της Μαρίας Θεοχαροπούλου (δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΦΙΛΙΠΠΙΑΔΑ-τεύχος Φεβρ 2013 του Συλλόγου Φιλιππιαδιωτών Αθήνας)
Μέχρι τα εικοσιένα μου ήμουνα εκεί. Εκεί έκανα τα πρώτα βήματα μου, εκεί πήγα σχολείο, εκεί έπαιξα με τις φίλες μου, εκεί τσακωνόμουν μαζί τους, εκεί έκλαψα, εκεί αγαπήθηκα, εκεί ερωτεύθηκα! Πόσες και πόσες αναμνήσεις! Αχ και να 'μουνα παιδί! 'Εζησα στην Παλαιά Φιλιππιαδα, ξυπνώντας τα πρωινά μαζί με τα κοκόρια της γειτονιάς. Πήγαινα τα πρωινά τις γίδες στον γιδάρη και την αγελάδα στον αγελαδάρη εκεί στις γούβες. Τι εφιάλτης κι αυτός! Δεν χόρτασα τον ύπνο μου σαν παιδί! Μετά σχολείο, πρωί και απόγευμα. Μέχρι το δημοτικό είχαμε λάμπες πετρελαίου. Ύστερα βάλαμε ρεύμα. Για να ζεσταθούμε στριμοχνώμασταν δίπλα στο τζάκι, απλώνοντας τα χέρια μας στην όμορφη τζαμάλα (φωτιά) και πίσω η πλάτη μας παγωνιά!
Με τι καρδιοχτύπι περίμενα τα Χριστούγεννα. Τι κόσμος στην αγορά, παντού λαϊκοί οργανοπαίκτες να παίζουν τα κάλαντα, τα σπίτια καθαρά και στολισμένα με χριστουγεννιάτικα στολίδια, στα μπάσια στρωμένες οι φλοκάτες, ενώ στο τζάκι έβραζε το χοιρινό στην κατσαρόλα με πράσα και με σέλινα.
Αμ την Πρωτοχρονιά; Ανέβαινε ο αδερφός μου ο Φάνης, που ήταν
