από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά. Κι έχουμε εμείς σήμερα να μιλάμε για Διγενήδες και Μεγαλέξανδρους.

Αρέσει στον άνθρωπο από τη φύση του να μεγεθύνει και να γιγαντεύει πρόσωπα και καταστάσεις.

Προφανώς αυτό γίνεται σε μια προσπάθεια να ξεπεράσει την αδυναμία και το πεπερασμένο της ύπαρξής του.

Απόδειξη ότι κάθε τόπος έχει τους δικούς του τοπικούς ήρωες ως ενσάρκωση και επιτομή της δικής του αξίας και περηφάνιας.

Γι’ αυτό πρωτύτερα μίλησα για συνειρμούς και συμβολισμούς. Ώστε κανείς μη μου προσάψει συναισθηματικές υπερβολές ρομαντικού και τοπικιστικού τύπου, όταν μιλώ για την Παλιά Φιλιππιάδα.

Εξάλλου, για να πούμε την πάσα αλήθεια, ασφαλώς και υπάρχουν μέρη το ίδιο αξιόλογα με την γενέτειρα μου, μάλιστα με μεγαλύτερη ιστορική αξία.

Αυτό όμως ουδόλως με εμποδίζει από το να μιλήσω εγκωμιαστικά για τον τόπο που γεννήθηκα και ανατράφηκα. Κι έχω τους λόγους που το κάνω αυτό, όπως θα διαπιστώσετε παραπάνω και θα με δικαιώσετε , υποθέτω.

   Έλα, λοιπόν , τώρα φίλε μαζί μου, να σε ταξιδέψω πενήντα , εξήντα χρόνια πίσω και να σε πάω στη δική μου Παλιά Φιλιππιάδα, να τη γνωρίσεις κι εσύ από κοντά και ύστερα να μου πεις αν έχω δίκιο ή όχι για όσα γράφω.

Ορίστε, είμαστε στο κέντρο του χωριού, στα «μαγαζιά» καθώς λέγαμε την τοποθεσία τότε.

Ας είναι καλά η φαντασία, η νοσταλγία καλύτερα εδώ , που μας πάει προς  στα πίσω στο χρόνο. Μεγάλο προνόμιο αυτό για τον άνθρωπο. Κρίμα για τα άλογα ζώα που όλη και όλη η ζωή τους είναι κάθε φορά μια συγκεκριμένη στιγμή στο παρόν. Ούτε παρελθόν ούτε μέλλον υπάρχει γι΄αυτά. Γιατί δεν υπάρχει η συνείδηση σε αυτά.

Δεν είχε την κλασικού τύπου πλατεία η Παλιά Φιλιππιάδα τότε. Όπως δεν έχει και τώρα. Η ίδια εικόνα παραμένει και σήμερα με τις μεταβολές που στο μεταξύ επισυνέβηκαν.

Η βασική διαφορά από το χτες είναι η εξάλειψη της μεγάλης στροφής του δημόσιου δρόμου που υπήρχε παλιά , με την κατασκευή της νέας εθνικής οδού που ως γνωστόν πάει στα Γιάννινα. Ως προς τα άλλα περίπου ίδια είναι η εικόνα της σήμερα.

Πράγματι ήταν σοβαρό μειονέκτημα για το χωριό εκείνη η απότομη και κατηφορική στροφή. Που όμως την απάλυναν δυο μικρές εξέδρες ως πλατείες στο σημείο εκείνο αντικριστά μεταξύ τους, μια για το καθένα από τα δυο μπακάλικα που υπήρχαν το ένα απέναντι από το άλλο.

Ήταν  όμως τα πλατάνια, ψηλά και πυκνόφυλλα στις  μικρές εκείνες εξέδρες που αντιστάθμιζαν την έλλειψη της πλατείας και κατά κάποιο τρόπο διόρθωναν την ατέλεια στο χώρο εκείνο.

Αφετηρία, λοιπόν , για την ξενάγηση το κέντρο , η πλατεία , ας πούμε, του χωριού. Από εδώ θα γίνει η ε

ξόρμηση.

Με μιαν εξήγηση . Μπροστά θα πηγαίνω εγώ, ως πιο βιαστικός . Εκ των πραγμάτων. Γιατί τα ξέρω τα μέρη ένα προς ένα. Κυρίως όμως γιατί λαχταρά η ψυχή μου να τα περπατήσω και να τα ξαναζήσω . Καταλαβαίνεις , τώρα.

Πάμε !

Πρώτος μας σταθμός το θρυλικό κοτσέκι.

