Εκδήλωση για το καινούργιο βιβλίο του Νίκου Καρατζένη.

Καταπληκτική επιτυχία σημείωσε η παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Καρατζένη σήμερα Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016.Φίλοι και γνωστοί που πλημμύρισαν την αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου της Φιλιππιάδας για να τιμήσουν τον συγγραφέα,τον δάσκαλο,τον άνθρωπο,που συμμετέχει ενεργά στα πολιτιστικά δρώμενα του τόπου μας.    

Το βιβλίο του Νίκου Καρατζένη «Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού» αποτελεί μια γνήσια καταγραφή της σκληρής και ανυπότακτης ποιμενικής ζωής αλλά και έναν ύμνο ανθρώπου -προβάτων,ανθρώπου και τζομπανόσκυλου.Οι φωτογραφίες του Ν.Καρατζένη είναι μοναδικές και πρωτότυπες γιατί απεικονίζουν με τρόπο σπαρταριστό την ελληνική ποιμενική πραγματικότητα στο απέραντο ποιμενικό τοπίο των ελληνικών βουνών και των απάνεμων χειμαδιών.

Με το κινηματογραφημένο οδοιπορικό του στα τελευταία τσελιγκάτα της Ελλάδας,ο συγγραφέας μας ταξίδεψε στον Σμόλικα,το δεύτερο σε μεγαλείο βουνό της χώρας μας μετά τον Ολυμπο.Τα κοπάδια στολισμένα με τους κύπρους και τις κουδούνες,μαζί με τους ακούραστους βοσκούς τους διέσχισαν χιονισμένα περάσματα,διάβηκαν ποτάμια αφρισμένα και βουερά,χάθηκαν μέσα σε δάση σκιερά,ανέβηκαν στις κορυφές των αετών και άγγιξαν το όνειρο.

Κατά τις φθινοπωρινές μετακινήσεις τους βυθίστηκαν στα τοπία της ομίχλης,απλώθηκαν σε λιβάδια,πορεύτηκαν νωχελικά στους ατέλειωτους δρόμους,θύμισαν τις επικές μετακινήσεις των ελληνικών τσελιγκάτων αλλοτινών εποχών.

Ο Νίκος Καρατζένης με το έργο του γύρισε πίσω τους δείκτες της ποιμενικής ιστορίας και χάρισε στους ανθρώπους της πόλης μας στιγμές αναπόλησης,στοχασμού και ανάτασης από τα δεινά της καθημερινότητας προς τα βουνά των αετών,των ποιμένων και της απόλυτης ελευθερίας.

Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού.

Ο Σύλλογος περι βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου τουΝίκου Β.Καρατζένη:

<<Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού>>

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τηνΤετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 ωρα 19:00 στο Πνευματικό κέντρο Φιλιππιάδας.

Θα προβληθεί Κινηματογραφημένο οδοιπορικό με θέμα:
<<Το ανέβασμα στα βουνά και το κατέβασμα στα χειμαδιά των μεγαλύτερων κοπαδιών της χώρας>> 

27.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

Η ιστορία ενός ονόματος.
του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου
Κάθε όνομα έχει την ιστορία του.Και την περιπέτειά του,όπως συμβαίνει με τη δική μου περίπτωση.Διαβάστε και θα το δείτε.

Εμένα με λένε Μιλτιάδη και Νικήτα.Εχω δηλ.δύο ονόματα.Αυτό ελάχιστοι το γνωρίζουν αλλά και από αυτούς αμφιβάλλω αν το θυμάται κανένας.Αφού καλά-καλά το ξεχνάω και εγώ ο ίδιος.

Η συνήθεια να δίνονται στον βαφτιζόμενο δύο ονόματα είναι παλιά και οφείλεται σε διάφορους λόγους.Ας πούμε,ένας ο πιο βασικός είναι η ξεχωριστή προτίμηση των δύο συμβαλλομένων συντελεστών στο μυστήριο της βάφτισης,του νονού και των γονιών του παιδιού.Ενα όνομα ο νουνός και ένα οι γονείς.Πρόκειται για ένα είδος συμβιβαστικής λύσης με δεδομένο ότι τα παλιά τα χρόνια ίσχυε περισσότερο η προτίμηση του νονού έναντι των γονιών.Το όνομα δηλ.που έδινε ο νουνός είχε περισσότερο βάρος και οι γονείς δεν

Με εντατικούς ρυθμούς προχωρούν οι εργασίες σύνδεσης της παλιάς Ιόνιας με την νέα Ιόνια οδό στην περιοχή της Φιλιππιάδας.Η λήψη του video εγινε το Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2016 μεσημέρι. Διακρίνονται η παράκαμψη που έχει κατασκευαστεί και τα συνεργεία που δουλεύουν.Aριστερά στο βάθος φαίνεται η Φιλιππιάδα και δεξιά ο κόμβος Φιλιππιάδας και η Καμπή.Λόγω των εργασιών σύνδεσης το ρεύμα κυκλοφορίας προς Γιάννενα είναι κλεισμένο από την Αρτα.

26.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα

του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Μια καλοκαιρινή μέρα.

