Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος
Τότε που ήμασταν παιδιά .
Ανάθεμα τα γράμματα κι
εκείνους που τα βρήκαν!
Πόσες φορές δεν
αναθεματίσαμε , δεν καταραστήκαμε , το σχολείο και τους δασκάλους μας . Ειδικά
τότε που ήμασταν παιδιά στο δημοτικό. Ας έλειπαν τα γράμματα και το καλό τους ,
εκεί που μας τυραννάνε όλη μέρα και να μας κάνουν μαύρη τη ζωή μας.
Ήταν στιγμές που
αναρωτιόμασταν , μα τι το ήθελαν και το ‘φκιαναν το σχολείο; Δεν το άφηναν όπως
ήταν τα πράγματα και ο καθένας να κοίταγε μόνος του τη δουλειά του; Με το ζόρι
να μάθουμε γράμματα! Πρωί-απόγευμα σχολείο! Άσε οι τιμωρίες και οι ξυλιές που
έπεφταν σύννεφο στην παλάμη μας , γιατί ατακτήσαμε , λέει , ή πήγαμε σχολείο
«άγραφοι» και αδιάβαστοι!
Τα λέγαμε οι καημένοι μεταξύ
μας , τότε που ήμασταν παιδιά , αλλά ποιος μας άκουγε! Αφού και οι ίδιοι οι
γονείς μας δε μας καταλάβαιναν , παρά και αυτοί επέμεναν εκεί , να πηγαίνουμε
στο σχολείο. Λες και είχαν
