ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΙΩΤΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ «Ο ΑΓΙΟΣ ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ» γλέντι στις 28 10 2016

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ με χορούς και τραγούδια της Ηπείρου

Συμμετέχουν:
Στο κλαρίνο ο συντοπίτης μας Κώστας Κάκκος με την ορχήστρα του
Η Χορευτική Ομάδα των Ενηλίκων της Ένωσης Ηπειρωτών Αγίου Δημητρίου Αττικής "ΤΟ ΚΟΥΓΚΙ"
Η Χορευτική Ομάδα των Ενηλίκων του Πολιτιστικού Συλλόγου "Άγιος Βησσαριωνας" Φιλιππιάδας
Η Εφηβική Χορευτική Ομάδα του Εκπολιτιστικου Συλλόγου Παλαιάς Φιλιππιάδας "Ο Άγιος Γεώργιος"
Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΕΛΕΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΖΗΡΟΥ
Τιμή πρόσκλησης 20€ (Περιλαμβάνει φαγητό – κρασί & αναψυκτικά ελεύθερη κατανάλωση)
Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2016 στο Hotel “ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ” και ώρα 20:30 (National Road Filipiada - Artas, 26810 52205-10)
Τηλ. Επικοινωνίας για δηλώσεις συμμετοχής:
ΤΖΕΝΗ ΚΩΣΤΟΥΣΗ(6936890020)
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ(6944900639)
ΝΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ(6909159052)
ΧΟΡΗΓΟΙ ΤΗΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ:
ΦΑΡΜΑ ΧΗΤΑΣ
ΚΡΕΑΤΑ ΗΠΕΙΡΟΥ ΧΗΤΑΣ
Κατάστημα Nova Πρέβεζα - ΧΡΥΣΑΝΘΗ Χ. ΚΩΣΤΟΥΣΗ
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ - FILIPPION CLUB FOOTBALL

28.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα.

Πάλι για τις κουρούνες

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Κανονικά το θέμα ανήκει χωροταξικά στη Νέα Φιλιππιάδα και όχι στην Παλιά Φιλιππιάδα.Πρόκειται για ένα συμβάν,για ένα επεισόδιο καλύτερα που διαδραματίστηκε σε δύο φάσεις στην κεντρική πλατεία της Φιλιππιάδας.Γιατί όμως έχει κεντρικούς ήρωες τις κουρούνες,θεώρησα σκόπιμο να το συμπεριλάβω στα δρώμενα της Παλιάς Φιλιππιάδας ως συνέχεια και επίλογο στην ιστοριούλα που σας αφηγήθηκα (΄΄Μια καλοκαιρινή μέρα¨),με τα κουρνόπουλα που τα κάψαμε μια παρέα παιδιά πάνω στις Γούβες.

Για να κλείσει έτσι οργανικά ο κύκλος με τις κουρούνες,αφού σε κάποιο χρόνο αργότερα τα πουλιά αυτά όλως μυστηριωδώς εξαφανίστηκαν από την περιοχή μας και ας ήταν κοπάδια ολόκληρα κάποτε στην εποχή που μιλάμε,και που σε κάθε τους έξοδο μαύριζε πάνω ο ουρανός.

Αποτελεί ερώτημα ιστορικό και συνάμα επιστημονικό η εξαφανισή τους,όπως και για κάποια άλλα είδη πουλιών,αντιπροσωπευτικά της ντόπιας φτερωτής πανίδας.

Αυτό βέβαια είναι θέμα επιστημονικής έρευνας για τους φυσιοδίφες και εμάς δε μας ενδιαφέρει εδώ.Πρόχειρα να πω,επειδή έζησα το πράγμα,για τους λόγους της εξαφάνισης,πιθανόν να ευθύνονται τα διάφορα φυτοφάρμακα,που χρησιμοποιούνται άφθονα στις σύγχρονες καλλιέργειες.Η,γιατί ο άνθρωπος επέκτεινε την παρουσία του,συνεπώς και τις δραστηριότητές του στο ζωτικό χώρο που ανήκε στα πουλιά και στα ζώα,με αποτέλεσμα την εκδιωξή τους είτε την οριστική τους εξόντωση.Δεν ξέρω.Τέτοια φαινόμενα συμβαίνουν και ήδη ως γνωστόν απασχολούν την επιστημονική κοινότητα παγκοσμίως.

Στην αγορά τώρα,στην κεντρική πλατεία της πόλης μας,μεταφέρθηκε το σκηνικό με τις κουρούνες,είκοσι χρόνια μετά το περιστατικό στις Γούβες που σας έλεγα.Και να δείτε πως ετούτη η ιστορία διαδραματίστηκε με όλη τη σκηνική αρτιότητα μιας κανονικής θεατρικής παράστασης.Ενα γύρο η πλατεία ζωσμένη από οικήματα και καταστήματα,στο κέντρο τα πλατάνια,και θεατές οι θαμώνες των πέριξ καφενείων,καρέκλες,τραπεζάκια,έτοιμο το σκηνικό για να αρχίσει η παράσταση.Με τη διαφορά ότι όλα εδώ είναιεκ του φυσικού,ζωντανά.Ντεκόρ,σκηνοθεσία,ακόμη και το σενάριο απρόβλεπτο και αυτό μέσα στη φυσική ροή στη λειτουργία της αγοράς.Ο χρόνος κι αυτός λειτουργικός.Ανοιξιάτικος κατά προτίμηση η καλοκαιρινός στο ανοιχτό θέατρο της πλατείας.Ολα στην κοινή θέα,στο φως.

