Ελάτε
τώρα, μη μου πείτε ότι δεν το έχετε πάθει οι περισσότεροι… Πέφτει στα χέρια σας
μια φωτογραφία από τα παλιά και… παθαίνετε! Μεταφέρεστε κανονικά στην εποχή που
έχει τραβηχτεί και θυμάστε και θυμάστε…
Την κοιτάζετε, την ξανακοιτάζετε και οι λεπτομέρειες πληθαίνουν, οι εικόνες
ζωντανεύουν μαζί με μυρωδιές και χρώματα, τα πρόσωπα «μιλάνε»… Αχ αυτές οι αναμνήσεις… Εκεί, καταγεγραμμένες
στον εγκέφαλό σου, θες δε θες… Άλλες φορές τις αφήνεις θαμμένες μιας και το
καθημερινό τρέξιμο σε κάνει να μη θυμάσαι ούτε πώς σε λένε κι άλλες τις
παρακαλάς να ’ρθουν στην επιφάνεια να σε γλυκάνουν. Υπάρχει και η τρίτη
περίπτωση, που έρχονται ακάλεστες. Μια αφορμή ζητάνε, λες και ασφυκτιούν στον
περιορισμένο χώρο του μυαλού σου και… τσουπ, πετάγονται για να ανακατέψουν λίγο
το χυλό τής… τακτοποιημένης ζωούλας σου και να σου δώσουν να καταλάβεις πόσο
χυλός είναι.
Αυτό
έπαθα κι εγώ χθες! Ένα ρουτινιάρικο
ξεκαθάρισμα χαρτιών έφερε στα χέρια μου μια παλιά φωτογραφία και στην ψυχή μου
πολλές αναταράξεις!
Να
‘μαστε λοιπόν! Οι γονείς μου κι εγώ πάνω
στο τρακτέρ μας! Φοράμε τα καλά μας
ρούχα, τα καπέλα μας, τα γυαλιά μας… Γυρίζουμε φαίνεται από… επίσημη έξοδο. Για εμάς το τρακτέρ ήταν ό,τι το ΙΧ για άλλους. Ένα μέσο
