Ξέρεις τι είναι να γράψεις την
ιστορία ενός τόπου; Πώς να διανοηθείς ότι μπορεί να χωρέσει στο μυαλό σου μια
ολόκληρη εποχή που εν προκειμένω κράτησε σαράντα και πενήντα χρόνια! Μισό αιώνα
δηλαδή, όσο κρατάει η μνήμη ενός ανθρώπου!
Εδώ, ένα τόσο δα θεματάκι από τη δική
σου καθημερινότητα πας να γράψεις και σου τρώει ώρες ολόκληρες γραφοσβήνοντας
και πάλι δεν τα καταφέρνεις.
Το πιο δύσκολο είναι η φύση της δουλειάς.
Δεν είναι να στήσεις σαν τον ζωγράφο το καβαλέτο και να ζωγραφίσεις ένα τοπίο
απέναντι σου.
Εδώ είναι να σταματήσεις τον χρόνο σε
μια του ξεχωριστή στιγμή, που ανήκει μάλιστα στο παρελθόν, ουσιαστικά στην
ανυπαρξία, και να ζωντανέψεις εικόνες και σκιές με μοναδικό εφόδιο τη μνήμη και
τις αναμνήσεις. Σκόρπιες και ανάκατες, ένα υλικό απειθάρχητο και αταξινόμητο,
άυλο και αφηρημένο. Ιδέες και ιδιότητες πραγμάτων και όχι τα ίδια τα πράγματα
χειροπιαστά.
Έπειτα είναι η αλληλουχία των
γεγονότων και η συνάρτησή τους με τα δρώντας πρόσωπα. Κατά πόσο είναι ο
άνθρωπος ο δημιουργός της ιστορίας και δεν είναι ο ίδιος θύμα μιας ειμαρμένης.
Πράγματα θεωρητικά και ασύλληπτα, θα
πεις. Όμως υπαρκτά σαν τους ιούς και τις άλλες οργανικές ουσίες, που αν και δεν
φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού παίζουν καθοριστικό ρόλο σε θέματα υγείας.
Μόνο οι αληθινοί μύστες, τα μεγάλα
πνεύματα, οι γίγαντες της Τέχνης και της Επιστήμης, κατάφεραν να λάβουν την
άδεια εισόδου στων ιδεών την Πόλη και πέτυχαν να απαθανατίσουν μια στιγμή- και
μόνο για μια στιγμή- , μια έκλαμψη όλη κι όλη από το θείο φως της Γνώσης, για
να το δωρίσουν σ’εμάς ως οδηγό στη ζωή
μας.
Προσωπικά θαυμάζω όσους κατά καιρούς
τόλμησαν και έγραψαν την ιστορία του τόπου τους, καθώς γνωρίζω καλά τον μόχθο
που χρειάστηκε να καταβάλουν, μαζί και τις δυσκολίες που συνάντησαν. Είναι πέρα
για πέρα αξιέπαινοι γι’αυτό, ανεξάρτητα από το αν πέτυχαν λιγότερο ή
περισσότερο στην κλίμακα αξιολόγησης.
Σε ότι με αφορά σχετικά με το παρόν
εγχείρημα έχω να πω ότι μου είναι αρκετή η ικανοποίηση που νιώθω από τη σκέψη
ότι επιχειρώ να κάνω κάτι, να γράψω δηλαδή για τον τόπο μου. Για να έχουν να
διαβάζουν οι σύγχρονοι και οι επιγενόμενοι, και να γνωρίζουν τις ρίζες τους.
Γιατί εκτός των άλλων η Φιλιππιάδα ατυχώς δεν έχει ιστορία,
δηλαδή δεν συνέβηκαν στον τόπο μας διάφορα ιστορικά γεγονότα σημαντικά, όπως
είναι πόλεμοι και ονομαστές μάχες, από αυτές που διαβάζουμε στο βιβλίο της
ιστορίας! Όλο κι όλο κάποιες αναφορές και πληροφορίες σκόρπιες εδώ κι εκεί στις
διάφορες ιστορικές πηγές.
Επικαλούμαι στο σημείο αυτό τη
μαρτυρία των παλιών μου δασκάλων, Γιώργου
και Βιργινίας Κακάβα, οι οποίοι ήταν γνωστοί για την ευαισθησία τους σε
ιστορικά θέματα και πιο συγκεκριμένα για την ιστορία της Φιλιππιάδας. Πιο κάτω
και σε ειδικό κεφάλαιο αφιερωμένο σ’αυτούς , γιατί πλέον είναι οι ίδιοι κομμάτι
στην ιστορία της Παλιάς Φιλιππιάδας, θα γίνει λόγος για τις λιγοστές ιστορικές
πληροφορίες, σωστά ψήγματα, που κατάφεραν να περισυλλέξουν ύστερα από
μακρόχρονες αναζητήσεις στα χρόνια εκείνα, που ζούσαν άνθρωποι πιο παλιοί, ώστε
η γραπτή ομολογία των δασκάλων να περιλαμβάνει ιδιαίτερο κύρος, ότι δηλαδή η Φιλιππιάδα απουσιάζει από τις σελίδες
της ιστορίας, πλην ορισμένων, καθώς είπαμε, λιγοστών πληροφοριών δευτερευούσης
σημασίας.
Ωστόσο στις παραπάνω δυσκολίες
αντιστάθμισμα εξισορροπητικό αντιπαρατίθεται η Παλιά Φιλιππιάδα ως σταθερό σημείο αναφοράς και ως γέφυρα ανάμεσα
στο χτες και στο σήμερα, το ίδιο το όνομα της με την προσωνυμία <<Παλιά >> ως πρώτο συνθετικό δείχνει,
αν μη τι άλλο, την προϊστορία της και την πρωτοπορία της ασφαλώς στα κοινωνικά
και πολιτιστικά πράγματα της περιοχής.
Κοντά σ’αυτά να προσθέσουμε και τον
σεβασμό ντόπιων και περιοίκων για την Παλιά
Φιλιππιάδα. Αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει στις συζητήσεις και τις
άλλες συναλλαγές καθημερινά στα διάφορα στέκια εδώ στη Φιλιππιάδα σήμερα.
Γιατί η Παλιά Φιλιππιάδα είναι η ρίζα, η αρχική κοιτίδα για ολόκληρη την
περιοχή.
Αυτά, πλέον, αποτελούν ιστορικά
δεδομένα, τουλάχιστον στο μέτρο που τους αναλογούν και δικαιώνουν την
ιστορικότητα τους.
Ιούνιος 2015
Μιλτιάδης Δ. Κωστάκος