Εκεί κατά τις έντεκα με δώδεκα,εκείνη την ώρα έκαναν την εμφανισή τους οι κουρούνες με εντυπωσιακό τρόπο από τον ουρανό ψηλά.Το ξαφνικό και το απρόβλεπτο που λέγαμε.Ομοιο με κατάμαυρο σύννεφο το κοπάδι με τις κουρούνες σκέπαζε τον ουρανό και αφού έκανε μερικές βόλτες αναγνωριστικές στη συνέχεια έπεφταν πάνω στα πλατάνια και χάνονταν μέσα στα καταπράσινα πυκνά φυλλώματα.Τις κοιτάζαμε από κάτω με περιέργεια,τι ήθελαν εκείνα τα πουλιά,για το θράσος τους ν αφήσουν τους φυσικούς τους χώρους,τα βουνά και τον κάμπο,και να ρθουν να παρακαθήσουν λίγα μέτρα από ψηλά ακριβώς με τους ανθρώπους,τον προαιώνιο εχθρό τους.Και αυτό το πράγμα γινόταν το ίδιο κάθε μέρα.Εμφανίζονταν ξαφνικά και έκαναν κατοχή στα πλατάνια της πλατείας,κατά προτίμηση στο μισό της μέρος προς τη μεριά της Αρτας.Μυστήριο πράγμα,έτσι στα καλά καθούμενα.

Τις έβλεπες,δηλ.τις διέκρινες παρατηρώντας τις χωμένες μέσα στα πυκνά φυλλώματα,να τσιμπολογούν φτερουγίζοντας και αναπηδώντας ανάλαφρα από το ένα κλαδί στο άλλο και κρώζοντας ‘’κρα-κρα’’(κορακοειδή πουλιά είναι),με κρωξίματα κοφτά και κάπως μεταλλικά,έτσι ακούγονται,αδιαφορώντας τέλεια για την ανθρώπινη παρουσία από κάτω τους.Μάλιστα συχνά-πυκνά,προκλητικά θα έλεγες έστελναν ιπτάμενα φιλοδωρήματα στους θαμώνες κάτω,ξερόκλαδα,φύλλα και βεβαίως κουτσουλιές.Το πράγμα κατάντησε αηδία,όπως ήταν επόμενο.

Αρχισαν ανοιχτά να εκδηλώνονται οι διαμαρτυρίες.Τι θα γινόταν και ως που θα πήγαινε η κατάσταση.Να παίρναμε τα κυνηγεττικά όπλα και να τις τουφεκάγαμε ομαδικά,κάτι τέτοιο προσέκρουε στο νόμο που απαγόρευε ρητώς τη χρήση όπλων μέσα σε κατοικημένη περιοχή,πολύ περισσότερο στην πλατεία.

Με τα πολλά το θέμα απασχόλησε τους αρμοδίους,Δήμαρχο,Αστυνομία και Αγρονομία,Μπροστά στο αδιέξοδο αποφασίστηκε η ανάληψη μιας σχετικής δράσης,λίγο παράτυπης,λίγο άκομψης και λίγο παράνομης.Ανέθεσαν σε ένα γνωστό κυνηγό να τη στήσει εκεί στην πλατεία την ώρα που έρχονταν οι κουρούνες και με το δίκαννο να τις τουφεκάει κατά βούληση.Οπως και έγινε.Ετσι στην πλατεία ο εν λόγω εντολοδόχος την έστηνε σε ένα τραπέζι με το όπλο παρά πόδα και οπλισμένο,έτοιμος να αναλάβει δράση.Καταλαβαίνετε τη συνέχεια.

Ερχονταν οι κουρούνες την άραζαν κανονικά στα φυλλώματα και τότε άρχιζε το ντουφεκίδι και αντιβούιζε ολόκληρη η πλατεία.Εφευγαν οι κουρούνες τρομαγμένες και κάθε φορά άφηναν από πεντέξι θύματα που κλωτσοπάταγαν κάτω στο τσιμέντο της πλατείας.Πέρναγε κάμποση ώρα και ξανά οι κουρούνες έρχονταν στα πλατάνια.Ξανά οι ντουφεκιές,ξανά και άλλες σκοτωμένες κουρούνες.

Η κατάσταση έβαινε επιτυχώς.Οι κουρούνες μέρα τη μέρα αραίωναν τις επισκέψεις τους.Δε θα αργούσε η ώρα που θα μας απάλλασαν από την παρουσία τους.

Όμως τα πράγματα αντιστράφηκαν και η επιχείρηση σταμάτησε.Τι είχε γίνει.Ο κόσμος που στην αρχή απολάμβανε το θέαμα,στη συνέχεια φάνηκε ότι ενοχλήθηκε από το ντουφεκίδι.Εκεί δηλ. που καθόσουν με την παρέα σου και κουβέντιαζες αμέριμνος,να σου και έπεφταν ντούπλεξ οι τουφεκιές.Καταλαβάινετε τι γινόταν.Εκεί που στην αρχή διαμαρτύρονταν για τις κουρούνες,τώρα οι διαμαρτυρίες στρέφονταν κατά των εμπνευστών του μέτρου με τα ντουφεκίσματα λόγω της ενόχλησης που είπαμε.Ας έβρισκαν κάτι άλλο.Μπροστά σ αυτή την εξέλιξη οι αρμόδιοι απέσυραν το μέτρο.Επινόησαν ωστόσο κάτι άλλο.

