του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
«Σεβαστοί μου δάσκαλοι…»
Σεβασμός! Αυτό το συναίσθημα ταιριάζει στον μαθητή
προς τον δάσκαλό του. Συναίσθημα λίγο περίεργο και γι’ αυτό δυσνόητο, αλλά
υπαρκτό. Περισσότερο νιώθουμε τον σεβασμό παρά τον καταλαβαίνουμε.
Λένε πως οι άνθρωποι υπό συνθήκες έντονης ψυχικής
και πνευματικής έξαρσης επικοινωνούν με τα πνεύματα προσφιλών τους νεκρών.
Λένε. Πάντως εγώ την ώρα ετούτη που γράφω, ανεξάρτητα αν αληθεύει ή όχι, ο
λόγος, έχω την αίσθηση ότι δίπλα μου παρευρίσκονται οι δυο παλιοί μου δάσκαλοι,
συγχωρεμένοι από χρόνια, αντρόγυνο στη ζωή, ο Γιώργος και η Βιργινία
Κακάβα.
 |
| ο Γιώργος και η Βιργινία Κακάβα |
Σε κάθε περίπτωση ο σεβασμός πρέπει να εκδηλώνεται
έμπρακτα και επώνυμα. Αλλιώς οι ανθρώπινες σχέσεις είναι μάταιες, όταν τις
χαρακτηρίζει η αχαριστία.
Ειδικότερα στη σχέση μαθητών και δασκάλων η έκφραση
της ευγνωμοσύνης των μεν προς τους δε, συν τοις άλλοις, φανερώνει ποιότητα
ήθους, προϊόν εσωτερικής καλλιέργειας και ψυχικής ανάτασης.
Για τους παλιούς μου δασκάλους μπορώ να πω ότι μιλάω
εξ ονόματος της αμέτρητης στρατιάς των μαθητών που μαθήτεψαν κοντά τους. Έχω
ακούσει ο ίδιος με τα αυτιά μου εγκωμιαστικά σχόλια γι’ αυτούς από ανθρώπους
που τότε θεωρούνταν οι κεφαλές του χωριού, παλιοί μαθητές τους και οι ίδιοι.
Και όταν μιλάει
η Ιστορία περιττεύει κάθε λόγος.
Μπορεί ωστόσο κάποιοι μαθητές τους να έχουν τυχόν
κάποιο παράπονο για άδικη ενδεχομένως μεταχείριση. Οι πάντες όμως θα
ομολογήσουν ότι τα γράμματα που έμαθαν από τους δυο αυτούς συγκεκριμένους
δασκάλους ήταν γράμματα καλά και στέρια.
Κοντά σε αυτά μνημονεύω τους παλιούς μου δασκάλους
και για έναν πρόσθετο λόγο. Οι δυο τους έδεσαν τη μοίρα τους με την Παλιά Φιλιππιάδα, της οποίας πλέον
είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της.