                                                                  Ιούλιος 2015  

         

Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβούλιου την Δευτέρα 20/7/2015

 Την  Δευτέρα  20  Ιουλίου  2015  και  ώρα  19 : 00΄   συνεδριάζει το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ζηρού με τα  παρακάτω  θέματα:

1.      Έγκριση  διενέργειας  δαπανών  ( προμηθειών – υπηρεσιών ) 

2.      Έγκριση  σχεδίου  αναμόρφωσης  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2015

3.      Έγκριση  έκθεσης  εσόδων – εξόδων  του  2^ου  τριμήνου  έτους  2015  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2015

4.      Έγκριση  και  διάθεση  ποσού  για  ενοικίαση  τραπεζοκαθισμάτων  για  το  πολιτιστικό  καλοκαίρι  του  Δήμου  Ζηρού 

Μάλλον κάτι δεν πάει καλά…

Τις τελευταίες ημέρες, έγινα δέκτης παραπόνων πολλών συμπολιτών μας σχετικά με τις πεζοδρομήσεις που κατασκευάζονται στην πόλη μας.

Χωρίς να θέλω να υποκαταστήσω τους συναδέλφους μηχανικούς των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου, υπεύθυνους για την έγκριση των μελετών, των υλικών και των κατασκευαστικών μεθόδων που χρησιμοποιούνται, δεν μπορώ παρά να επιβεβαιώσω ότι μάλλον κάτι δεν πάει καλά (ίσως μάλιστα περισσότερα από … κάτι).

Θα σταθώ μόνο σε ένα θέμα, πιστεύοντας ότι οι αρμόδιοι συνάδελφοι μηχανικοί είναι καθόλα άξιοι να δουν και να αντιμετωπίσουν τα σχετικά θέματα πιο σφαιρικά.

Αφορά στις πλάκες όδευσης τυφλών.

Λυπάμαι να επισημάνω ότι κατά την άποψή μου είναι εντελώς εκτός προδιαγραφών, κατ’ ελάχιστον  σε ότι αφορά στην γεωμετρία, στον χρωματισμό και στην τοποθέτηση. Αρκεί να ρίξεικανείς μια ματιά στις ακόλουθες φωτογραφίες:

 Αναφέρω τις πλάκες όδευσης τυφλών όχι τυχαία, καθώς αν δεν δίνουμε την απαραίτητη προσοχή ώστε να διασφαλισθεί η έλλειψη κινδύνων σε ανθρώπους που προσπαθούμε να υποστηρίξουμε στις καθημερινές τους λειτουργίες, τότε τι περιμένουμε να γίνει στα υπόλοιπα;

Χωρίς να αναφερθώ σε περαιτέρω τεχνικές λεπτομέρειες, αρκούμαι να επισημάνω ότι η τήρηση των προδιαγραφών είναι απαραίτητη προκειμένου να υπηρετείται ο ρόλος για τον οποίο προορίζονται οι κατασκευές, να διασφαλίζονται οι χρηματοδοτήσεις των έργων κ.λπ.

Καλώ λοιπόν τους συναδέλφους μηχανικούς των αρμόδιων υπηρεσιών του δήμου, να λάβουν υπόψη τα παραπάνω και να εξετάσουν σε βάθος πιθανά πρόσθετα προβλήματα που σίγουρα γνωρίζουν και μπορούν να αντιμετωπίσουν καλύτερα από οποιονδήποτε.

Καθώς αυτές οι κατασκευές θα μας συνοδεύουν για πολλά χρόνια, ας συνδέσουν το όνομά τους με την αντιμετώπιση του προβλήματος περισσότερο παρά με την παραγνώρισή του.

Για να μην αφήσω καμία παρερμηνεία, αντιμετώπιση του προβλήματος σημαίνει, αποξήλωση κατασκευών, αλλαγή του υλικού και ανακατασκευή.

Βησσαρίων Γιωρσπύρος

6. Η δική μου Παλιά Φιλιππιάδα.

του Μιλτιάδη Δ. Κωστάκου

   Αγαπάει κανείς τον τόπο του περισσότερο από κάθε άλλο τόπο. Κι ας είναι ο δικός του πιο φτωχός, πιο μικρός και πιο άσημος. Αυτός είναι ο κανόνας . σπάνιες οι εξαιρέσεις του, να φύγει δηλαδή κάποιος να ξενιτευτεί και να ξεχάσει το χωριό του, να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του.

  Είπα στο προηγούμενο κεφάλαιο για την Φιλιππιάδα πως είναι ευλογημένος τόπος και γι’ αυτό ευλογημένος ο κόσμος της. Εξήγησα το γιατί. Ο Θεός φάνηκε γενναιόδωρος και προίκισε τη Φιλιππιάδα με πολλές φυσικές ομορφιές και πολλές δυνατότητες για να ευπορήσει.

