Βαμμένα κόκκινα αυγά...

Παράξενη νύχτα απόψε.Σαν να μύριζαν πολλά ότι μου λείπουν!Ίσως φοβόμουνα να γράψω τέτοια πράγματα τόσο καιρό,έτσι νομίζω.Όχι πως τώρα εχω ξεπεράσει το φόβο,δεν είμαι ουτε καλύτερα,ούτε χειρότερα.Απλα νομίζω είμαι διαφορετικός.

Η εβδομάδα των παθών του Κυρίου ξεκίνησε.Στο τέλος της θα έρθει η Ανάσταση.Ετσι τώρα πήρα ενα λευκό χαρτι και άρχισα να γράφω.Κάτι με...έσπρωξε,κανω ενα βήμα,και ναι,είμαι στην αρχη ενος υπέροχου ταξιδιού.

Θυμάμαι.Μ.Εβδομάδα.Μπορεί,αν και δεν θέλω να βγεί ευαίσθητο,όλο αυτό που θα σου πώ.Αν και η ευαισθησία και η ειλικρίνεια στις μέρες μας,είναι προνόμιο λίγων.Απλά άνθρωποι είμαστε.Τις αδυναμίες τις έχουμε.Κάνουμε λαθη αλλά το σημαντικό είναι να μαθαίνουμε απ'ολα αυτα και να γινόμαστε καλύτεροι.

Και μένα νομίζω όλες αυτες οι στιγμές με κάναν κατα κάποιο τρόπο καλύτερο.Μ.Δευτέρα,ανακαλύπτω μια τσάντα που έχει μεσα κατι τρύπια καλτσον!Εκει που πάω να την πετάξω,ευτυχώς,με βλέπει το άγρυπνο ματι της μάνας.

-Όλα σε πειράζουν;Γιατί την πήρες απο κει;Τι σου ζήτησε,απο κει που την είχα,ψωμί η τυρί;Δεν αφήνεις ενα λιθάρι απάνω στο άλλο!Τι κακό είναι αυτό;

-Μα...είναι όλο τρύπες.Απαντώ.

-Ας είναι.Εγω θα τα φορέσω,τι σε νοιάζει εσένα;Δε θα πάω για νύφη τώρα πισω-πισω!Εσύ να διαβάσεις,και μην ψάχνεις ευκαιρίες για...σουλάτσα!Μα...Ακούς τι σου είπα;Κι αυτά;Αυτά θα τα δείς μεθαύριο.Θα με βοηθήσεις και συ.

-Σε τι πράγμα ρωτάω.

-Σε δυο μέρες θα σου πω.

Δύο ολόκληρες μερες σκεφτόμουν.Αλήθεια σε τι μπορεί να βοηθήσω εγω,με μια τσάντα με όλο τρυπες γεματα καλτσόν!

Και ναι,η Μ.Πέμπτη έφτασε.Σε μια κατσαρόλα έξω απο το σπίτι,ξεκινά το βάψιμο για τα κόκκινα αβγα του Πάσχα.Μέχρι στιγμής όλα καλα.Βλέπω διπλα μου,ξίδια,αβγά λευκά,άλλα λιγο κρέμ,μια βαφή χύμα,δεν υπήρχαν τότε σε σακουλάκια η,μπορεί αυτη να έκανε καλύτερη δουλειά,δε το γνωρίζω.Τέσσερα κρεμμύδια!Ένα πατζάρι!Και η σακούλα με τα καλτσόν!Μαίος μήνας θυμάμαι.Είχα μια εβδομάδα που είχα βαλει τη μάνα να μου βγάλει τα κοντα παντελόνια.

Θυμάμαι οταν μου'λεγε.

-Σε πιάσαν οι αγκούσες γρήγορα φέτος;

Υπήρχε πολυ ζέστη θυμαμαι για την εποχη.Δίπλα στην κατσαρόλα που έβραζε με ξύλα πανω σε μια πιροστιά,το ενα μου γόνατο είχε το πρώτο παράσημο ήδη,του καλοκαιριού!

Η μάνα να λέει,

-κάνε πίσω μην έρχεσαι γυρω απο το βραστό νερο,μέρες χρονιάρες,μην έχουμε άλλα.

Εγω επέμενα,να δω που θα φτάσει εκείνο το καλτσόν.Μου λέει.

-Πήγαινε να μάσεις φυλαράκια απο τα λουλούδια.

-Τι φύλλα μαμά,ότι νά'ναι;

-Μασε εσύ και θα σου πω εγω,ποια θά'ναι καλα.

Ετσι κι έγινε.Αρχισα να μαζεύω,ακούω τη μάνα πίσω μου,οχι απο την τριανταφυλλιά.Σε λίγο ήρθε και πήρε αυτη απο την τριανταφυλλια.Μαλλον για να μην με ματώσουν στα χέρια τα αγκάθια.Είχα γόνατα,να μην έχω και χέρια,θα σκέφτηκε.Βαζει μια πετσέτα στο κάτω μερος απο την κατσαρόλα.Ρωτάω,γιατι μαμά;Να μην σπάσουν τα αβγα μου λέει.Παίρνει ενα ψαλίδι,κόβει κομμάτια απο το καλτσόν,που προχθες ήθελα να πετάξω.

Μου λέει,

-ποιό φύλλο σου αρέσει;

Ρωτάω,γιατι;

-Για να το ζωγραφήσουμε μου λέει πάνω στο αβγό!

Εγω χασκογελάω.Μας δουλεύει η μάνα.

-Ελα πές,επιμένει.

-Λέω,αυτο.

Παίρνει ενα αβγο,βαζει ενα καταπράσινο φυλλο,το βαζει κι αυτο μεσα στο καλτσον και...μπλούμ,μεσα στην κατσαρόλα με τη βαφή!Άλλο φύλλο,άλλο αβγο.Άλλο σχέδιο φύλλου που είχα μαζέψει αλλο σχέδιο πανω στο αβγό.Μεχρι που τελειώσαν όλα.Κατεβαίνει η κατσαρόλα η μια,σειρά ειχε η άλλη,με τα γεμάτα κρεμμύδια,και η επόμενη μετα.

-Γιατί μαμα τόσες πολλές,ρωτάω.

-Μα για να κάνουμε διαφορετικά χρώματα στα αβγα.Να είναι πιό όμορφα.

-Και θα..γίνουν;Ρωταω.

-Θα δεις απαντα.

Μετα απο κάμποση ωρα,όλα τα αβγα ξεκουραζόταν διπλα μου.Κάνω να πιάσω ενα,

-μηηη θα καείς ακουω.

Σειρά ειχε το ψαλίδι.Κόβαμε καλτσον,και ανακάλυπτα ενα σχέδιο απο το λουλουδι που είχα κόψει πριν λίγο.Αααααλλα η μάνα;Καλλιτέχνης!Κατακόκκινα αβγα απο τη μία πλευρα.Στην άλλη κατσαρόλα άλλο ειδος χρώματος απο τα κρεμμύδια,και άλλο απ'το πατζάρι.Παρε μου λεει,αυτο το πανάκι να τα περασουμε να γυαλίσουν.Με τι μαμά;Μα με το λαδάκι μου λέει.Ετσι κ έγινε.