Αντί για ντουφέκια επιστράτευσαν ένα άλλο όπλο, τα κουδούνια.Κάτι μεγάλα κουδούνια,σαν τα κυπριά που χρησιμοποιούν οι τσοπάνηδες για τα πρόβατα,έφτιαξαν δυο-τρεις αρμαθιές από αυτά και τα έστησαν σε ένα μικρό ξύλινο ικρίωμα στην πλατεία.

Ερχονταν οι κουρούνες στα πλατάνια κατά τα γνωστά-είχαν ξεθαρρέψει-και από κάτω ο εντεταλμένος από τον Δήμο υπάλληλος κούναγε τις αρμαθιές με τα κουδούνια και τότε άκουγες μια σωστή συναυλία από κουδουνίσματα που ο ήχος τους πρόγκαγε τις κουρούνες.

Τι έγινε όμως στη συνέχεια.Στην αρχή οι κουρούνες ξαφνιασμένες από το πανδαιμόνιο με τα κουδουνιτά και φοβισμένες από την προηγούμενη λαχτάρα με τα ντουφέκια φτερούγιζαν και έφευγαν πανικόβλητες.Με τις πολλές φορές όμως όταν διαπίστωσαν-είπαμε είναι πανέξυπνα πουλιά-πως κίνδυνος ουσιαστικά δεν υπήρχε δε χαμπάριαζαν καθόλου από τα κουδουνίσματα.Αντίθετα οι άνθρωποι,θαμώνες κάτω βλέποντας αναποτελεσματικό το μέτρο και ενοχλούμενοι,τώρα αυτοί και όχι οι κουρούνες,απαίτησαν να δοθεί τέρμα στο πανηγύρι εκείνο.Το πράγμα είχε καταντήσει φαρσοκωμωδία.

Ετσι γλύτωσαν οριστικά οι κουρούνες και συνέχιζαν ανενόχλητες τις επισκέψεις τους.

Οσο για τους θαμώνες,το πήραμε απόφαση πως δεν γινόταν τίποτε και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας στον…Υψιστο.Με άλλα λόγια το πιήκαμε με το ζουμί μας.

Τελικά η λύση ήρθε …ουρανόθεν.Για λόγους,καθώς είπαμε,άγνωστους,τα πουλιά,οι κουρούνες,έφυγαν από την πλατεία μυστηριωδώς όπως είχαν πρωτοεμφανισθεί.Εξαφανίστηκαν.

Ωστόσο το αρχικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο.Συζητάγαμε τις προάλλες το θέμα στην πλατεία.

Ο κύκλος με τις κουρούνες έκλεισε οριστικά.Αν τις δει κανείς,θα με χαροποιήσει η είδηση.Κάπου κάποτε ανταμώνουν οι πρώην εχθροί και συμφιλιώνονται.Οταν με τον καιρό πήζουν τα μυαλά και τα πάθη καταλαγιάζουν.

Οκτώβριος 2016 

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος 

Εκδήλωση για το καινούργιο βιβλίο του Νίκου Καρατζένη.

Καταπληκτική επιτυχία σημείωσε η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Καρατζένη σήμερα Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016.Φίλοι και γνωστοί που πλημμύρισαν την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Φιλιππιάδας για να τιμήσουν τον συγγραφέα,τον δάσκαλο,τον άνθρωπο,που συμμετέχει ενεργά στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας.    

Το βιβλίο του Νίκου Καρατζένη «Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού» αποτελεί μια γνήσια καταγραφή της σκληρής και ανυπότακτης ποιμενικής ζωής αλλά και έναν ύμνο ανθρώπου -προβάτων,ανθρώπου και τζομπανόσκυλου.Οι φωτογραφίες του Ν.Καρατζένη είναι μοναδικές και πρωτότυπες γιατί απεικονίζουν με τρόπο σπαρταριστό την ελληνική ποιμενική πραγματικότητα στο απέραντο ποιμενικό τοπίο των ελληνικών βουνών και των απάνεμων χειμαδιών.

Με το κινηματογραφημένο οδοιπορικό του στα τελευταία τσελιγκάτα της Ελλάδας,ο συγγραφέας μας ταξίδεψε στον Σμόλικα,το δεύτερο σε μεγαλείο βουνό της χώρας μας μετά τον Ολυμπο.Τα κοπάδια στολισμένα με τους κύπρους και τις κουδούνες,μαζί με τους ακούραστους βοσκούς τους διέσχισαν χιονισμένα περάσματα,διάβηκαν ποτάμια αφρισμένα και βουερά,χάθηκαν μέσα σε δάση σκιερά,ανέβηκαν στις κορυφές των αετών και άγγιξαν το όνειρο.

Κατά τις φθινοπωρινές μετακινήσεις τους βυθίστηκαν στα τοπία της ομίχλης,απλώθηκαν σε λιβάδια,πορεύτηκαν νωχελικά στους ατέλειωτους δρόμους,θύμισαν τις επικές μετακινήσεις των ελληνικών τσελιγκάτων αλλοτινών εποχών.

Ο Νίκος Καρατζένης με το έργο του γύρισε πίσω τους δείκτες της ποιμενικής ιστορίας και χάρισε στους ανθρώπους της πόλης μας στιγμές αναπόλησης,στοχασμού και ανάτασης από τα δεινά της καθημερινότητας προς τα βουνά των αετών,των ποιμένων και της απόλυτης ελευθερίας.

Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού.

Ο Σύλλογος περι βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου τουΝίκου Β.Καρατζένη:

<<Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού>>

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τηνΤετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 ωρα 19:00 στο Πνευματικό κέντρο Φιλιππιάδας.

Θα προβληθεί Κινηματογραφημένο οδοιπορικό με θέμα:
<<Το ανέβασμα στα βουνά και το κατέβασμα στα χειμαδιά των μεγαλύτερων κοπαδιών της χώρας>> 

27.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

Η ιστορία ενός ονόματος.
του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Κάθε όνομα έχει την ιστορία του.Και την περιπέτειά του,όπως συμβαίνει με τη δική μου περίπτωση.Διαβάστε και θα το δείτε.

Εμένα με λένε Μιλτιάδη και Νικήτα.Εχω δηλ.δύο ονόματα.Αυτό ελάχιστοι το γνωρίζουν αλλά και από αυτούς αμφιβάλλω αν το θυμάται κανένας.Αφού καλά-καλά το ξεχνάω και εγώ ο ίδιος.

Η συνήθεια να δίνονται στον βαφτιζόμενο δύο ονόματα είναι παλιά και οφείλεται σε διάφορους λόγους.Ας πούμε,ένας ο πιο βασικός είναι η ξεχωριστή προτίμηση των δύο συμβαλλομένων συντελεστών στο μυστήριο της βάφτισης,του νονού και των γονιών του παιδιού.Ενα όνομα ο νουνός και ένα οι γονείς.Πρόκειται για ένα είδος συμβιβαστικής λύσης με δεδομένο ότι τα παλιά τα χρόνια ίσχυε περισσότερο η προτίμηση του νονού έναντι των γονιών.Το όνομα δηλ.που έδινε ο νουνός είχε περισσότερο βάρος και οι γονείς δεν

Με εντατικούς ρυθμούς προχωρούν οι εργασίες σύνδεσης της παλιάς Ιόνιας με την νέα Ιόνια οδό στην περιοχή της Φιλιππιάδας.Η λήψη του video εγινε το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016 μεσημέρι. Διακρίνονται η παράκαμψη που έχει κατασκευαστεί και τα συνεργεία που δουλεύουν.Aριστερά στο βάθος φαίνεται η Φιλιππιάδα και δεξιά ο κόμβος Φιλιππιάδας και η Καμπή.Λόγω των εργασιών σύνδεσης το ρεύμα κυκλοφορίας προς Γιάννενα είναι κλεισμένο από την Αρτα.

26.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Μια καλοκαιρινή μέρα.

Ετσι όπως είναι δοσμένος ο τίτλοςκαι ο λόγος του ως πρόταση είναι ελλειπτικός ως προς το τι εννοεί ακριβώς και πού αναφέρεται,μπορεί εύλογα ο αναγνώστης να περιμένει μια ιστοριούλα αλλιώτικη από τις άλλες που λέγονται εδώ.Πώς θα δώσουμε το διάγραμμα μιας συνηθισμένης και γι αυτό ανούσιας ημέρας,μονότονης και ρουτινιάρικης,ίδιας και απαράλλαχτης με τις άλλες.

Καθώς λέει ο Καβάφης σ ένα ποίημα με τίτλο <<Μονοτονία>>

<<… τη μια μονότονην ημέρα άλλη/μονότονη απαράλλακτη ακολουθεί…και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει>>.

Λοιπόν, για να κλείσουμε τον πρόλογο,μονοτονία για τα παιδιά εκείνης της εποχής δεν υπήρχε.Απεναντίας η κάθε μέρα ήταν και μια περιπέτεια,γεμάτη απρόοπτα και δράση.Και κίνδυνο θα πρόσθετα.Και μη σπεύσετε να μου πείτε ότι το ίδιο ισχύει,ότι παρόμοια συμβαίνει ,με τα παιδιά την κάθε εποχή.

Εδώ είναι η ένστασή μου αλλά και το βαθύτερο νόημα της ιστοριούλας μας σήμερα.Θα το δείτε στη συνέχεια.Να μη τα λέμε όλα από την αρχή.Γιατί σκοπός εδώ δεν είναι μόνο η τέρψη,η ευχαρίστηση δηλ.που ως άμεσο αποτέλεσμα δίνεται με τις ιστοριούλες αυτού του είδους,αλλά για να μπορέσουμε μέσα από αυτές να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε εκείνη την εποχή που τις έφτιαξε.

Όσο για την προτίμησή μου(και την εμμονή μου) στην παιδική ηλικία σας αφήνω να το καταλάβετε μόνοι σας.Εγώ μια λέξη μόνο θα πω, ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ.

Να μαστε,τώρα,στην πλατεία του χωριού,στα <<μαγαζιά>> που τη λέγαμε,με τα θεόρατα πλατάνια.Μια παρέα παιδιά,όρθιοι η καθισμένοι στα πεζούλια ένα γύρο,ένα ημικύκλιο για την ακρίβεια,και να μας έχουν τελειώσει τα πειράγματα και τα αστεία.Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;Αυτό ήταν το πρόβλημα εκείνη την ώρα.

