H MANA ΠΑΝΤΑ Ο ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΜΟΥ
Ησουν το πρωτο πλασμα που αντικρισα
σαν ηρθα εδώ να ζησω.Η ζεστασιά του κορμιου σου και ο ηχος της καρδιας σου
απαλυνε την αγωνια μου γι άυτον τον τεραστιο κι αγνωστο κοσμο.Μονο εσυ καταλάβαινες αυτά
που δεν μπορουσα να πω.Αγωνια παντα μηπως πληγωθώ.Θελω να σου
ανταποδώσω με όλο μου το είναι ότι μου το είναι ότι μου προσφερες.ΜΑΝΑ
ΣΆΓΑΠΩ.Αγαπω το αρωμα του κορμιου σου.Τη γευση των φαγητων σου.Το αγγιγμα
σου.Το βλεμμα σου.Το χαμογελο σου.Τις ρυτίδες σου.Τις γκρηνιες σου [να ακομη
και τωρα που προσπαθω να γραψω κατι κρυφα για σενα στο ΦΙΛΟΙΚΟ ολο
με...διακοπτεις] για
όλα αλλα παντα με το βλεμμα και τη μελωδια της φωνης της μανας.Σου χρωσταω ότι
είμαι και ελπιζω να γινω.ΜΑΜΑ ΣΈΥΧΑΡΙΣΤΩ.ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ....Υ.Γ.Ειδες τελειωσα
ρε μανα,αμαν μέφαγες πρωι-πρωι,με την γκρηνια σου,και τη μουρμουρα σου ότι
είμαι συνεχεια μπροστα πως το λες...μαραφετι,φτιαξε το φαγητο που σου ζητησα
και ασε με οοοοοο.Ποσες φορες δεν το'πες εστω και μια φορα την ημερα.
Γ.Μ.
