Όταν πριν
λίγες μέρες ο φίλος μου ο Μίλτος μού πρότεινε να γράψω κάτι για τους πελαργούς,
σκέφτηκα ότι είναι αδύνατον να συμπληρωθεί κανονικό κείμενο για κάτι τόσο
χιλιοειπωμένο στον τόπο μας. Τι να γράψω για κάτι που το ξέρουν όλοι τόσο καλά;
Ξεκίνησα λίγο διστακτικά, είναι η αλήθεια. Στη συνέχεια όμως, τρόμαξα σχεδόν από
τις αναμνήσεις που με κατέκλυσαν! Και κατάλαβα πόσο μέσα στην ψυχή μου είναι
αυτά τα πουλιά με τα όμορφα μάτια και το κοκκινωπό ράμφος, οι πελαργοί μας, οι μόνοι
σταθεροί φίλοι μας στη Φιλιππιάδα.
Πολλοί από εμάς φύγαμε από
τον τόπο μας και δεν ξαναγυρίσαμε, άλλοι έφυγαν και επισκέπτονται την πατρίδα ευκαιριακά,
άλλοι πιο τακτικά… Οι μόνοι που φεύγουν και ξαναγυρίζουν επί σειρά ετών -οι
ίδιοι ή οι απόγονοί τους- είναι οι φτερωτοί φίλοι μας! Ίσως γιατί είναι οι
μόνοι που δεν βασανίζονται από προβλήματα οικονομικά ή συναισθηματικά, δεν
κρατάνε κακίες και έχουν μοναδικό σκοπό την επιβίωση σε έναν τόπο που είναι το
σπίτι τους και νιώθουν ότι τους αγαπούν.
Από μικρά
παιδιά λοιπόν όλοι μας στη Φιλιππιάδα είμαστε ένα με τους πελαργούς. Στα πρώτα
μας βήματα, στις πρώτες μας βόλτες, οι γονείς και οι παππούδες μάς μιλούσαν για το μεγάλο ταξίδι που έκαναν για
να έρθουν κοντά μας, για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν…Φάνταζαν ήρωες στα
μάτια μας βλέποντας στο χάρτη πού βρίσκεται η Αφρική! Είχαμε συνηθίσει τον
τεράστιο ίσκιο πάνω από τα κεφάλια μας όταν πετούσαν χαμηλά και τον περίεργο
ήχο, το συνεχές κροτάλισμα των ραμφών τους κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Η
εικόνα του μεγάλου ασπρόμαυρου πτηνού που στεκόταν στο ένα πόδι ήταν κομμάτι
της ζωής μας. Περιμέναμε με λαχτάρα τον ερχομό τους -σχεδόν πάντα 11 Μαρτίου, την ημέρα που
γιόρταζε η αγία Θεοδώρα στην Άρτα. Για εμάς, τότε άρχιζε η άνοιξη! Παρακολουθούσαμε
με θρησκευτική ευλάβεια τους γύρους που έκαναν μέχρι να βρουν την περυσινή τους
φωλιά. Αν μάλιστα κάποιοι άλλοι πελαργοί είχαν… καταλάβει τη φωλιά των παλιών,
γινόντουσαν σκληρές μάχες. Το ίδιο συνέβαινε και αν κάποιος προσγειωνόταν κατά
λάθος σε ξένη φωλιά. Η δε αναχώρησή τους ήταν συνυφασμένη με τη μελαγχολία του
φθινοπώρου. Οι άδειες φωλιές μόνο θλίψη μας γέμιζαν -άσε που σήμαιναν ότι σε
λίγο ξεκινάνε τα σχολεία!
Κάνοντας
«βουτιά στο τότε», θυμάμαι την τεράστια φωλιά που ήταν κοντά στο πατρικό μου
σπίτι, στη γωνία που έμενε η οικογένεια Ντάικου. Θυμάμαι να περιμένω κι εγώ με
αγωνία τον ερχομό των πελαργών. Έφτανε πρώτα ο αρσενικός και μετά από λίγες
μέρες παρουσιαζόταν και το ταίρι του. Δεν ήξερα αν ήταν το ίδιο ταίρι με την
περυσινή χρονιά, αν επέζησε και
