Σήμερα
ξημέρωσε ηλιόλουστο ζεστό το πρωινό. Και σήμερα λέει θα χει ζέστη πολύ.Τα χρώματα
του ουρανού όπως τα βλέπω από τη μικρή βεράντα μου είναι λες και είναι
περασμένα με photoshop.
Αλήθεια.Αν
σε ρωτήσω τώρα, μέχρι στιγμής, αν θυμάσαι, πόσες αγκαλιές έδωσες και πόσες
πήρες, θα μπορέσεις να μου απαντήσεις; Καλοκαιρινές αγκαλιές, Αυγουστιάτικες,
με χρώματα ,εικόνες από βόλτες, από μυρωδιές; Μπααα! Εεεε, άνοιξε το παράθυρο
της ψυχής σου να μπει φως… Να σε λούσει, είναι καλοκαίρι δεν το βλέπεις; Κι ο Αύγουστος να έχει γυρίσει το διακόπτη του
ήλιου στο 4, η άσφαλτος να έχει μαλακώσει κάτω από τα πόδια σου και να μοιάζει
σα λιωμένο μαύρο λίπος εεεε, καιρός δεν είναι να μαλακώσεις και συ:
Εχω προσέξει
ότι υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι στο μυαλό αλλά βλέκες στο συνάισθημα.Αυτό σαν
κάποιος να μου το είπε,κάπου το διάβασα,δεν ξέρω έτσι μουρθε τώρα.
Είναι
Αύγουστος.Αν καταφέρεις και τον παγιδέψεις μέσα σου ένα μόνο σου λέω.Είναι
όνειρο.Τότε μόνο το ζεις.Μην κοιτάς ποιοι είναι γύρω σου.Δεν έχει
σημασία.Σημασία έχει εσύ τι μαζεύεις.Εσύ.Εμπειρίες το λένε.Στο κάτω κάτω αν
θυμάσαι τα χρόνια δεν τα μετράμε με χειμώνες αλλά με καλοκαίρια.Εγώ πάντως από
χθες τη νύχτα που είχα μέσα μου,την άφησα μόνη της στην γωνία.Είπα με τόσα που
γίνονται γύρω μου,να βγώ να χαρώ τουλάχιστον τον Αύγουστο.
Αυτός μόνο
μου έμεινε.
Ανωνύμως 1-8-2015