Ο ήλιος πάνω μας,έριχνε τις ακτίδες του πανω στα πολύχρωμα αβγα μας,και με τι μέσα;Με τα πιό απλα.Κατι τρύπια καλτσον,κρεμμύδια,πατζάρια κλπ!Και απο το βάθος τις κουζινας ακουω σήμερα τη γυναίκα μου να μην ξεχάσω αυριο να τις πάρω οικολογικη βαφη αβγων που γίνονται σε κρύο νερο,ακούω να λεει.

-Καλάάά...θα πάρω απαντω!

-Μαμά,ναφάω ένα;

-Τίίί..δε θά'σαι με τα καλα σου,θα μεταλάβεις μεθαύριο.Τρομάρα σου!Απλα,διάλεξε όποιο είναι πιο όμορφο και δυνατό,να το έχεις για την Ανασταση,να τους κερδισεις όλους.

Έτσι και έγινε.Απο Μ.Πέμπτη,μεχρι Ανάσταση το αβγο,το αβγό μου που εγω εφτιαξα,ηταν δίπλα στο κομοδίνο μου.Μία κοιτούσε αυτο εμένα,μια εγω αυτό.Μ.Σάββατο πρωι,νιωθω οτι το αβγο είχε σπάσει,αλλά παλι νόμιζα οτι το είδα και στον ύπνο μου.Απλα θυμάμαι όταν η μάνα μας ετοίμαζε με τα καινούρια Πασχαλιάτικα ρούχα μας να παμε να κοινονήσουμε,είχα κατι βαφές στα μουτρα μου!Φαίνετε το είχα παρει αγκαλιά στον υπνο,έσπασε και η μπογια είχε πασαλείψει τα μαγουλά μου.Αλλά το αβγο ήταν στη θεση του ξανά.Μάλλον μου είχε βαλει άλλο η μαμά στον υπνο μου.Αυτό ακόμη σαν όνειρο το θυμάμαι.

Αρε μάνα.Αλίμονο σε αυτους που αφήνουν τη ζωή τους,την ιστορία τους,αυτα που θυμούνται να γεράσουν.Και κάνουν πως δεν τα θυμούνται πια.Στη ζωη τίποτα μα τίποτα τελικα δεν γίνεται τυχαία.Ούτε τα άσχημα,ούτε τα όμορφα.

Φαντάσου τωρα εγω κάθησα και θυμήθηκα μια τσάντα με κατι χαλασμένα καλτσον και σου έγραψα όλο αυτο.Και για ποιό πραγμα;Για το καλτσον.Έτσι απλα ονειρευτηκα μια όμορφη πραγματικότητα.Και θυμάμαι κατι που είχε γραψει ο Γ.Ρίτσος.

Πόσα όμορφα πράγματα,βρίσκονται στον κόσμο και περνάνε καθε μέρα μπροστά στα ματια μας.Και εμείς..μηδέ τα νογάμε,μηδέ τα βλέπουμε!

Και σκέφτομαι και γω τωρα,πόσο τυχερός άνθρωπος που ήμουνα στη ζωη μου,να έχω τέτοιους ανθρώπους διπλα μου,να μπορούν απο το τίποτα να μου πουν,και να μου δείξουν τα πάντα.Γι'αυτο και γω άφησα για λιγο το μυαλό μου και δραπέτευσε τέτοιες μερες και σου έγραψα αυτη τη μικρή ιστοριούλα.Δεν ήταν όλες οι μερες μας όμορφες.Η καθε μέρα όμως είχε κατι όμορφο.

Η εβδομάδα των παθών ξεκίνησε.Ας ευχηθούμε καθε άνθρωπος που κουβαλάει εναν δικό του Σταυρό,να έχει τη δική του λύτρωση,και ανάσταση.  

Καλό Πάσχα.   Καλή Ανάσταση σε όλους μας.

Ο νοσταλγικά σκεπτόμενος

Απρίλης 2016

Παλιά Φιλιππιάδα: Η Κ Α Μ Π Α Ν Α

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Θα ήταν ασυγχώρητη παράλειψη από μέρους μου να μην αναφερθώ στην καμπάνα του χωριού μου. Και εννοώ εδώ την πρώτη, την παλιά καμπάνα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων. Γιατί αυτή που είναι σήμερα στο χωριό είναι η κατά σειρά δεύτερη καμπάνα. Καμιά σύγκριση μεταξύ τους ως προς τη μελωδικότητα.

Όλες οι καμπάνες, ίσως βιαστεί να παρατηρήσει κανείς, είναι ίδιες. Η κλασική τους εικόνα παραπέμπει στο πανύψηλο τοξωτό πέτρινο καμπαναριό, όπου στην κορυφή του, κάτω ακριβώς από το καταληκτικό του τόξο, ξεχωρίζει το χαρακτηριστικό περίγραμμα της μεταλλικής καμπάνας με την αλυσίδα να κρέμεται ως κάτω στον περιορισμένο χώρο, το ισόγειο, ας πούμε, για να πατάει ο καμπανοκρούστης.

Μέχρις εδώ οι ομοιότητες. Με μόνη τη διαφορά στο καμπαναριό κατά τη θωριά του, που αλλού είναι περίτεχνο και αλλού πιο απλό στη γραμμή του. Παράδειγμα, το καμπαναριό του Άγιου Βησσάριου στη Νέα Φιλιππιάδα που είναι πραγματικό καλλιτέχνημα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής. Η καμπάνα όμως υστερεί σε ύψος μελωδίας έναντι του μνημειακού καμπαναριού της εκκλησίας.

Το καμπαναριό με την καμπάνα αποτελούν μια λειτουργική σύνθεση εκκλησιαστικού χαρακτήρα, όπου πρυτανεύουν η τέχνη στο δούλεμα της πέτρας και η μελωδία της καμπάνας. Από τα δυο αυτά στοιχεία εντυπωσιάζει με το πρώτο η πανοραμικότητα και η καλλιτεχνία του ίδιου του καμπαναριού ως πέτρινης κατασκευής και λιγότερο η μελωδία της καμπάνας, όταν υπάρχει και εφόσον εκτιμιέται ανάλογα. Θέλω να πω δηλαδή η καμπάνα έρχεται σε δεύτερη σειρά.

Στην Παλιά Φιλιππιάδα η μελωδικότητα της καμπάνας, εκείνης της πρώτης που είπαμε, ήταν ασύγκριτη.  Έχω ακούσει καμπάνες και καμπάνες στη ζωή μου στα διάφορα μέρη της χώρας που επισκέφτηκα περαστικός είτε εκκλησιαζόμενος, κατά την περίσταση. Καμιά τους δε φτάνει στη μελωδία την καμπάνα του χωριού μου. Ούτε οι καμπάνες των μητροπολιτικών ναών Αθηνών και Θεσσαλονίκης δε συγκρίνονται μαζί της. Τις άκουσα και τις ακούω από την τηλεόραση.