Ο καλοκαιρινός ήλιος είχε ανέβει ένα ζωνάρι στον ουρανό και μόλις άρχιζε η ζέστη.Να πηγαίναμε στο ποτάμι για μπάνιο,ήταν λίγο νωρίς.Να πηγαίναμε στον κάμπο και να μας έπιαναν οι μεγάλες ζέστες ντάλα μεσημέρι,ήταν κάπως αργά.Μπορεί ο κάμπος να είχε νερά και βλάστηση,άμα όμως πιάνει η ζέστη εκεί κατά το μεσημέρι σε κατακαίει ο ήλιος και το καλύτερο που έχεις τότε να κάνεις είναι να καταφύγεις στον ίσκιο κάτω από ένα δέντρο.Είναι περίεργος ο κάμπος στα καμώματά του με τη ζέστη και δεν αστειεύεται.Φαίνεται πως το πράγμα έχει σχέση με την υγρασία που στην αρχή σε δροσίζει, το καλοκαίρι,αλλά όταν ανάβει η ζέστη,τότε η υγρασία κάνει πιο αποπνικτική την ατμόσφαιρα και σου κόβεται η ανάσα.

Ετσι είχε η κατάσταση εκείνη την ώρα,δεν είχαμε τι να κάνουμε.Για προγραμματισμούς και άλλα τέτοια ούτε λόγος.Για τα παιδιά ισχύει το <<πάμε και όπου βγούμε>>.Αρκεί κάποιος να έχει μια έμπνευση της στιγμής.Τη λύση στην αμηχανία την έδωσε ο αρχηγός,ένα παιδί πρώτο στην ικανότητα και στην επιτηδειότητα. 

- Πάμε στις Γούβες πάνω στις σπηλιέςνα βάλουμε φωτιά και να κάψουμε τα κουρνόπουλα στις φωλιές τους. (κουρνόπουλα,κουρουνόπουλα,οι νεοσσοί,τα νεογέννητα πουλάκια από τις κουρούνες)

Η πρόταση έγινε δεκτή ομόφωνα και με ενθουσιώδη τρόπο.Ηταν ότι καλύτερο εκείνη την ώρα.Μας έδιωχνε,την πλήξη (την μονοτονία που είπαμε και στην οποία δεν στέργουν τα παιδιά) αλλά και θα ξεκαθαρίζαμε τους λογαριασμούς μας με τις κουρούνες,εκείνα τα κατάμαυρα και αντιπαθητικά πουλιά.

Ένα ολόκληρο ιστορικό ως αρνητική και μαύρη προκατάληψη βάραινε από χρόνια τις σχέσεις εμάς των παιδιών με τις κουρούνες.Και δεν εννοώ εδώ το πόσο ζημιάρικες ήταν στα καλαμπόκια και τις άλλες σοδειές.Αυτό ήταν θέμα για τους μεγάλους,τους πατεράδες και τις μανάδες μας,που έβλεπαν το βιος τους να εξανεμίζεται,την ώρα που αυτό ήταν ώριμο για μάζεμα στον κάμπο.Γιατί οι κουρούνες τότε ήταν κοπάδια, χιλιάδες μπορώ να πω.Επεφταν φθινόπωρο σαν μαύρο σύννεφο στα καλαμπόκια και τα ρήμαζαν.Σωστή πληγή,αντίστοιχη με τη μία από τις εφτά πληγές του Φαραώ,με τις ακρίδες.

Εμάς δεν μας έκοφτε αυτό.Είχαμε το δικό μας λογαριασμό με τις κουρούνες(κρούνες τις λέγαμε με το γλωσσικό μας ιδίωμα τότε).

Πρώτα, δεν τις χωνεύαμε,γιατί ήταν κατάμαυρες και καθώς έιχαν κατοικητήριο τις σκοτεινές σπηλιές πάνω στις Γούβες και γιατί συγκατοικούσαν με τις νυχτερίδες και τις κουκουβάγιες,νυχτόβια πένθιμα πλάσματα αυτές,τις θεωρούσαμε τις κουρούνες περίπου διαβολικά πουλιά.

Το δεύτερο ήταν που το κρέας τους μύριζε απαίσια σαν ψοφίμι,καθώς έτρωγαν ψοφίμια στους δρόμους,γατιά,σκυλιά κλπ.

Τέλος δεν τις πηγαίναμε με τίποτε,γιατί ήταν τόσο έξυπνες οι διαολεμένες που μόλις μας έβλεπαν να παίρνουμε στάση βολής με τις λαστιχένιες τότε σφεντόνες μας,αυτές καταλάβαιναν και την τελευταία στιγμή φτερούγιζαν μακριά αφηνοντάς μας στα …κρύα του λουτρού, απογοητευμένους,αλλά και μανιωμένους που για μια ακόμη φορά δε μπορέσαμε να τις βαρέσουμε,να τις πετύχουμε με το λάστιχο.Ηταν κι αυτός ένας σημαντικός λόγος που τις αντιπαθούσαμε,μπορεί και ο σημαντικότερος.Γιατί δεν τις κυνηγούσαμε για το κρέας τους,όπως τα άλλα πουλιά,αλλά για την χαρά του κυνηγιού,για εκείνη την ικανοποίηση του αρχέγονου ένστικτου,που ανταμώνει τον ανθρωπο ως κυνηγό,θηρευτή με τα ζώα και τα πουλιά ως θηρευτική λεία,ρόλοι δηλ.που σε κάποιες περιπτώσεις με τα ζώα ως γνωστόν αντιστρέφονται και ο ανθρωπος από θηρευτής γίνεται θήραμα.Παμπάλαια ιστορία όσο παλιός είναι ο άνθρωπος.