  Αυτό ως μια γενικότερη αποτίμηση συγκριτικά με τις γύρω περιοχές.

  Αφήνουμε όμως στην άκρη τη στατιστική λογική με τα αριθμητικά της δεδομένα και τη αντικειμενική, την ψυχρή της συμπερασματολογία.

  Εδώ μιλάει το συναίσθημα και μπροστά σε αυτό οι στατιστικές πάνε περίπατο.

  

Ποιος μπορεί να μετρήσει την αγάπη,  ποια είναι μικρότερη και ποια είναι μεγαλύτερη!

  Υπάρχει μέτρο σύγκρισης; Εγώ αγαπώ περισσότερο το χωριό μου από ότι εσύ το δικό σου;

  Λέγονται τέτοια πράγματα; Νοούνται ;

  Για αυτό έλεγα στην αρχή , ο καθένας αγαπάει περισσότερο τον δικό του τόπο από κάθε άλλο τόπο.

  Είναι τώρα η Παλιά Φιλιππιάδα τόσο βαθιά  ριζωμένη μέσα μου που δεν βγαίνει με τίποτε, τόσο έχει ταυτιστεί με την ύπαρξή μου. Και  ας μένω στο δεύτερο μισό της ζωής στη Νέα Φιλιππιάδα. Όχι πως ξεχωρίζω την μια από την άλλη, πως έχω δυο ιδιαίτερες , ας πούμε,  πατρίδες. Μια είναι η γενέτειρα , ενιαία , η Φιλιππιάδα.

  Άλλα η Παλιά Φιλιππιάδα άλλο πράγμα, πώς να το κάνουμε. Η Παλιά Φιλιππιάδα της παιδικής μου ηλικίας και των νεανικών μου χρόνων. Το λίκνο της δικής μου γενιάς αλλά και δυο τριών ακόμη γενεών, που ευτύχησα να γνωρίσω εκείνα τα μακάρια χρόνια.

  Γιατί από τότε ως σήμερα συνέβηκαν τόσες αλλαγές στον γεωπολιτικό χώρο της ευρύτερης εδώ περιοχής και η Παλιά Φιλιππιάδα μετατοπίστηκε σε δευτερότερους  πόλους από την θέση που άλλοτε κρατούσε στα εδώ κοινωνικά πράγματα.

  

Σήμερα η πρωτοπορία εξ ολοκλήρου ανήκει στη Νέα Φιλιππιάδα σε όλο το φάσμα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Κάτι το οποίο δεν συνέβαινε πιο πριν τότε που με τον ερχομό της νύχτας τα φώτα άναβαν στην Παλιά Φιλιππιάδα και έκαιγαν ως τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες και ενώ η υπόλοιπη Φιλιππιάδα κοιμόταν στον ύπνο του δικαίου.

  

Αυτή την εποχή θέλω να ζωντανέψω με τα γραφόμενα μου και μαζί της να ζωντανέψει το πνεύμα της Παλιάς Φιλιππιάδας, το οποίο πλέον πέρασε στον χώρο της ιστορίας.

  Αυτή είναι η δική μου Παλιά Φιλιππιάδα.

Ιούνιος 2015

Αναβολή συνεδρίασης Επιτροπής Διαβούλευσης

Την Τετάρτη 8-7-2015 συνεδριάζει η Επιτροπή Διαβούλευσης του Δήμου Ζηρού

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ          
Φιλιππιάδα  19  Ιουνίου 2015  

ΔΗΜΟΣ     Ζ Η Ρ Ο Υ 

ΝΟΜΟΣ  ΠΡΕΒΕΖΑΣ                                                                        

ΑΥΤΟΤΕΛΕΣ  ΓΡΑΦΕΙΟ  ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ Αριθ.  Πρωτ.  : 8191

ΑΙΡΕΤΩΝ  ΟΡΓΑΝΩΝ                          

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ  ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ                                    

Π    Ρ    Ο    Σ    Κ    Λ    Η    Σ    Η

Π Ρ Ο Σ :

1.  Τα  μέλη  της Δημοτικής Επιτροπής   Διαβούλευσης Δήμου Ζηρού

Καλείστε  να  προσέλθετε  στην  αίθουσα  συνεδριάσεων  του  Δημαρχιακού  Καταστήματος  την  Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015  και  ώρα  19 : 00  σε  συνεδρίαση  για  συζήτηση  και  λήψη  απόφασης  για το   παρακάτω  θέμα  της  ημερήσιας  διάταξης :

1. ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ( Α΄ΦΑΣΗ)  ΤΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΥ ΖΗΡΟΥ

Σε περίπτωση έλλειψης απαρτίας η συνεδρίαση θα επαναληφθεί την αμέσως επόμενη εργάσιμη ημέρα , Πέμπτη  9 Ιουλίου  2015 την ίδια ώρα, οπότε θεωρείται σε κάθε περίπτωση ότι υφίσταται απαρτία (άρθρο 76 παρ.3 Ν3852/2010).