Δυστυχώς δεν είμαι ειδικός στα του ήχου και της μελωδίας για να στηρίξω τα λόγια μου με την ανάλογη επιστημονική πειστικότητα. Θα πω όμως πώς έζησα, πώς βίωσα το πράγμα, καταθέτοντας τις εμπειρίες μου και τα συναισθήματα  που ένιωσα ακούγοντας δεκαετίες συναπτές την καμπάνα των παιδικών μου χρόνων. Με την παρατήρηση ότι ό,τι βιώνει κανείς από παιδί, αυτό εντυπώνεται μέσα του άδολα και αυθόρμητα, ώστε να είναι η μία και μοναδική Αλήθεια. Όλες οι άλλες αλήθειες, όταν μεγαλώνει ο άνθρωπος, αλλοιώνονται και παραμορφώνονται σε σημείο που να καταντούν μόνο αλήθειες να μην είναι.

Ξημέρωνε η μέρα τα μακάρια εκείνα χρόνια και το χωριό ξυπνούσε με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας που σήμαινε τον πρωινό όρθρο στην εκκλησία. Προηγούνταν βέβαια οι πετεινοί, τα κοκόρια, που πρώτοι διαλαλούσαν τον ερχομό της καινούριας μέρας. Ήταν όμως πολύ νωρίς για μας τα παιδιά τότε για να ξυπνούσαμε. Αργούσε η ώρα για το σχολείο. Έξω ήταν νύχτα ακόμη. Η μάνα όμως ήταν στο πόδι ν’ ανάψει τη φωτιά στο τζάκι να ψήσει καφέ και να ετοιμάσει το πρωινό για όλους. Κι εκεί κάπου χτυπούσε η καμπάνα. Ήταν η ώρα να πάμε σχολείο. Το ίδιο, η καμπάνα αργά το απόγευμα σήμαινε τον Εσπερινό. Ο ζευγολάτης στον κάμπο θα παρατούσε το όργωμα, γιατί σε λίγο θα νύχτωνε.

Αυτά στις καθημερινές. Γιατί στις Κυριακές και στις άλλες γιορτές η καμπάνα αναλάμβανε τον επίσημο ρόλο της, για τον οποίο είχε προορισθεί, όταν την κατασκεύαζαν.

Τρεις φορές θα χτυπούσε η καμπάνα την Κυριακή από το πρωί. Μετά την τρίτη καμπάνα, μας έλεγε ο πατέρας, να πηγαίνουμε στην εκκλησία. Μα εσύ, του αντιλέγαμε εμείς, πηγαίνεις μόλις χτυπήσει η πρώτη καμπάνα. Λέγαμε και δε ζηλεύαμε που εμείς πηγαίναμε καθυστερημένα στη Λειτουργία, ίσα που προλαβαίναμε- δεν προλαβαίναμε το «Πάτερ ημών». Άλλο εγώ που είμαι μεγάλος κι άλλο εσείς που είστε παιδιά κι όσο να’ ναι σας αρέσει ο ύπνος, απαντούσε ο πατέρας.

Τις μεγάλες γιορτές η καμπάνα ήταν στις δόξες της. Έρχονταν τα Χριστούγεννα και από τα άγρια χαράματα η καμπάνα δε σταματούσε να διαλαλεί το χαρμόσυνο γεγονός. Έκανε σαν τρελή από τη χαρά της. Και να δεις που δε μας ενοχλούσε καθόλου το χαρούμενο ξέσπασμα της. Ίσα- ίσα που οι επανειλημμένοι απανωτοί ήχοι αντηχούσαν τόσο ευχάριστα την ώρα που παιδιά εμείς ήμασταν παραδομένοι στο πιο γλυκό ύπνο. Την ακούγαμε ενόσω κοιμώμασταν και μια γλυκιά αίσθηση, θα έλεγα, εισχωρούσε μέσα μας σιγά- σιγά και πέρναγε στα μέλη μας στις αρθρώσεις. Έτσι περίπου ένιωθα εκείνες τις στιγμές μέσα στον πρωινό ύπνο, που για τα παιδιά είναι τόσο γλυκός που δε λένε με τίποτε να ξυπνήσουν. Όσο και αν η μάνα σκούνταγε ελαφρά αλλά επίμονα, που ήταν η ώρα για το σχολείο.

Θα πεις, στην περίπτωση μας εδώ με τις χριστουγεννιάτικες κωδωνοκρουσίες, ήταν και λόγοι θρησκευτικοί που μας προετοίμαζαν ευχάριστα για τη γέννηση του Χριστού. Εγώ ωστόσο εξακολουθώ να επιμένω, εξίσου μεγάλο ρόλο έπαιζε και η μελωδία της καμπάνας που σας έλεγα.

Δε γίνεται να υποδεχθείς και να αποδεχθείς ευχάριστα φάλτσους και ασύμμετρους διαπεραστικούς ήχους μέσα στην    καλή ώρα του ύπνου, όσο και αν είναι ευχάριστο το μήνυμά τους.

 Ή πάλι, τη Μεγάλη Εβδομάδα εκεί κατά τη Μ. Πέμπτη το βράδυ με τη Σταύρωση του Χριστού και ακολούθως τη Μ. Παρασκευή όλη  τη μέρα , που η καμπάνα ράγιζε καρδιές με το κλάμα της το θρηνητικό.

 Έλεγε ,θυμάμαι , ο παπάς μέσα από την εκκλησιά τη νύχτα της Μ. Πέμπτης το <<Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…>> και η καμπάνα έξω στο καμπαναριό ψηλά έστελνε το θλιβερό άγγελμα ολόγυρα στο δάσος στις ρεματιές και στον κάμπο ως πέρα στο αντικρινό βουνό ,όσο που έφτανε το μάτι σου.

  Δε θυμάμαι πάλι καμιά Μ. Παρασκευή που να μη φάνταζε <<Σήμερα μαύρος ουρανός  σήμερα μαύρη μέρα>>, κι ας ήταν πάντα ηλιόλουστη η μέρα. Ήταν η καμπάνα που όλη μέρα θρηνούσε ασίγαστα.

   Πάλι εσύ θα αντιτείνεις για τη μαζική υποβολή και τα λοιπά που επηρεάζουν το συναίσθημα ,καμιά αντίρρηση.

Εγώ σου λέω για την καμπάνα και τη μελωδία της , που έπαιζε καταλυτικό ρόλο σε όλο εκείνο το σκηνικό της Σταύρωσης, καθώς και της Ανάστασης λίγο μετά , σε ένα κοντράστ λυπητερών και ευφρόσυνων συναισθημάτων.

Μιλάμε τώρα για την καμπάνα ,την πρώτη εκείνη που σας έλεγα πιο πριν ,στο χωριό μου την Παλιά Φιλιππιάδα.

Μα ήταν τόσο μελωδική αυτή η καμπάνα και την εκθειάζεις τόσο πολύ! Η μεγάλη ,η τελική εύλογη απορία.

