του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Εγκώμιο της φραγκοσυκιάς
με τα φραγκόσυκα.
Να μην
ξεχάσω τα φραγκόσυκα.Και τις φραγκοσυκιές.Είναι χρέος μας να θυμόμαστε και τα
πιο ταπεινά πράγματα που έπαιξαν κάποιο ρόλο,έστω και μικρό,κάποτε στη ζωή
μας.Γιατί τα φραγκόσυκα,ότι και να πει κανείς,ήταν τον παλιό καιρό μέρος της
διατροφής μας.
Να τα πούμε
φρούτα,να τα πούμε καρπούς,ένα και το ίδιο είναι.Εμείς τα περιμέναμε,μικροί και
μεγάλοι ,ιδιαίτερα τα παιδιά,με το φθινοπώριασμα,όταν δηλαδή άρχιζε το
φθινόπωρο.Οπως καληώρα μας τώρα στο έμπα του Σεπτέμβρη.Που είναι ν ανοίξουν τα
σχολεία,οπότε για τους μαθητές λιγοστεύει αυτόματα και δραματικά,δυσάρεστα,ο
ελεύθερος χρόνος.Κουτσουρεύονται κυριολεκτικά οι ώρες του παιχνιδιού..
Μα έχει
σχέση ο χρόνος που συμβαίνει,που γίνεται το κάθε πράγμα.Οπως ο χώρος έτσι και ο
χρόνος είναι στοιχείο βασικό για την ταυτοποίηση και την ιστορικότητα των
πραγμάτων,προσώπων είτε γεγονότων.Αλλιώς μιλάμε στον αέρα,ξεκρέμαστα.
Οσο για τις
φραγκοσυκιές που είπα στην αρχή,έχουν ξεχωριστή τη σημασία τους
