37.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα.

«Θάψ’τον,Νίκο». Περιπέτεια στο ποτάμι.

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Σαν τις χάρτινες παιδικές βαρκούλες που στροβιλίζονται πλέοντας χαριτωμένα στο ρεύμα του ποταμού, όμοια και οι ιστοριούλες μας εδώ αρμενίζουν ανάλαφρα στο ποτάμι του χρόνου, ώσπου χάνονται και ξεχνιούνται. Πότε και πώς έγιναν, πού να τις θυμάται κανείς. Τις μολογούσαν κάποτε όσοι τις έζησαν από κοντά,  αδιάψευστοί μάρτυρες, αλλά ως πόσα να πρωτοκρατήσει ο νους του ανθρώπου, αφού όλα σε τούτο τον κόσμο είναι εφήμερα και περαστικά. Όπως και ο ίδιος ο άνθρωπος.

Ιστοριούλες και χάρτινες βαρκούλες ζουν όσο διαρκεί η εικόνα τους και όσο βαστάνε οι εντυπώσεις στο μυαλό μας. Από εκεί και ύστερα τα σκεπάζει όλα η λήθη, η λησμονιά. Εις μνήμη της στρατιάς των ανωνύμων

36.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

Το πανηγύρι αρχίζει .Κούμπλα και σκάμνα.(Η πρόγευση )του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Καταλαβαίνετε τώρα για τι είδος πανηγύρι μιλάμε .Μην πάει ο νους σας αλλού .Σημειολογικώς εδώ ,είναι τα κούμπλα και τα σκάμνα που βοηθάνε τη σκέψη μας στο σωστό εννοιολογικό προσανατολισμό .Εκτός πια αν δεν ξέρουμε ,οι νεότεροι ,τι είναι τα σκάμνα και τα κούμπλα .Μπορεί να συμβαίνει κι αυτό .Φτωχαίνει το λεξιλόγιο μας , το πλουσιότατο κατά τα άλλα , καθώς στους καιρούς που περνάμε η γλώσσα μας όλο και κατακλύζεται από ξενόγλωσσες λέξεις .Συν το γεγονός ότι ζούμε στον αστερισμό της τεχνολογίας και η