 Σας είπα , λυπάμαι που δεν έχω τη δυνατότητα για να αποδώσω  όσο πιο πιστά γίνεται το ηχόχρωμα εκείνης της καμπάνας πέρα από όσα εξέθεσα παραπάνω. Κι έπειτα δεν υπάρχει ,δεν υφίσταται ,το ίδιο το μαρτύριο, η καμπάνα ,το πειστήριο δηλ. που θα αποδείκνυε <<του λόγου το αληθές>>.

 Εκεί προς τη δεκαετία του  ’80 , η καμπάνα, ράγισε ,αρρώστησε  βαριά και οι <<φωνητικές χορδές>> της έπαθαν ανήκεστη ,όπως αποδείχτηκε, βλάβη.

Θυμάμαι που ένας συγχωριανός μας ,τολμηρός και σβέλτος ,ανέβηκε θαρρετά μια αυτοσχέδια σκάλα ύψους τριάντα , σαράντα  μέτρων, δεν μπορώ να ξέρω , με στήριγμα στο πέτρινο τείχος από κάτω τον δημόσιο δρόμο , και κατέβασε την καμπάνα, με κίνδυνο της ζωής του, την πήγαν σε τεχνίτες αλλά γιατρειά δε βρήκε. Την άκουγες λαβωμένη καθώς ήταν και λυπόταν μέσα η ψυχή σου, την πήγαν σε τεχνίτες αλλά γιατρειά δε βρήκε. Ο ήχος της αντηχούσε σαν γοερό κρώξιμο λαβωμένου πουλιού και σου ράγιζε την καρδιά.

Έλεγαν πως η καμπάνα εκείνη ήταν ένα ιδιοφυές κατασκεύασμα εμπνευσμένου τεχνίτη. Πως  στο μεταλλικό της σώμα είχε σε αρκετή δόση ασήμι ή χρυσό ,κάτι τέτοιο , δε θυμάμαι και καλά.

   Εδώ τελειώνει η ιστορία με την καμπάνα του χωριού μου που σας μολογάω τώρα.

Μας έφεραν μια άλλη στη θέση της. Τίποτε ,μηδέν από μελωδία. Ίσα που να καλύπτει τις λειτουργικές ανάγκες της εκκλησίας της Παναγίας Θεοτόκου στην Παλιά Φιλιππιάδα.

   Δε συνδέθηκε εκείνη η πρώτη καμπάνα με κάποιο ιστορικό ή άλλο γεγονός  με ιδιαίτερη σημασία, για να έπαιρνε τη θέση που της άρμοζε στα χρονικά του χωριού μου.

Τη μνημονεύω εγώ εν έτει 2016 ,ταπεινός θαυμαστής και προσκυνητής της αξέχαστης μελωδίας της, που η αρμονία της τώρα στα γεροντάματα με συνέχει ακόμα.

  Απρίλης  2016

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος

  

παρουσίαση του βιβλίου Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΞΗΡΟΒΟΥΝΙΟΥ

Η Αδελφότητα Ανωγειατών " Ο Παπαγιώτης"

και ο συγγραφέας Ευθύμιος Ρέντζιος διοργανώνουν εκδήλωση  παρουσίαση του βιβλίου του 
" ΑΝΩΓΕΙΟ: Η ΑΕΤΟΦΩΛΙΑ ΤΟΥ ΞΗΡΟΒΟΥΝΙΟΥ".

που θα γίνει την Κυριακή 24 Απριλίου 2016 και ώρα 20:30 στην αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Ζηρού.

Ομιλητές: Λάμπρος Γούμενος - Δώρα Ιατρού-Παπαϊωάννου.

Την παρουσίαση θα συντονίζει ο καθηγητής Νικόλαος Καρατζένης, αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάζει η Αναστασία Γκαρτζώνη Φοιτήτρια Δημοσιογραφίας. 

H Google στα καραούλια....

Τεταρτη 20 Απριλιου 2016.

Η Google ανακαλυψε την Παλια και συγκεκριμενα τα καραουλια!Σιγα τα λαχανα που λενε.Μια φωτο εβγαλε.Δεν εβγαλε οσα εχουν συμβει στη διαρκεια μιας ζωης.Και τι ζωης.Με μερες γεματες αγαπη΄θυμο΄θλιψηάπογοητευση,δακρυα,γελια,ζεστασια.Πολλα τα συναισθηματα.

Την ομορφια δεν την βρισκεις σε μια φωτο[δε λεω εχει κι'αυτη τη χαρη της!]αγαπητο Google.

Μπορεις να τη συναντησεις πολλες φορες στα πιο απλα και απροβλεπτα μερη!

Οπως Παλια Φιλιππιαδα και...καραουλια!!!

Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβούλιου Τετάρτη 20 Απριλίου 2016

Συνεδριάζει την  Τετάρτη  20  Απριλίου  2016  και  ώρα  19 : 00΄  το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ζηρού με τα παρακάτω  θέματα:

1.           Έγκριση  διενέργειας  δαπανών  ( προμηθειών – υπηρεσιών – έργων ). 

2.           Έγκριση  σχεδίου  αναμόρφωσης  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2016.

3.           Έγκριση  και  διάθεση  ποσού  για  ηχητική  κάλυψη  και  ενοικίαση  τραπεζοκαθισμάτων  για  το  πολιτιστικό  Καλοκαίρι  2016. 

4.           Αποδοχή  ποσού  22.900,00 €  από  την  Περιφέρεια  Ηπείρου  για  την  εκτέλεση  του  έργου :                     « Αντικατάσταση  στέγης – αναβάθμιση  Δημοτικού  Σχολείου  Ανωγείου ». 

5.           Αποδοχή  ποσού  15.000,00 €  από  την  Περιφέρεια  Ηπείρου  για  την  εκτέλεση  του  έργου :                     « Ολοκλήρωση  κατασκευής  μονοπατιού  προς  την  τρύπα  του  Αγιώργη  στην  Τοπική  Κοινότητα  Αγίου  Γεωργίου  Δήμου  Ζηρού ». 

6.           Έγκριση  απ΄ ευθείας  ανάθεσης  για  την  προμήθεια  ειδών  Αρτοποιείου,  προϋπολογισμού  4.823,45 €, ( ομάδα Γ  του  διαγωνισμού με  τίτλο : « Προμήθεια  τροφίμων  για  το  έτος  2016  του  Δήμου  Ζηρού  και  του  Οργανισμού  Δημοσίου  Δικαίου  Δήμου  Ζηρού » )  μετά  από  τέσσερις  άγονους  διαγωνισμούς. 

7.           Έγκριση  Απολογισμού  Σχολικής  Επιτροπής  Πρωτοβάθμιας  Εκπαίδευσης  Δήμου  Ζηρού,  οικονομικού  έτους  2015.

8.           Έγκριση  Απολογισμού  Σχολικής  Επιτροπής  Δευτεροβάθμιας  Εκπαίδευσης  Δήμου  Ζηρού,  οικονομικού  έτους  2015.