Ετσι όπως είναι δοσμένος ο τίτλοςκαι ο λόγος του ως πρόταση είναι ελλειπτικός ως προς το τι εννοεί ακριβώς και πού αναφέρεται,μπορεί εύλογα ο αναγνώστης να περιμένει μια ιστοριούλα αλλιώτικη από τις άλλες που λέγονται εδώ.Πώς θα δώσουμε το διάγραμμα μιας συνηθισμένης και γι αυτό ανούσιας ημέρας,μονότονης και ρουτινιάρικης,ίδιας και απαράλλαχτης με τις άλλες.

Καθώς λέει ο Καβάφης σ ένα ποίημα με τίτλο <<Μονοτονία>>

<<… τη μια μονότονην ημέρα άλλη/μονότονη απαράλλακτη ακολουθεί…και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει>>.

Λοιπόν, για να κλείσουμε τον πρόλογο,μονοτονία για τα παιδιά εκείνης της εποχής δεν υπήρχε.Απεναντίας η κάθε μέρα ήταν και μια περιπέτεια,γεμάτη απρόοπτα και δράση.Και κίνδυνο θα πρόσθετα.Και μη σπεύσετε να μου πείτε ότι το ίδιο ισχύει,ότι παρόμοια συμβαίνει ,με τα παιδιά την κάθε εποχή.

Εδώ είναι η ένστασή μου αλλά και το βαθύτερο νόημα της ιστοριούλας μας σήμερα.Θα το δείτε στη συνέχεια.Να μη τα λέμε όλα από την αρχή.Γιατί σκοπός εδώ δεν είναι μόνο η τέρψη,η ευχαρίστηση δηλ.που ως άμεσο αποτέλεσμα δίνεται με τις ιστοριούλες αυτού του είδους,αλλά για να μπορέσουμε μέσα από αυτές να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε εκείνη την εποχή που τις έφτιαξε.

Όσο για την προτίμησή μου(και την εμμονή μου) στην παιδική ηλικία σας αφήνω να το καταλάβετε μόνοι σας.Εγώ μια λέξη μόνο θα πω, ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ.

Να μαστε,τώρα,στην πλατεία του χωριού,στα <<μαγαζιά>> που τη λέγαμε,με τα θεόρατα πλατάνια.Μια παρέα παιδιά,όρθιοι η καθισμένοι στα πεζούλια ένα γύρο,ένα ημικύκλιο για την ακρίβεια,και να μας έχουν τελειώσει τα πειράγματα και τα αστεία.Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;Αυτό ήταν το πρόβλημα εκείνη την ώρα.

Ο καλοκαιρινός ήλιος είχε ανέβει ένα ζωνάρι στον ουρανό και μόλις άρχιζε η ζέστη.Να πηγαίναμε στο ποτάμι για μπάνιο,ήταν λίγο νωρίς.Να πηγαίναμε στον κάμπο και να μας έπιαναν οι μεγάλες ζέστες ντάλα μεσημέρι,ήταν κάπως αργά.Μπορεί ο κάμπος να είχε νερά και βλάστηση,άμα όμως πιάνει η ζέστη εκεί κατά το μεσημέρι σε κατακαίει ο ήλιος και το καλύτερο που έχεις τότε να κάνεις είναι να καταφύγεις στον ίσκιο κάτω από ένα δέντρο.Είναι περίεργος ο κάμπος στα καμώματά του με τη ζέστη και δεν αστειεύεται.Φαίνεται πως το πράγμα έχει σχέση με την υγρασία που στην αρχή σε δροσίζει, το καλοκαίρι,αλλά όταν ανάβει η ζέστη,τότε η υγρασία κάνει πιο αποπνικτική την ατμόσφαιρα και σου κόβεται η ανάσα.

Ετσι είχε η κατάσταση εκείνη την ώρα,δεν είχαμε τι να κάνουμε.Για προγραμματισμούς και άλλα τέτοια ούτε λόγος.Για τα παιδιά ισχύει το <<πάμε και όπου βγούμε>>.Αρκεί κάποιος να έχει μια έμπνευση της στιγμής.Τη λύση στην αμηχανία την έδωσε ο αρχηγός,ένα παιδί πρώτο στην ικανότητα και στην επιτηδειότητα. 

- Πάμε στις Γούβες πάνω στις σπηλιέςνα βάλουμε φωτιά και να κάψουμε τα κουρνόπουλα στις φωλιές τους. (κουρνόπουλα,κουρουνόπουλα,οι νεοσσοί,τα νεογέννητα πουλάκια από τις κουρούνες)

Η πρόταση έγινε δεκτή ομόφωνα και με ενθουσιώδη τρόπο.Ηταν ότι καλύτερο εκείνη την ώρα.Μας έδιωχνε,την πλήξη (την μονοτονία που είπαμε και στην οποία δεν στέργουν τα παιδιά) αλλά και θα ξεκαθαρίζαμε τους λογαριασμούς μας με τις κουρούνες,εκείνα τα κατάμαυρα και αντιπαθητικά πουλιά.

