Θέατρο Σκιών.Ο Καραγκιόζης και το καταραμένο φίδι.
του Μιλτιάδη.Δ.Κωστάκου
Μικρός
κάποτε ήθελα να γίνω καραγκιοζοπαίχτης. Να παίζω τον Καραγκιόζη στη γειτονιά να
διασκεδάζω τον κόσμο μικρούς και μεγάλους. Αφιλοκερδώς χωρίς να παίρνω χρήματα
ερασιτεχνικά που λέμε για την αγάπη προς την τέχνη. Το επιχείρησα, θυμάμαι.
Είχα αγοράσει τις
ζωγραφιστές χάρτινες
φιγούρες του Καραγκιόζη τον ίδιο τον Καραγκιόζη το Χατζηαβάτη ή Χατζαντζαρη
(όπως τον αποκαλούσε στους μεταξύ τους διαλόγους ο Καραγκιόζης), τον μπαρμπα
Γιώργο, το Διονύσιο, το Μορφονιό, ολόκληρο δηλαδή το θίασο του θεάτρου σκιών. Μερικούς
τους σκιτσάριζα μόνος μου στο χαρτί έλλειψει χρημάτων για να τους αγόραζα.
Ύστερα με το ψαλίδι και με την κόλα έφταχνα τις χάρτινες φιγούρες κατάλληλα
αποτυπωμένες και ψαλιδισμένες στο χαρτόνι, και πίσω απο την πλάτη της καθεμιάς
εφάρμοζα εναν υποτυπώδη τσίγκινο μηχανισμό με μια μικρή ξύλινη βέργα με την
οποία κινούσα με το χέρι μου τη φιγούρα, σπασμένη εννοείται εκεί στη μέση με
μια τσίγκινη πάλι βίδα, για να διευκολύνονται οι κινήσεις τελικά της μαριονέτας
επί σκηνής. Μόνο η φιγούρα του Καραγκιόζη είχε επιπλέον το ένα της χέρι σπαστό
σε μικρά κομμάτια βιδωμένα μεταξύ τους για να αποδίδονται εκφραστικότερα οι
κινήσεις του, οι χειρονομίες του κεντρικού ήρωα και έτσι να αποκτά περισσότερη
ζωντάνια η φιγούρα Οι υπόλοιπες φιγούρες ήταν κομμένες και βιδωμένες σε δυο
κομμάτια. Τέλος πάντων, αναφέρθηκα με πολλές λεπτομέρειες γιατί ξύπνησε μέσα μου το παλιό
μεράκι και κατά δεύτερο λόγο για να δείξω στους νεότερους την τεχνική του Καραγκιόζη μία χαμένη πλέον
εμπειρία. Έτσι για την ιστορία.
Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα το πράγμα
καταλήγω στο δίλημμα, ήθελα τότε να κάνω τον καραγκιοζοπαίχτη, να δείξω στους
άλλους στην ικανότητά μου, το ταλέντο μου; Ή να υποδυθώ τον ίδιο τον Καραγκιόζη