9.           Έγκριση  της  αριθ.  02/2016  Απόφασης  της  Γενικής  Συνέλευσης  του  ΤΟΕΒ  ΚΕΡΑΣΩΝΑΣ – ΠΑΝΑΓΙΑΣ  που  αφορά  την  έγκριση  του  Απολογισμού – Ισολογισμού  έτους  2015.

10.       Έγκριση  της  αριθ.  02/2016  Απόφασης  της  Γενικής  Συνέλευσης  του  ΤΟΕΒ  ΚΕΡΑΣΩΝΑΣ – ΠΑΝΑΓΙΑΣ  που  αφορά  την  έγκριση  του  Προϋπολογισμού  έτους  2016.

11.       Διαγραφή – διόρθωση  οφειλών  από  τους  βεβαιωτικούς  καταλόγους  λογαριασμών  ύδρευσης  Δημοτικής  Ενότητας  Θεσπρωτικού  και  Κρανέας  Α΄ εξαμήνου  έτους  2015.   

12.       Έγκριση  εκτέλεσης  του  έργου : « Συντήρηση – επισκευή  παρόδων  της 10^ης επαρχιακής  οδού »,  προϋπολογισμού  25.000,00 €,  έγκριση  σύναψης  νέας  προγραμματικής  σύμβασης  μεταξύ  του  Δήμου  Ζηρού  και  της  Περιφερειακής  Ενότητας  Πρέβεζας – Περιφέρειας  Ηπείρου  για  την  υλοποίηση  του  παραπάνω  έργου,  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  της  νέας  προγραμματικής  σύμβασης  και  ορισμός  μέλους  με  τον  αναπληρωτή  του  για  τη  συμμετοχή  τους  στην  Κοινή  Επιτροπή  Παρακολούθησης  του  έργου.

13.       Έγκριση  εκτέλεσης  του  έργου : « Επέκταση  δικτύου  ύδρευσης  Μελιανών  Δήμου  Ζηρού »,  προϋπολογισμού  24.600,00 €,  έγκριση  σύναψης  προγραμματικής  σύμβασης  μεταξύ  της  Περιφέρειας  Ηπείρου  και  του  Δήμου  Ζηρού  για  την  εκτέλεση  του  παραπάνω  έργου,  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  της  προγραμματικής  σύμβασης  και  ορισμός  ενός  μέλους  με  τον  αναπληρωτή  του  για  τη  συμμετοχή  στην  Κοινή  Επιτροπή  Παρακολούθησης.   

14.       Έγκριση  εκτέλεσης  του  έργου : « Ύδρευση  οικισμού  Φανερωμένης  Δήμου  Ζηρού »,  προϋπολογισμού  24.600,00 €,  έγκριση  σύναψης  προγραμματικής  σύμβασης  μεταξύ  της  Περιφέρειας  Ηπείρου  και  του  Δήμου  Ζηρού  για  την  εκτέλεση  του  παραπάνω  έργου,  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  της  προγραμματικής  σύμβασης  και  ορισμός  ενός  μέλους  με  τον  αναπληρωτή  του  για  τη  συμμετοχή  στην  Κοινή  Επιτροπή  Παρακολούθησης.   

15.       Έγκριση  εκτέλεσης  του  έργου : « Προμήθεια  σωλήνων  πολυαιθυλαινίου  ΡΕ  Φ 90/16  Atm  για  το  Δήμο  Ζηρού »,  προϋπολογισμού  45.000,00 €,  έγκριση  σύναψης  προγραμματικής  σύμβασης  μεταξύ  της  Περιφέρειας  Ηπείρου  και  του  Δήμου  Ζηρού  για  την  εκτέλεση  του  παραπάνω  έργου,  εξουσιοδότηση  του  Δημάρχου  για  την  υπογραφή  της  προγραμματικής  σύμβασης  και  ορισμός  ενός  μέλους  με  τον  αναπληρωτή  του  για  τη  συμμετοχή  στην  Κοινή  Επιτροπή  Παρακολούθησης.   

16.       Έγκριση  παράτασης  συμβατικής  προθεσμίας  περαίωσης  εκτέλεσης  του  έργου  με τίτλο :                            « Κατασκευή  δικτύου  αποχέτευσης  και  μονάδας  επεξεργασίας  λυμάτων  για  τους  οικισμούς  Κομποτίου,  Αγίου  Νικολάου  και  Σελλάδων  ( του τ.  Δήμου  Κομποτίου )  και  των  οικισμών  Πέτα  και  Αγίου  Δημητρίου  ( του  τ.  Δήμου  Πέτα )  του  Δήμου  Νικολάου  Σκουφά  Νομού  Άρτας  Περιφέρειας  Ηπείρου ».  

17.       Έγκριση παράτασης συμβατικής προθεσμίας περαίωσης εκτέλεσης του έργου : « Αποκατάσταση – Επανάχρηση  Παλαιού  Δημαρχείου  Φιλιππιάδας ».

18.       Έγκριση  παράτασης  συμβατικής  προθεσμίας  περαίωσης  εκτέλεσης  του  έργου : « Ανάπλαση  κεντρικών  οδών  στην  πόλη  της  Φιλιππιάδας ».

19.       Εξέταση  ένστασης  κατά  του 2^ου ανακεφαλαιωτικού  πίνακα  εργασιών  του  έργου : « Ανάπλαση  κεντρικών  οδών  στην  πόλη  της  Φιλιππιάδας ».  

20.       Έγκριση  2^ου  ανακεφαλαιωτικού  πίνακα  εργασιών  του  έργου : « Ανάπλαση  κεντρικών  οδών  στην  πόλη  της  Φιλιππιάδας ».  

21.       Έγκριση  παράτασης  συμβατικής  προθεσμίας  περαίωσης  εκτέλεσης  του  έργου : « Υδροδότηση  οικισμού  Ανωγείου  Δ. Ε.  Ανωγείου  Δήμου  Ζηρού ».

22.       Έγκριση  1^ου  ανακεφαλαιωτικού  πίνακα  εργασιών  του  έργου : « Υδροδότηση  οικισμού  Ανωγείου  Δ. Ε.  Ανωγείου  Δήμου  Ζηρού ».  

23.       Έγκριση  1^ου  ανακεφαλαιωτικού  πίνακα  εργασιών  του  έργου : « Επέκταση δικτύου αποχέτευσης  στην  πόλη  της  Φιλιππιάδας ».  

24.       Καθορισμός  εργασιών  και  τρόπος  εκτέλεσης  έργων  ενταγμένων  στο  τεχνικό  πρόγραμμα  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2016. 

25.       Συγκρότηση  επιτροπής  προσωρινής  και  οριστικής  παραλαβής  του  έργου : « Κατασκευή   συνδέσεων  παροχών  αποχέτευσης  Δημοτικής  Κοινότητας  Φιλιππιάδας  Δήμου  Ζηρού ».

26.       Έγκριση  μετακίνησης  εκτός  έδρας  του  Δημάρχου  Δήμου  Ζηρού.

