Του Ηπειρώτη Λογοτέχνη Τάσου Πορφύρη
To πατρικό μου
σπίτι στην Αθήνα «έζησε» από το 1949 έως το 2010 που κατεδαφίστηκε και
πουλήθηκε το οικόπεδό του. Έχω μια φωτογραφία του και της μπουλντόζας που
περίμενε με αναμμένη μηχανή στο πεζοδρόμιό του έτοιμη να πιάσει δουλειά,
ανοιγοκλείνοντας τις γυαλιστερές της μασέλες. Στο βάθος ο κήπος με την
κληματαριά που απ' τα σταφύλια της τα μοσχάτα η Μάνα έφτιαχνε στο υπόγειο
πετιμέζι και σιουμπέκια. Υπήρχε και η γαζία για να μοσχοβολάει ο τόπος, μια
τριανταφυλλιά πλάι στο μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας των γονιών μας, τρεις
λεμονιές πλάι στη μεσοτοιχία -η δική μου, της Αλεξάνδρας και του Λευτέρη- και
στο βάθος μια πελώρια μανταρινιά με τους καρπούς της να φέγγουν όλες τις νύχτες
του χειμώνα.
Το σπίτι είχε
από καιρό «φύγει» από το χώρο του κι είχε στρατοπεδεύσει μέσα μου. Φοβήθηκε τις
γύρω πολυκατοικίες, αυτές τις
