Δάκρυσε! Αντράκι, στην έκτη Δημοτικού την νέα χρονιά, δεν ‘’ζοριζόταν’’ εύκολα. Με το ποδήλατο πάνω κάτω, για βόλτες και θελήματα, στις Γούβες και τη Ρωμιά, στο στρατόπεδο και στην αγορά – μια φορά είχε φθάσει μόνος του μέχρι το ΦΙΞ – στην Στριβίνα και στον Ζηρό, είχε εξοικειωθεί με τον κίνδυνο. Ποδήλατα, αυτοκίνητα, φορτηγά, ένα κουβάρι. Αυτός, φόβο δεν είχε.
Με πολύ πάθος υποστήριζε ο δάσκαλος ότι το σχολείο του έπρεπε να ξαναφτιαχθεί γιατί το παλιό έσταζε, εδώ και χρόνια, με τις βροχές. Τον συνεπήρε με το πάθος του ο δάσκαλος. Του είχε και αδυναμία. Είχε δίκιο ο δάσκαλος, έβγαλε το συμπέρασμα.
Την νέα χρονιά θα πήγαινε σχολείο στον Ζηρό. Του άρεσε πολύ. Θα χάζευε στην λίμνη, θα έπαιζε και μπάλα τα διαλλείματα στις αλάνες. Δεν ήξερε καν σε ποιο κτήριο θα έκαναν μάθημα αλλά είχε ακούσει ότι είχαν προβλέψει να έχουν αναψυκτήριο. Ωραία θα ήταν!
Έμπαινε καμιά φορά στο filoiko. Τα σχόλια δεν τα διάβαζε. Βαριόταν. Οι φωτογραφίες, του άρεσαν πολύ. Είχε δει και τον παππού του. Πιο πολύ του