                     

           Ο  Πρόεδρος

                                             Δήμαρχος Ζηρού

                         Καλαντζής Νικόλαος

5. Ευλογημένη γη, ευλογημένος κόσμος.

 του Μιλτιάδη Κωστάκου

 Την Έβδομη Μέρα της Δημιουργίας πήρε, λέει, ο Θεός λάσπη και έπλασε τον άνθρωπο. Δηλαδή από χώμα και νερό. Λένε οι Γραφές. Περίπου όπως κάνουν τα μικρά παιδιά στο Νηπιαγωγείο, που με την πλαστελίνη πλάθουν κούκλες και σπιτάκια.

  Πλην όμως ο καλός Θεός << τα πάντα εν σοφία εποίησε >> . Όταν λοιπόν , λέω εγώ τώρα , έφτιαξε ο Μεγαλοδύναμος την Φιλιππιάδα , πήρε λάσπη από τον κάμπο της και από τους γύρω λόφους και έπλασε τους Φιλιππιαδιώτες.

  Αυθαίρετη η σκέψη, δικής μου επινόησης. << Ποιητική άδεια >>, κατά πως λέμε.

  Αλλά που δεν απέχει και πολύ από την Μεγάλη Αλήθεια. Αλλού το πάω εγώ και δεν θρησκειολογώ. Αφορμή παίρνω, θέλω να πω ότι κατά τον τόπο είναι και οι άνθρωποι. Όμορφος τόπος, ήρεμος και γαλήνιος, ήρεμοι και ωραίοι οι άνθρωποι που τον κατοικούν.

  Ανάλογα με τον τόπο και ο χαρακτήρας των ανθρώπων. Μην το ψάχνεις καθόλου, έτσι είναι τα πράγματα.

  Για να καταλάβεις, δεν έχεις παρά να κοιτάξεις την Φιλιππιάδα. Μια λοφοσειρά  πάνω  πάνω  να την στεφανώνει σαν πράσινο διάδημα στο μέτωπο της . το ίδιο καταπράσινος και ο κάμπος της κάτω χαμηλά με ένα ποτάμι να κυλάει από δίπλα χειμώνας καλοκαίρι, ήσυχο και υποτακτικό. Και αν πεις για το κλίμα, το καλύτερο. Ήπιος χειμώνας, δροσερό καλοκαίρι. Απόδειξη, ότι η Φιλιππιάδα ήταν για χειμαδιό αιώνες τώρα, για τους τσοπαναρέους  και τα κοπάδια τους.

  Τόπος ευλογημένος !

  Ίδια και οι άνθρωποι. Αν κάτι χαρακτηρίζει τους Φιλιππιαδιώτες , εμβληματικά θα έλεγα, αυτό είναι η ημεράδα τους . Εγώ δεν τους λέω ιδιαίτερα ευφυείς προκομμένους, πρότυπα σε όλα τους. Αν και θα εύρισκα ένα σωρό επιχειρήματα για να υποστηρίξω κάτι τέτοιο.

  Μιλάω για ήμερους και γελαστούς ανθρώπους, που τους αρέσει η συντροφιά και η καλή κουβέντα.

  Κάτσε μια μέρα στην πλατεία και θα το διαπιστώσεις με την πρώτη ματιά.

  Ή ρώτησε έναν αστυνομικό,  αν έχει τίποτα ζόρια στη δουλειά του με τους ανθρώπους εδώ. Αφού όλοι οι αστυνομικοί που πέρασαν από τη Φιλιππιάδα για το πόσες καλές ήταν οι σχέσεις τους με τον κόσμο και πως δεν αντιμετώπισαν κανένα πρόβλημα στη δουλειά τους .

  Πήγαινε τώρα και σε κάτι άλλες κοινωνίες, κλειστές και απομονωμένες, και θα δεις την διαφορά.

  Δεν σου λέω τίποτα άλλο.

  Όχι να το παινευόμαστε. Εμείς οι Φιλιππιαδιώτες  έτσι είμαστε, φιλήσυχοι, ειρηνική και φιλόξενοι. Είναι η φκιασιά μας τέτοια.

  Δεν είναι τυχαία αυτά τα πράγματα.

  Είπαμε, ευλογημένος τόπος, ευλογημένοι άνθρωποι.

Ιούνιος 2015