                                                                                    

Παρούσιαση βιβλίου ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΚΑΚΟΗΘΕΣ ΜΕΛΑΝΩΜΑ του Αλέξανδρου Γεωργίου.

Ο Σύλλογος περι βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου

<<Με αφορμή ένα κακόηθες μελάνωμα>>

 του συμπατριώτη μας δικηγόρου Αλέξανδρου Γεωργίου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 16 Απριλίου 2016 ωρα 8:30μμ αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου στο Δημαρχείο στην Φιλιππιάδα.

Ομιλητές της εκδήλωσης θα είναι:

-Τζιμογιάννης Ιωάννης.Διευθυντής χειρουργικής κλινικής Νοσοκομείου Χατζηκώστα Ιωαννίνων.

-Βλαχοπάνος Δημήτριος.Φιλόλογος

Παρουσίαση βιβλίου ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΙ ΗΡΩΕΣ του Νίκου Πάνου.

Παλιά Φιλιππιάδα: ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Στην Παλιά Φιλιππιάδα το καφενείο ήταν το δεύτερο σπίτι μας . Απαγορευόταν μόνο στις γυναίκες και στα παιδιά. Έτσι όριζαν τότε τα ήθη. Δεν ήταν καλό πράγμα να πήγαιναν οι γυναίκες στο καφενείο. Ακούγονταν άσχημα. Το καφενείο ήταν καθαρά αντρική υπόθεση. Οι γυναίκες ήταν για το σπίτι. Αν υπήρχε κάποια ανάγκη, η γυναίκα θα πήγαινε στο καφενείο διακριτικά απ’ έξω και είτε θα έστελνε κανένα παιδί να φωνάξει τον άντρα της μέσα, είτε θα περίμενε ωσότου να βρισκόταν ένας τρόπος να λυθεί το πρόβλημα. Το πολύ- πολύ να πλησίαζε, πάλι διακριτικά, στα τζάμια απ’ έξω μπας και την έπαιρναν είδηση από μέσα. Όσο για τα παιδιά η απαγόρευση ήταν ρητή και δεδομένη. Δεν είχε μα και μου ούτε μα και ξεμά, ούτε γιατί. Τα παιδιά ήταν καταδικασμένα να περάσουν τα παιδικά τους χρόνια εκτός καφενείου, εκτός «νυμφώνος». Καμιά παραχώρηση και καμιά εξαίρεση. Μέχρι να ενηλικιωθούν, να φτάσουν στη νόμιμη ηλικία κατά τον κανονισμό του

καφενείου. Με άλλα λόγια να ωριμάσουν και τότε να πάρουν την ελευθέρας, που λέμε. Αυτό θα γινόταν για τα παιδιά που πήγαιναν στο Γυμνάσιο ως τη μέρα που θα έπαιρναν το απολυτήριο, δηλαδή στα 18- 19 χρόνια περίπου. Ή, αν δεν τελείωναν το σχολείο, ίσχυε η κατάταξη στο στρατό, όπως συνέβαινε με τους εξωσχολικούς. Μέχρι τότε, θυμάμαι, την περνάγαμε κάτω από την αστρέχα, κολλημένοι στα τζάμια σαν τις μύγες χειμώνα- καλοκαίρι να βλέπουμε τα διαδραματιζόμενα μέσα στο καφενείο. Θεωρούσαμε προνόμιο να μας στείλει κάποιος θαμώνας να πάρουμε τσιγάρα στο περίπτερο, γιατί έτσι θα μπαίναμε στο εσωτερικό του καφενείου και να ικανοποιούσαμε την περιέργεια μας.

Η κοινωνία του χωριού ήταν αυστηρή και ανυποχώρητη σε τέτοια θέματα που είχαν να κάνουν με την ηθική αγωγή και τις άλλες παραδοσιακές αξίες.

Και καλά, για τις γυναίκες δεν έτρεχε τίποτε. Αυτές ούτως ή άλλως είχαν αποδεχθεί το πράγμα και ούτε που τις ένοιαζε. Δε συνέβαινε το ίδιο με μας τα παιδιά. Δεν μπορούσαμε με κανένα τρόπο να το χωνέψουμε. Γιατί δηλαδή να μη μας επιτρεπόταν να πηγαίναμε κι εμείς στο καφενείο! Για ποιο λόγο; Ρωτάγαμε και εξήγηση καμιά. Στο σχολείο οι δάσκαλοι όλο μας κοπάναγαν το τροπάριο: «οι καλοί μαθητές και τα καλά παιδιά δεν πρέπει ετούτο, δεν πρέπει εκείνο κλπ». Καμιά κουβέντα για την ταμπακέρα. Το ίδιο και ο πατέρας «είστε μικροί ακόμα και δεν κάνει να πάτε στο καφενείο». Δηλαδή εκεί που ήταν το «πρέπει, δεν πρέπει» οι νεοέλληνες κόλλησαν το ακόμα πιο αόριστο και απρόσωπο «δεν  κάνει» και έτσι απαλλάσσονταν από τον κόπο να εξηγούν στα παιδιά το ένα και το άλλο, προφανώς γιατί και οι ίδιοι είχαν μεσάνυχτα περί το θέμα.

Με τέτοια «πρέπει και δεν πρέπει ή δεν κάνει» ήταν σπαρμένος εδώ κι εκεί ο δρόμος της ζωής για τα παιδιά, περίπου προδιαγεγραμμένος. Όπως τα οδόσημα στους σημερινούς δρόμους σου δείχνουν δεξιά ή αριστερά την κατεύθυνση που είναι να πάρεις.

Τέλος πάντων ας μην επιμείνουμε άλλο.

Ναι, αλλά εμάς τα παιδιά μας πονούσε το πράγμα.

Πώς να περνάγαμε τη μέρα. Κάποτε τελείωναν τα παιγνίδια. Ερχόταν και ο κορεσμός. Ως πόσο να παίζαμε. Δεν υπήρχαν οι λεγόμενες εναλλακτικές. Έπρεπε να βρούμε κάποια άλλη απασχόληση. Για διάβασμα ούτε λόγος. Το αποφεύγαμε σαν τα φάρμακα εξαιτίας της πικράδας τους. Έπειτα δε μας κράταγε το σπίτι, να μην τα ξαναλέμε. Απέμενε το καφενείο αλλά αυτό ήταν άβατο για τα παιδιά.

Έτσι ξέσπαγε μέσα μας βουβό το παράπονο και ο θυμός. Δε βλέπαμε τη μέρα και την ώρα που θα πατούσαμε δικαιωματικά το πόδι μας στο καφενείο. Θέμα χρόνου ήταν αλλά πόσο αργά κυλάει ο χρόνος, όταν κάποιος περιμένει ένα καλό. Στα παιδιά το μόνο που δεν περισσεύει είναι η υπομονή.

Ήταν λοιπόν το καφενείο. Καημός και όνειρο για εμάς τα παιδιά. Έτσι όπως τα λέω. Μην κοιτάτε σήμερα που τα πράγματα αντιστράφηκαν ολότελα και τα παιδιά μπαινοβγαίνουν στα καφενεία, στις καφετέριες, ελεύθερα χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανένα, ούτε σε δασκάλους ούτε σε γονείς.

