1.το χρέος

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Τον τελευταίο καιρό όλο και περισσότερο ,μέρα τη μέρα, νιώθω να με βαραίνει η αίσθηση ότι κάπου υστέρησα, κάπου υπολείφτηκα στη ζωή μου .Σαν κάπως να χρώσταγα και να μην ανταποκρίθηκα στο χρέος. Πρόκειται για ένα ακαθόριστο συναίσθημα που σαν σύννεφο ελαφρό και ανάερο πλανιέται μέσα μου , όχι ενοχλητικό , αλλά κάπως επίμονο , παραπονιάρικο και παρακλητικό θα έλεγα. Όσες φορές το έψαξα να εξηγήσω την παρουσία του πάντα κατέληγα στην ίδια σκέψη. Κάπου χρωστάω και είμαι ασυνεπής προς το χρέος.

Το θέμα ήταν ποιο είναι αυτό το χρέος και σε ποιον το οφείλω. Χρειάστηκε γι’ αυτό να βασανίσω αρκετές φορές το μυαλό μου για να φτάσω τελικά στο συμπέρασμα ότι το χρέος είναι ηθικό και το οφείλω στον τόπο που έζησα και μεγάλωσα. Κι ακόμα στον κόσμο μέσα στον οποίο ανατράφηκα και έγινα αυτός που είμαι σήμερα. Καλός ή κακός, αυτό είναι άλλο θέμα.

Γενικά ο καθένας μας χρωστάει στον τόπο του κάτι, μικρό ή μεγάλο, εγώ θα έλεγα μεγάλο.

Η δυσκολία είναι πως πρέπει να το συνειδητοποιήσει κανείς πρώτα αυτό το χρέος και ακόμα το πιο δύσκολο είναι πως θα το ξεπληρώσει.

Άλλο το χρέος εις χρήμα και άλλο το ηθικό χρέος. Το πρώτο το καταλαβαίνεις, το δεύτερο όμως όχι τόσο εύκολα. Τι θα πει ηθικό χρέος, το σκέφτηκε αλήθεια κανείς;

Άντε, να πεις, χρωστάω στους γονείς μου, έχω χρέος σε αυτούς που με γέννησαν, που με ανάθρεψαν, που με φρόντισαν να μην πάθω τίποτε, που κόπιασαν, που ξοδεύτηκαν τέλος.