Για τους λόγους αυτούς και κυριότερα για τον τελευταίο αντιπαθούσαμε τις κουρούνες,τις μισούσαμε καλύτερα,ώστε η πρόταση του αρχηγού μας βρήκε σύμφωνους χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ετσι χωρίς καθυστέρηση προχωρήσαμε στην εφαρμογή του σχεδίου που είχε εκπονήσει ο αρχηγός.

Το σχέδιο ήταν απλό χωρίς πολλές ετοιμασίες.Ολο κι όλο που χρειάζονταν ήταν ένας τενεκές πετρέλαιο,μισογεμάτος μας έφτανε,ένα στουπί από κουρέλια για την περίσταση,να ανάψουμε ένα δαυλό,και όλοι μας να προμηθευόμασταν από ένα καλάμι μακρύ (τέτοια είχε πολλά ο κάμπος λίγο πιο κάτω).

Σε τρία τέταρτα όλα ήταν εντάξει.Ο αρχηγός φαίνεται είχε στο νου του το σχέδιο από καιρό,γιατί δε χρειάστηκε να αγοράσουμε πετρέλαιο,είχε στο σπίτι του ένα τενεκέ μισογεμάτο.

Στις σπηλιές πάνω παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος.Με τα καλάμια γρήγορα-γρήγορα τρυπάγαμε τις καμωμένες από άχυρα και ξερόκλαδα φωλιές και τα κουρνόπουλα αμάλλιαγα και άφτερα πλασματάκια έπεφταν σαν παραγινωμένοι καρποί δέντρων και έσκαζαν κάτω στο πετρώδες έδαφος.Τα κορμακια τους ανοίγαν από την πρόσκρουση και από τις κοιλίτσες τους έχασκαν τα εντόσθια πλημμυρισμένα στο αίμα.Εκείνα τα καημένα έκρωζαν πονεμένα στην αρχή δυνατά και γοερά και μετά από λίγη ώρα όλο και πιο ξέψυχα.

Καμιά λύπηση από τη μεριά μας στο θέαμα εκείνο.Ο ήλιος από πάνω θανατερός κι εκείνος,καυτερός και ανελέητος.

Η συνείδηση ο <<εν ημίν Θεός>> που μαθαίναμε αργότερα στο Γυμνάσιο είχε συμβιβαστεί με τέτοιες ακρότητες μέσα στο χαλαρό ούτως η άλλως πλαίσιο της ηθικής της εποχής μας,όπου πρυτάνευε γενικώς η αρχή <<το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό>> η αλλιώς οπως ο νόμος της ζούγκλας ορίζει.

Μας κατείχε ένα είδος άγριας χαράς αλλά και ενδόψυχα και μια ταραχή,αόριστη και ανεξήγητη,που μας έβαζε να τελειώνουμε κατά το δυνατόν γρηγορότερα.Από φόβο για κάτι η από τον λανθάνοντα μέσα μας αποτροπιασμό για την πράξη μας εκείνη;Δεν μπόρεσα αυτό να το ξακαθαρίσω ακόμα και σήμερα που σας μιλάω.

Γιατί το έργο εκείνο ήταν ιδιαιτέρως ειδεχθές,άσχετα με το πολιτιστικό επίπεδο της εποχής που μιλάμε.Επρόκειτο για σωστή γενοκτονία που κανένα ελαφρυντικό δεν μπορούσε να το δικαιολογήσει.Σκεφτείτε αν αυτό γινόταν σήμερα.Εγώ ωστόσο θα επιμείνω ότι οι δράστες ήμασταν παιδιά και,φυσικά,ότι τα κρατούντα τότε ήθη ήταν έτσι διαμορφωμένα,ώστε παρόμοιες πράξεις αποτελούσαν ψιλά γράμματα.

Η συνέχεια είναι πιο αποτροπιαστική.

Μαζέψαμε τα ατυχα εκείνα πλάσματα σωρό,μια ντάνα που κόντευε στο ύψος μας,τόσα πολλά που ήταν.Ενας από μας περιέλουσε τον κινούμενο ακόμα σωρό με πετρέλαιο.

Υστερα ο αρχηγός σαν σε δαιμονιστική τελετή με αναμμένο τον πυρσό στα δυο του χέρια περιφερόταν γύρω από το σωρό βάζοντας φωτιά περιμετρικά σε διάφορα σημεία.

Σε δευτερόλεπτα η φωτιά λαμπάδιασε και μαζί με τους κατάμαυρους καπνούς αντάριασαν τον αιθέρα.Οι φλόγες στο μεταξύ κατέτρωγαν τις σάρκες των αμοιρων πουλιών που πλέον είχαν σωπάσει τις οιμωγές,ενώ μια κνίσα θανατερή από την μπόχα της καιόμενης σάρκας πλανιόταν σε όλο το χώρο και μας έπνιγε την ανάσα μας.

Τότε συνέβηκε το εξής απροσδόκητο και ανεπανάληπτο,που δε θα το ξεχάσω όσο ζω.

Την ώρα που εμείς καταγινόμασταν με το έργο και ταυτόχρονα ήμασταν προσηλωμένοι στο θέαμα,σε μια στιγμή ο ουρανός,μια στενή λωρίδα από πάνω μας που διαγραφόταν από τις δυο ψηλές αντικρινές η μία στην άλλη ράχες της χαράδρας σκεπάστηκε μονομιάς.Τόσο που το σύννεφο από τους μαύρους καπνούς χανόταν μέσα στο μεγαλύτερο σύννεφο που σαν κατάμαυρο πέπλο ήρθε ξαφνικά και τα επικάλυψε όλα.Νιώσαμε όλοι τότε πως άλλαξε το τοπίο που ξέραμε και πως είχαμε μεταφερθεί σε άλλο τόπο.

