Στιγμιότυπα μιας παλιότερης εποχής στην Φιλιππιάδα

Οι ζαβολιές του Γιάννη Λοχία

Ενας συντοπίτης μας περίπου μισό αιώνα  πριν, ήταν ένα ικανότατο άτομο από εκείνα που αν τα ρίξεις στη μέση του ωκεα­νού θα βρουν τον τρόπο να επιζήσουν, ήταν ο Γιάννης Λέκωσης ή Λοχίας ή Μπακαλιάρος ή Ισμαήλος ή Κακαρέλος και πολλά άλλα. Πολυτεχνιτης με τα όλα του. Ανάστημα μέτριο, λεπτός προς το ξερακιανός, ξανθός, πολύ ανήσυχος και οξυδερκής.

Άλλαζε τα γνωστά τότε επαγγέλματα πολύ συ­χνά, όχι τόσο για τις βιοποριστικές ανάγκες του αλλά περισσότερο λόγω του ανήσυχου χαρακτή­ρα του. Τα ποιο προσφιλή του ήταν εκείνα του Καραγκιοζοπαίχτη και του ταχυδακτυλουργού. Αυτάταδύοτα ξεχώριζε, που άρεσαν περισσότε­ρο και τα εξασκούσε συχνότερα, επειδή είχαν σχέση με κόσμο κυρίως με παιδιά που τους προ­σέφερε απλόχερα το γέλιο. Γέλιο! Αυτό το τόσο απλό αλλά πολύ ζωογόνο αγαθό που στις μέρες μας σπανίζει όλο και περισσότερο. Όταν εκτε-λούσε τα ταχυδακτυλουργικά του πειράματα και έλεγε κείνα τα μαγικά λόγια ... κόκους ρόκους παπαρόκους κ.λ. και έβγαζε λαγούς απ' τα καπέ­λα ή εξαφάνιζε διάφορα αντικείμενα, πρόσταζε τα παιδιά να κάνουν ησυχία αλλιώς θα τα εξαφά­νιζε και αυτά .Σε ένα μάλιστα που