Ο δρόμος έχει τη δική του (πικρή) ιστορία. του Μιλτιάδη.Δ.Κωστάκου
Σαν το παζλ,το παιδικό
παιγνίδι,είναι η δουλειά μας εδώ.Να ανασυνθέσουμε και κομμάτι-κομμάτι να
αποκαταστήσουμε την αρχική εικόνα ενός χωριού σε μια συγκεκριμμένη χρονική
περίοδο.Δουλειά δύσκολη,γιατί το υλικό είναι εντελώς αφηρημένο και άπιαστο,σκόρπιες
εδώ και εκεί αναμνήσεις,νεφελώματα αιωρούμενα στο θολωμένο από τα χρόνια
λογισμό μου. Να ζωντανέψουν οι σκιές και να μπουν σε κάποια σειρά.Μια περιήγηση.μια
περιπλάνηση καλύτερα,σε ένα χώρο και χρόνο,όπου αλεπάλληλες οι γενιές των
αγαπημένων μας προγόνωνάφησαν το αποτυπωμά τους και ζητούν τώρα την
δικαίωση.Και δεν ξέρεις,δεν μπορείς να ξεκαθαρίσεις μέσα σου,ποιος είναι τελικά
ο σκοπός που τα γράφεις όλα αυτά.Να είναι το κάλεσμα το προγονικό η μήπως το
ίδιο το ταξίδι ως πρόκληση με όλη τη νοσταλγία και τη γοητεία που σε
συντροφεύουν,σε κάθε σου βήμα.Μια ανησυχία γόνιμη,κι όσο να κάνεις δημιουργική.Κινητήριος μοχλός μέσα
στην ιστορία.
Κάποτε έρχεται και σου χτυπά την πόρτα η πρόοδος.Για την ανάπτυξη
και την αλλαγή.Για το καλύτερο.Η και για το χειρότερο.Πάντως όλοι τη θέλουμε
την αλλαγή.Εστω και για να σπάσει η μονοτονία μας.Ανήσυχο πνεύμα ο άνθρωπος.
Δεκαετία του΄50.Δεν ικανοποιούσε ο δρόμος ο παλιός,ο δημόσιος,που
πάει προς τα Γιάννινα.Στενός,όλο ανηφόρες και κατηφόρες.Ειδικά στην Παλιά
Φιλιππιάδα παραήταν το κακό με εκείνη την κλειστή κατηφορική στροφή στο κέντρο
του χωριού,εκεί στα μαγαζιά με τα θεόρατα πλατάνια από τη μια και την άλλη πλευρά.Ισα που χώραγε να περάσει τότε ένα φορτηγό αμάξι και