Εγώ, θυμάμαι, τη μέρα εκείνη που για πρώτη φορά μπήκα στο καφενείο ως θαμώνας, μόνιμος πελάτης δηλαδή. Αξέχαστη εμπειρία. Έπρεπε όμως να περάσω από τον σκόπελο του καφετζή  που θα μου ζητούσε τα διαπιστευτήρια, για να μου επιτρέψει την είσοδο. Με κάποιο τρόπο να πιστοποιούσα το γεγονός ότι είχα πάρει το απολυτήριο του Γυμνασίου (εξατάξιου, εννοείται). Όσο να κάνεις ήταν κι αυτό μια διαδικασία.

Μόλις ο καφετζής με είδε να κάθομαι στην καρέκλα ήρθε προς το μέρος μου και καλοσυνάτα πλην όμως αυστηρά μου ζήτησε χωρίς πολλά – πολλά να βγω έξω από το μαγαζί, γιατί «ήμουν ακόμα μαθητής» . Τι κι αν εγώ του εξηγούσα ότι ήμουν εντάξει, εκείνος παρέμενε αμετάπειστος. Η δυσκολία που φοβόμουν από την αρχή. Χρειάστηκε τότε να μεσολαβήσει από το τραπέζι δίπλα που καθόταν ο μεγαλύτερος αδερφός μου και να βεβαιώσει τον καλοκάγαθο, Θεός σχωρέσ’ τον, καφετζή ότι πράγματι είχα τελειώσει το Γυμνάσιο.

Έτσι το πράγμα διευθετήθηκε και από εκείνη την ημέρα ανήκα δικαιωματικά στο κλαμπ των ενηλίκων και με τη βούλα που λέμε.

Από τότε ήμουν άβγαλτος από το καφενείο.

Το θέμα τώρα είναι κατά πόσο το καφενείο ως άτυπος θεσμός έβλαψε ή ωφέλησε τη μικρή κοινωνία του χωριού. Μιλάμε για τότε και για μια συγκεκριμένη κοινότητα ανθρώπων στην Παλιά Φιλιππιάδα την πενηνταετία 1950-2000,και δεν ξέρω τι γινόταν στα γύρω χωρία σχετικά με το θέμα.

Το πρόβλημα με το καφενείο δεν είναι, όπως νομίζεται, στα πιοτά και στο χαρτοπαίγνιο, αλλά στην κατάχρηση αναφορικά με την κατανάλωση και το χρόνο παραμονής στο καφενείο κατά τη διάρκεια της μέρας (και της νύχτας, το πιο άσχημο).       

Καλό είναι το πιοτό αλλά σε μικρές ποσότητες, γιατί ο εθισμός σε αυτό γίνεται με τον καιρό πάθος ολέθριο για την υγεία και συνακόλουθα για την οικογένεια , γυναίκα και παιδιά που πληρώνουν ακριβά τις συνέπειες, χωρίς να φταίνε σε τίποτε.

Το ίδιο καταστροφικά είναι τα «χαρτιά», όταν και αυτά εξελίσσονται σε πάθος, που καθημερινά απομυζά όλη την ενεργητικότητα του ανθρώπου, μέρα-νύχτα, και φυσικά του αδειάζει και την τσέπη του.

Στο θέμα της υγείας, εκεί, ναι, έβλαψε το καφενείο με το πιοτό αλλά και γενικότερα, γιατί από ιατρικής άποψης η ατμόσφαιρα στο καφενείο με τους καπνούς και τις πολυποίκιλες αποφορές, τόσοι άνθρωποι επί ώρες μέσα σε ένα περιορισμένο και μη καλά αεριζόμενο χώρο, επόμενο είναι η υγεία τους να παραβλάπτεται με τον καιρό. Αποτέλεσμα μοιραία κάποτε να ξεσπάει το κακό και ν’ αρχίζουν τα τρεχάματα στους γιατρούς. Γιατί στο καφενείο με την υγεία ισχύει ό,τι ισχύει και με τα χρήματα : στον πάτο πληρώνεις το λογαριασμό.

Δε φταίει όμως το καφενείο και συνακόλουθα ο μαγαζάτορας, ο καφετζής, αν ο λογαριασμός που λέμε επιβαρύνεται και με ένα επί πλέον κόστος. Η χρήση του προϊόντος ή η κατάχρηση είναι θέμα του πελάτη και όχι του πωλητή. Όσο θέλεις πίνεις και όσο θέλεις γλεντάς. Από εκεί και πέρα ο καφετζής «νίπτει τας χείρας του», φτάνει να τον πληρώσεις, είπαμε εις χρήμα.

Τι τα θέλετε, παιδιά, το καφενείο είναι μια ανάγκη και έτσι πρέπει εξαρχής να το δούμε. Όλα τ’ άλλα εγώ τ’ ακούω βερεσέ, για να χρησιμοποιούμε την τρέχουσα ορολογία, τη σχετική με το μπακάλικο και το καφενείο.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ξεσκάσει λίγο από τα πιεστικά προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά. Το να κλεισθεί μέσα στο σπίτι αυτό δεν είναι λύση. Θέλει να βγει έξω αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση το να τριγυρνά στους δρόμους σαν την άδικη κατάρα για ν’ αποφύγει το καφενείο, ούτε κι αυτό πάλι είναι λύση. Το καφενείο, όπως και όλα τα επαγγέλματα, απαντά σε μια ανάγκη του ανθρώπου, αυτή που μόλις είπαμε, δηλαδή να βγει έξω όχι από το σπίτι, όπως νομίζουμε, αλλά να ξεφύγει, να αποδράσει από τα καθημερινά του προβλήματα. Ουσιαστικά να αποδράσει από μια πραγματικότητα που σε ακραίες περιπτώσεις του σφίγγει το λαιμό σαν θηλειά. Μιλάμε για το περιβόητο άγχος και επομένως περιττεύουν τα λόγια.

Ωστόσο το πράγμα έχει περισσότερο βάθος. Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον που είναι έχει ανάγκη και επιζητά τους ομοίους του, τους συνανθρώπους του. Να κουβεντιάσουν, να πουν τα προβλήματα τους, και να ανταλλάξουν τις διάφορες απόψεις τους.

Το καφενείο είναι το ιδανικό μέρος γι’ αυτόν το σκοπό, ένα εντευκτήριο ν’ ανταμώνουν οι άνθρωποι και να κουβεντιάζουν. Πού είναι, λοιπόν το κακό για να το καταδικάσουμε.

Κοντά σ’ αυτά το καφενείο προκειμένου για την Παλιά Φιλιππιάδα και στο χρόνο που μιλάμε ήταν ένας τρόπος ζωής. Δεν ήταν δηλαδή το καφενείο ένα πέρασμα, μια προσωρινή, να πούμε, στάση να πιούμε έναν καφέ ή ένα ούζο και να πούμε δυο κουβέντες.