Πριν καλά-καλά ολοκληρώσουμε αυτή τη σκέψη ακούσαμε ένα τεράστιο θόρυβο σαν μπουμπουνητό εξ ουρανού,έτσι το φανταστήκαμε,συντεθειμένο από κρωγμούς και φτερουγισμούς.

Καταλάβαμε πριν δούμε το καινούργιο θέαμα.Ηταν οι κουρούνες που άγνωστο πως είχαν ειδοποιηθεί για το κακό που συντελούνταν στις φωλιές τους.Ηταν το ένστικτο,ήταν οι μαύροι καπνοί,ήταν η κνίσα από τις καιόμενες σάρκες των παιδιών τους.Δεν ξέρω να πω.

Η κατάσταση τώρα άλλαξε στην κορυφή που ήμασταν.Μας κυρίεψε φόβος από την απροσδόκητη αυτή εξέλιξη.Εβλεπες τις κουρούνες ψαλιδωτές σκιές να φτερουγίζουν ξετρελαμένες λίγα μέτρα από πάνω μας,να κρώζουν θρηνητικά και να κάνουν εφορμήσεις μέσα στους καπνούς και στις φλόγες, σαν μικρα πυροσβεστικά αεροπλάνα που βουτούν στην κόλαση της πυρκαγιάς.

Τρομάξαμε και από θύτες κινδυνεύαμε να γίνουμε θύματα.Δεν τοχαν σε τίποτε,φανταζόμασταν,να ορμήξουν όλες μαζί οι κουρούνες και να ξεσκίσουν τα προσωπά μας.

Πήραμε τον κατήφορο κουτρουβάλα και μόνο σαν φτάσαμε κάτω στο δρόμο που διασχίζει τις Γούβες εκεί σταθήκαμε να πάρουμε δυο ανάσες.

Γύρισα θυμάμαι το βλέμμα μου πάνω στις σπηλιές.Η ίδια εικόνα.Κοπάδια οι κουρούνες να πετούν σε χαμηλές πτήσεις πάνω από τις φλόγες και τους καπνούς που όμως όλο και λιγόστευαν.Ετσι κατάμαυρες που ήταν οι κουρούνες έμοιαζαν με  μαυροντυμένο χορό από γυναίκες σε παράσταση αρχαίας τραγωδίας,με ξέπλεκα τα μακριά μαλλιά τους και ολολυγμούς και αργές κινήσεις του σώματός των να θρηνούν πάνω από το άψυχο κορμί προσφιλούς των προσώπου.

Τα λέω αυτά τώρα εγώ,γιατί τότε βίωνα με διαφορετικό τρόπο το γεγονός.Το πάθος για εκδίκηση που λέγαμε.

Ηταν μια ξεχωριστή μέρα,θα παρατηρήσει κάποιος σε σχέση θυμίζω,με τον τίτλο της ιστοριούλας μας.

Όχι απαντώ εγώ,ήταν μια συνηθισμένη μέρα για μας τα παιδιά τότε,έτσι που είχαμε συνηθίσει στα απρόοπτα.Ωστε το ασυνήθιστο να καταντάει συνηθισμένο.

Κάθε μέρα στη ζωή μας τότε ήταν και μια περιπέτεια.

Και που να δεις κάτι άλλες μέρες!

Σεπτέμβριος 2016

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος 

Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού.

Ο Σύλλογος περι βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Νίκου Β.Καρατζένη:

<<Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού>>

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 ωρα 19:00 στο Πνευματικό κέντρο Φιλιππιάδας.

Θα προβληθεί Κινηματογραφημένο οδοιπορικό με θέμα:
<<Το ανέβασμα στα βουνά και το κατέβασμα στα χειμαδιά των μεγαλύτερων κοπαδιών της χώρας>> 

Από μικρός Αφγανός στα γράμματα.

του Παναγιώτη Γκούνη

Η Φιλιππιάδα έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Μην κοιτάτε που οι κάτοικοί της έχουν ένα είδος μαζικής αμνησίας και ξεχνάνε την πολύ πρόσφατη ιστορία τους ή για να το πω διαφορετικά θυμούνται τις εποχές που δεν ήταν φτωχοί!

Κάθε φορά που μια περιοχή έρχεται στην επικαιρότητα για τους λάθος λόγους εγώ σκέφτομαι την Φιλιππιάδα. Για παράδειγμα στους ολυμπιακούς αγώνες μάθαμε ότι στην μακρινή Βραζιλία έχουν παραγκουπόλεις, τις λένε φαβέλες.

Απέναντι από το πρώτο δημοτικό σχολείο της Φιλιππιάδας υπάρχει –ακόμα και σήμερα– ολόκληρη γειτονιά, οι γνωστές μας παράγκες. Δεν ξέρω πόσοι μένουν πια εκεί. Όταν ήμουν μαθητής ήταν κανονική γειτονιά.

