του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Είναι
κάτι ψυχές, κάτι παιδιά, η γενιά των σαραντάρηδων εκεί στην έρμη την Παλιά
καθώς τη λέμε, που ζουν με έναν καημό και ένα μεγάλο παράπονο. Να γινόταν να
ξαναζωντάνευε η εποχή των πατεράδων και των παππούδων τους, που οι ίδιοι λόγω
ηλικίας δεν πρόλαβαν να τη ζήσουν και να τη χορτάσουν.
Και
τώρα αξεδίψαστοι και ονειροπαρμένοι αναθυμούνται νοσταλγικά εικόνες και
περιστατικά από παλιά ακούσματα για κατορθώματα και μεγάλες στιγμές που γνώρισε
ο τόπος τους.
Ήταν,
λέει, παλιά ένας συγχωριανός τους τόσο χεροδύναμος, που μια φορά όρμηξε μπροστά
να