Ήταν και κάτι παραπέρα. Ήταν ένα είδος άτυπης μικρής Βουλής για το χωριό, όπου συζητιούνταν τα διάφορα συλλογικά προβλήματα και κατά κάποιον τρόπο δίνονταν οι κατευθύνσεις για τη συλλογική αντιμετώπισή τους.

Είπα στην αρχή ότι το καφενείο ήταν το δεύτερο σπίτι μας. Διαπιστώνουμε τώρα και τον κοινωνικό του ρόλο.

Αλλά δε σταματούν ίσαμε εδώ τα κοινωνικά του χαρακτηριστικά. Το καφενείο ήταν και ένα δεύτερο σχολείο, αυτό που λέμε σχολείο της ζωής. Ιδιαίτερα για τους νέους.

Είπαμε για την ιεραρχία, τις κεφαλές του χωριού, τους γεροντότερους, οι οποίοι διαδραμάτιζαν ένα καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός χαρακτηριστικού ήθους με τις συμβουλές και τις διάφορες παρατηρήσεις τους μέσα στο καφενείο.

Οι νεότεροι τους σέβονταν και τους άκουγαν. Έτσι αποφεύγονταν οι εντάσεις και οι προστριβές στην κατά τα άλλα ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα του καφενείου.

Τα έζησα αυτά τα πράγματα.

Πέρα ωστόσο από τις αναλύσεις τις βαθυστόχαστες, που είπαμε, θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο, εντελώς προσωπικό.

Δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο, ουδεμία ένσταση κατά του καφενείου. Ζημιές και βλάβες είχα στο μέτρο που μου αναλογούσαν από δικό μου φταίξιμο . Για να τα λέμε με το όνομα τους τα πράγματα. Είχα όμως πολλά τα κέρδη και τις ωφέλειες, που για να τις αναφέρω θα χρειαζόταν ολόκληρο βιβλίο.

Ανακεφαλαιώνοντας, θα έλεγα ότι ακόμα και σήμερα νοσταλγώ εκείνη τη γλυκιά, την παράξενη θαλπωρή, τη ζεστασιά δηλαδή του παλιού καφενείου, όσο κι αν αυτή ανάβλυζε και αναδινόταν  μέσα από τους καπνούς των τσιγάρων και τη ζάλη του πιοτού.

Αθεράπευτη νοσταλγία, ρομαντική υπερβολή, θα πεις.

 Αυτή όμως είναι η αλήθεια.

Απρίλης 2016

Μιλτιάδης Δ. Κωστάκος 

ΑΝΑΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ!!!

Επιτέλους θα γίνει πλατεία.Γκρεμίζουν το <<έκτρωμα>>.

Μετά από αρκετή καθυστέρηση ξεκίνησαν χθες οι εργασίες διαμόρφωσης του χώρου απέναντι από την Αστυνομία στην Φιλιππιάδα.Υπάρχει η πρόθεση από την Δημοτική αρχή και με βάση την μελέτη που εγκρίθηκε από την Περιφέρεια να κατεδαφιστεί το υπάρχον κτίριο της Λαικής αγοράς και ο χώρος να γίνει πλατεία με υπόγειο πάρκινγκ.

Ηδη με επιβλέπουσα την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου,άρχισαν οι εργασίες καθαίρεσης των δομικών στοιχείων με μηχανήματα εκσκαφής από γνωστό εργολάβο της περιοχής.Το υπό κατεδάφιση κτίριο που όλοι το αναφέρουν περιπαιχτικά ως <<έκτρωμα>>,όχι μόνο προκαλεί και προσβάλλει την αισθητική μας αλλά και δεν έχει καμία ιστορική και αρχιτεκτονική αξία.Αλλωστε όλα αυτά τα περίπου 25 χρόνια που υπάρχει σαν κτίριο,ποτέ δεν χρησιμοποιηθηκε για τις αναγκες που δημιουργήθηκε δηλαδή ως ΛΑΙΚΗ ΑΓΟΡΑ και έτσι αποδεικνύεται πως η ανεγερσή του άλλες σκοπιμότητες εξυπηρέτησε τότε.

Μετά την εξέλιξη αυτή υπάρχει το θέμα στέγασης για τα γραφεία και τις υπηρεσίες που λειτουργούσαν  εντός του κτιρίου (ΚΕΠ,ΚΑΠΗ κτλ).Σύμφωνα με πληροφορίες η Δημοτική αρχή έχει φροντίσει η Αστυνομία να μεταφερθεί από το κτίριο του Διοικητηρίου στο κτίριο του παλιού Δημαρχείου το οποίο  πρόσφατα αναμορφώθηκε.Οπότε τα ΚΕΠ ,ΚΑΠΗ και λοιπές υπηρεσίες προσωρινά στεγάζονται στο Δημαρχείο αλλά αργότερα θα μεταστεγαστούν στο Διοικητήριο εκεί δηλαδή που ήταν η Αστυνομία.

Στο σημείο αυτό της Φιλιππιάδας η κατεδάφιση του συγκεκριμένου κτιρίου απελευθερώνει το χώρο και δίνει μια νέα πνοή στην πόλη μας και μαζί με την πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο, την πλατεία παιδική χαρά,την πλατεία απέναντι -πρώην Πυροσβεστικής- , να αποτελέσουν ενιαίο τμήμα ενός μεγάλου ελεύθερου χώρου και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις συνολικής ανάπλασης του ιστορικού κέντρου της πόλης. Έργο  το οποίο  χρωστάνε στη Φιλιππιάδα οι τοπικοί μας Άρχοντες.

Δεν μπορούμε να μην επαινέσουμε την πρωτοβουλία αυτή και να τονίσουμε πως ότι γίνεται οφείλεται στη βούληση και την μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει o Δήμαρχος και η δημοτική αρχή.

Αν ο καιρός σταθεί σύμμαχος πιστεύουμε ότι σε δέκα μέρες , άντε είκοσι μέρες το πολύ, να έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες της κατεδάφισης και αφού αφαιρεθούν τα μπαζα σε πρώτη φάση η υπό διαμόρφωση πλατεία να  στρωθεί προσωρινά με «3α».

Όπως βλέπουμε στην μακέτα-βλέπε φωτό δεξιά πάνω- που αποκλειστικά εξασφάλισε το filoiko με την τελική διαμόρφωση  που θα πραγματοποιηθεί, η πλατεία θα επανενταχθεί στην πόλη και θα είναι ένας ευχάριστος χώρος στάσης-ανάπαυσης των περαστικών και εκτόνωσης-αναψυχής των συμπολιτών μας.Παράλληλα αν συνδιαστεί η όλη ιστορία και με την δημιουργία υπόγειου πάρκινγκ έστω μέσω ΣΔΙΤ τότε η Φιλιππιάδα πράγματι θα πάρει μια βαθειά ανάσα και όπως έγραψε κάποιος

. Η ομορφιά θα σώσει αυτούς που μπορούν να τη δουν!