Βαδίζουμε προς την Ανάσταση κι όσο δεν τη βλέπουν οι πιστοί τόσο πιο νωρίς την κοπανάνε απ’ το Χριστός Ανέστη για να φάνε για δεκακισχιλιαστή φορά, και βάλε, στη ζωή τους και μάλιστα μεσάνυχτα, έντερα, συκώτια, αβγά, ψητά, γλυκά, να πιουν κρασιά και μπίρες, μπας και δουλέψουν οι εντατικές, οι τοπικοί γιατροί, τα Κέντρα Υγείας, που υπολειτουργούν ολοχρονίς σ’ όλη την επαρχία, κούφια η ώρα.
Βαδίζουμε προς την Ανάσταση, σαν ζώα, σαν ούφο, αμέτοχοι-συμμέτοχοι, συγκεχυμένοι και, στην ουσία, άπιστοι. Οι πιο πολλοί. Κακό δεν είναι να ‘σαι άπιστος. Κακό είναι να παριστάνεις τον πιστό. Και χείριστο να είσαι ασεβής.
Θα ‘ταν πιο ειλικρινές, και ίσως κάτι γέναγε, αν παύαμε να ακολουθούμε από συνήθεια τον Επιτάφιο και το αναστάσιμο φως των
