Ομολογώ ότι
για μέρες πολλές, αντιμετώπιζα ένα δίλλημα.
Από την μεριά
μια δημοτική παράταξη με την οποία, κάποιοι συμπολίτες μας συμπαρατάχθηκαν, και
ένα μεγάλο ποσοστό πολιτών στις προηγούμενες εκλογές, δήλωσε την εμπιστοσύνη
του. Δεν μπορείς παρά να σεβαστείς την επιλογή τους.
Από την άλλη
το μέγεθος της ανοησίας, και κυρίως όλος αυτός ο εσμός παραγόντων και
παραγοντίσκων, που για χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρούν την πόλη και που, ακόμα και
σήμερα, προσπαθούν να παραμείνουν στην επιφάνεια, προπαγανδίζοντας το νέο την
ώρα που στην ουσία προασπίζουν με νύχια και με δόντια, την παραμονή σε ένα
φαύλο παρελθόν.
Σε κάθε
περίπτωση, η σιωπή δεν είναι επιλογή. Οπότε, ας με συγχωρήσουν όσοι θεωρούν ότι
προσβάλω τις επιλογές τους μιλώντας για ανοησίες.
Υποστήκαμε,
σαν Επιτροπή Πολιτών αλλά και ως πρόσωπα, ανοίκειες επιθέσεις, περνώντας, από
το περίφημο, φασαρία και φάρσα, στα εμφυλιοπολεμικά προσκλητήρια ορισμένων. Με
ένα παρασκήνιο να βυσσοδομεί. Και να προσποιείται δημόσια και ιδιωτικά ότι τάχα
προσβάλλεται.
Πάντα στο
όνομα της επιστήμης μιλούσαν. Της Τεχνικής και της Νομικής.
Και πάντα αποδεικνύονταν
με επιχειρήματα, και αποφάσεις του κράτους, ότι την επιστήμη την είχαν γραμμένη
στα παλαιότερα των υποδημάτων τους. Ένα – ένα τα ‘’επιχειρήματά’’ τους
κατέπεσαν. Μια – μια οι ‘’προβλέψεις’’ τους
διαψεύστηκαν. Ένα – ένα τα γεγονότα
αποδείκνυαν την δύναμη και την αλήθεια των δικών μας επιχειρημάτων.
Τα θυμίζω όλα
αυτά γιατί, πάλι την Επιστήμη επικαλούνται. Αδιόρθωτες ανοησίες. Αδιόρθωτοι…
Αντιγράφω από
το κείμενό τους:
«Θεωρούμε τις
προτεινόμενες μειώσεις (σημ. του συντελεστή δόμησης) ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ και ΜΗ
ΑΠΟΔΕΚΤΕΣ ούτε από κοινωνική ούτε από ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ άποψη.»
Πως
τεκμηριώνεται επιστημονικά η άποψή τους; Όπως έλεγε και ένας φιλόσοφος του
περασμένου αιώνα, με το απλώς να την ισχυρίζονται.