Η Φιλιππιάδα είχε και το γκέτο της, αν έχετε ακούσει την λέξη που σημαίνει πάνω κάτω απομονωμένη γειτονιά στην οποία δεν μπαίνεις εύκολα. Αναφέρομαι στα γύφτικα (τα λέγαμε και κολωνάκι).Στην συγκεκριμένη γειτονιά πραγματικά φοβόσουν να πατήσεις για τον απλούστατο λόγο ότι η μυρωδιά από τα σφάγια ήταν ανυπόφορη. Άλλωστε τι δουλειά είχε κάποιος Φιλιππιαδιώτης να περάσει από κει; Το πολύ πολύ να περνούσαν μια φορά το χρόνο οι προσκυνητές της αγίας Κυριακής.

Όχι πολύ μακριά, ακριβώς από πάνω είχαμε και την γλωσσική μας μειονότητα! Αρκετοί συμπολίτες μας που γεννήθηκαν στο Συρράκο –ένα από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας– δεν μιλούσαν και πολύ καλά τα ελληνικά… Πασίγνωστος συμπολίτης μας, πρώην αιρετός, οφείλει το παρατσούκλι του στην παραφθορά μιας λέξης που δεν μπόρεσε να προφέρει σωστά. Είπε μια λέξη λάθος ο καημένος, τον κορόιδεψαν τα άλλα παιδιά στο σχολείο και του έμεινε το παρατσούκλι.

Και… αρκετά μακριά απ’ όλα αυτά είχαμε και το στρατόπεδο συγκέντρωσης, την διαβόητη παιδόπολη. (Να πω εδώ ότι επιμένω στο «στρατόπεδο συγκέντρωσης» είτε μιλάμε με όρους του 1947 είτε μιλάμε με όρους του 2016). Δεν θέλω να γράψω τίποτε για το ιστορικό αποτύπωμα του χώρου. Όποιος είναι φιλομαθής μπορεί να αναζητήσει τους λογοτέχνες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα. Να αναφέρω μόνο ότι στην πέμπτη και έκτη δημοτικού μοιραστήκαμε τα θρανία μας  τα παιδιά της Φιλιππιάδας και …τα άλλα παιδιά χωρίς να χυθεί και πολύ ψηφιακό μελάνι.

Δεν ξέρω πόσοι άλλοι τα θυμούνται όλα αυτά.

Κάτι που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως μερικοί συγχωριανοί μου σκέφτονται πως αφού η πόλη έχει ζήσει τέτοιες καταστάσεις θα είναι πιο ανεκτική ας πούμε απέναντι στην φτώχεια και τη δυστυχία (Αν τύχει να την συναντήσουμε δίπλα μας, πλησίον  που λέει και η Καινή Διαθήκη). Δεν είναι έτσι…

Η δική μου εμπειρία λέει πως όσα άσχημα και αν έχεις περάσει στη ζωή σου θα προσπαθήσεις να τα ξεχάσεις, να τα απωθήσεις που λένε και οι επιστήμονες. Επίσης η εμπειρία μου λέει ότι αν έχεις υποστεί επί ολόκληρες δεκαετίες πλύση εγκεφάλου, είναι λίγο δύσκολο να δεις τα πράγματα ψύχραιμα μονομιάς!

Όταν τα πράγματα πάνε καλά (αυτό για τους περισσότερους σημαίνει έχουμε λίγα χρήματα «να τα φέρουμε γύρα») δεν δίνουμε και πολύ σημασία στα ρατσιστικά ή μισαλλόδοξα σχόλια. Όταν όμως τα πράγματα εξελίσσονται όπως καλή ώρα τώρα τελευταία, πετιούνται από εδώ και από κει σχόλια που δύσκολα αντέχει ένας ευαίσθητος άνθρωπος.

Κάτι τέτοιο έγινε με την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 2^ου δημοτικού σχολείου Φιλιππιάδας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να απαντήσω στον συντάκτη της. Για να καλαμπουρίσω λίγο να πω πως το συντακτικό του είναι της δευτέρας δημοτικού. Μάλλον ο τότε σύλλογος θα πίεσε τον δάσκαλο να προβιβάσει όλα τα παιδιά.

Θα του απαντήσουν οι αρμόδιοι φορείς και αν όλα πάνε καλά θα αρχίσουν να μιλάνε και οι άλλες φωνές της πόλης (υπάρχουν και τέτοιες).

Προσωπικά με απασχολεί κάτι άλλο. Όσοι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα με τους συμμαθητές τους που ήρθαν από το Αφγανιστάν και τη Συρία, τι κάνουν;

Κάτι πολύ απλό. Τους αντιμετωπίζουν σαν ισότιμους συμπολίτες τους. (Να γράψω γρήγορα και γιατί πριν πεταχτεί κάποιος και πει  να τους πάρω στο σπίτι μου). Γιατί δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος για να καταλάβουμε ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός έχει στόχο εμάς.

Η Φιλιππιάδα λοιπόν απέκτησε και την δική της Σαρακίνα όπως στο βιβλίο του Καζαντζάκη «Ο χριστός ξανασταυρώνεται», θα αποκτήσει μαθητές οι οποίοι θα έκαναν ακόμα και τον Κοτζιούλα να μοιραστεί τις μετρημένες ελιές του ας κλείσω και γω το κείμενό μου με ευχολόγια όπως συνηθίζεται στις μέτριες εκθέσεις. Εύχομαι να μην πληρώσουμε την μισαλλοδοξία μας όπως η Λυκόβρυση, και να μην υπάρχουν μαθητές αποκλεισμένοι και φτωχοί σαν το Κοτζιούλα. Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

πηγή http://www.foniagroti.gr/