Με την ελεγεία που ακολουθεί θα μοιρολογούσε ο
ανώνυμος αοιδός της δημοτικής μας μούσας την καταστροφή του γεφυριού της Πλάκας
στον Άραχθο ποταμό, την 1η Φεβρουαρίου 2015:
«Μαύρα μαντάτα φτάσανε στα δόλια τα Τζουμέρκα»
πάει ένα στολίδι τους, της Πλάκας το γιοφύρι
το ‘φαγε ο φονικός καιρός, το πήρε το ποτάμι.
Κλαίνε, θρηνούν οι άνθρωποι σ’ Ήπειρο και Τζουμέρκα
το θάνατο του γεφυριού ο νους τους δεν χωράει
παρηγοριά γυρεύουνε στο νέο χτίσιμό του».
«Έπεσε της Πλάκας το γεφύρι»
Το θλιβερό αυτό άγγελμα πάγωσε τις καρδιές των απανταχού της χώρας
ευρισκομένων Ηπειρωτών και έφερε στα μάτια τους τα δάκρυα. Δάκρυα οδύνης,
δάκρυα απόγνωσης, δάκρυα μεταμέλειας, δάκρυα ενοχής, δάκρυα, δάκρυα… γιατί τις
στιγμές εκείνες ένιωσαν ότι έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο ή μάλλον τον άνθρωπό
τους, αφού το γεφύρι αυτό είχε ψυχή, έκρυβε μέσα του την ψυχή του κάθε
Ηπειρώτη, του κάθε ανθρώπου, ο οποίος το είδε από κοντά, το περπάτησε και
εντυπωσιάσθηκε από τη μορφή του, την αρχιτεκτονική του, τη θέση του στο χώρο
και στην ιστορία, τους συμβολισμούς του.
«Έπεσε της Πλάκας το γεφύρι»
Είναι δυστυχώς γεγονός ότι η οργή του Αράχθου ποταμού μέσα σε
λίγες μόλις στιγμές μετέβαλε σε συντρίμμια την πέτρα, τον κόπο και την ελπίδα.
Η
πατήστε ΚΛΙΚ σε κάθε τίτλο Πλούσιο σε διάλογο και απόψεις το δίμηνο της παρουσίας του blog . Συνολικά έχουν δημοσιευθεί μέχρι σήμερα πάνω ...