της Γκέλυς Γεωργούλα
Βαρύ στις πλάτες το φορτίο
γέρνεις κι οι ώμοι σου πονάνε.
Ψάχνεις τους φίλους να μιλήσεις
μα… βγήκαν έξω και γλεντάνε.
Πονάει η ψυχή, κλαίει το «μέσα»
Θες να τα πεις, να ξαλαφρώσεις
Μα… οι γονείς σου είναι κατάκοποι
Δεν γίνεται να τους φορτώσεις!
Σκέφτεσαι: «Ίσως, τα παιδιά μου…
θα με ακούσουν, μ’ αγαπάνε»
Μα… είναι βόλτα με τους φίλους τους
τι κι αν τηλέφωνα χτυπάνε!
Εκείνη η φίλη, η κολλητή σου
σε νοιάζεται, σ’ ακούει πάντα.
Ε, πώς να την πάρεις τέτοια ώρα
κοντεύει δύο και σαράντα (2.40)…