Ένα ολόκληρο ιστορικό ως αρνητική και μαύρη προκατάληψη βάραινε από χρόνια τις σχέσεις εμάς των παιδιών με τις κουρούνες.Και δεν εννοώ εδώ το πόσο ζημιάρικες ήταν στα καλαμπόκια και τις άλλες σοδειές.Αυτό ήταν θέμα για τους μεγάλους,τους πατεράδες και τις μανάδες μας,που έβλεπαν το βιος τους να εξανεμίζεται,την ώρα που αυτό ήταν ώριμο για μάζεμα στον κάμπο.Γιατί οι κουρούνες τότε ήταν κοπάδια, χιλιάδες μπορώ να πω.Επεφταν φθινόπωρο σαν μαύρο σύννεφο στα καλαμπόκια και τα ρήμαζαν.Σωστή πληγή,αντίστοιχη με τη μία από τις εφτά πληγές του Φαραώ,με τις ακρίδες.

Εμάς δεν μας έκοφτε αυτό.Είχαμε το δικό μας λογαριασμό με τις κουρούνες(κρούνες τις λέγαμε με το γλωσσικό μας ιδίωμα τότε).

Πρώτα, δεν τις χωνεύαμε,γιατί ήταν κατάμαυρες και καθώς έιχαν κατοικητήριο τις σκοτεινές σπηλιές πάνω στις Γούβες και γιατί συγκατοικούσαν με τις νυχτερίδες και τις κουκουβάγιες,νυχτόβια πένθιμα πλάσματα αυτές,τις θεωρούσαμε τις κουρούνες περίπου διαβολικά πουλιά.

Το δεύτερο ήταν που το κρέας τους μύριζε απαίσια σαν ψοφίμι,καθώς έτρωγαν ψοφίμια στους δρόμους,γατιά,σκυλιά κλπ.

Τέλος δεν τις πηγαίναμε με τίποτε,γιατί ήταν τόσο έξυπνες οι διαολεμένες που μόλις μας έβλεπαν να παίρνουμε στάση βολής με τις λαστιχένιες τότε σφεντόνες μας,αυτές καταλάβαιναν και την τελευταία στιγμή φτερούγιζαν μακριά αφηνοντάς μας στα …κρύα του λουτρού, απογοητευμένους,αλλά και μανιωμένους που για μια ακόμη φορά δε μπορέσαμε να τις βαρέσουμε,να τις πετύχουμε με το λάστιχο.Ηταν κι αυτός ένας σημαντικός λόγος που τις αντιπαθούσαμε,μπορεί και ο σημαντικότερος.Γιατί δεν τις κυνηγούσαμε για το κρέας τους,όπως τα άλλα πουλιά,αλλά για την χαρά του κυνηγιού,για εκείνη την ικανοποίηση του αρχέγονου ένστικτου,που ανταμώνει τον ανθρωπο ως κυνηγό,θηρευτή με τα ζώα και τα πουλιά ως θηρευτική λεία,ρόλοι δηλ.που σε κάποιες περιπτώσεις με τα ζώα ως γνωστόν αντιστρέφονται και ο ανθρωπος από θηρευτής γίνεται θήραμα.Παμπάλαια ιστορία όσο παλιός είναι ο άνθρωπος.

Για τους λόγους αυτούς και κυριότερα για τον τελευταίο αντιπαθούσαμε τις κουρούνες,τις μισούσαμε καλύτερα,ώστε η πρόταση του αρχηγού μας βρήκε σύμφωνους χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Ετσι χωρίς καθυστέρηση προχωρήσαμε στην εφαρμογή του σχεδίου που είχε εκπονήσει ο αρχηγός.

Το σχέδιο ήταν απλό χωρίς πολλές ετοιμασίες.Ολο κι όλο που χρειάζονταν ήταν ένας τενεκές πετρέλαιο,μισογεμάτος μας έφτανε,ένα στουπί από κουρέλια για την περίσταση,να ανάψουμε ένα δαυλό,και όλοι μας να προμηθευόμασταν από ένα καλάμι μακρύ (τέτοια είχε πολλά ο κάμπος λίγο πιο κάτω).

Σε τρία τέταρτα όλα ήταν εντάξει.Ο αρχηγός φαίνεται είχε στο νου του το σχέδιο από καιρό,γιατί δε χρειάστηκε να αγοράσουμε πετρέλαιο,είχε στο σπίτι του ένα τενεκέ μισογεμάτο.

Στις σπηλιές πάνω παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος.Με τα καλάμια γρήγορα-γρήγορα τρυπάγαμε τις καμωμένες από άχυρα και ξερόκλαδα φωλιές και τα κουρνόπουλα αμάλλιαγα και άφτερα πλασματάκια έπεφταν σαν παραγινωμένοι καρποί δέντρων και έσκαζαν κάτω στο πετρώδες έδαφος.Τα κορμακια τους ανοίγαν από την πρόσκρουση και από τις κοιλίτσες τους έχασκαν τα εντόσθια πλημμυρισμένα στο αίμα.Εκείνα τα καημένα έκρωζαν πονεμένα στην αρχή δυνατά και γοερά και μετά από λίγη ώρα όλο και πιο ξέψυχα.

Καμιά λύπηση από τη μεριά μας στο θέαμα εκείνο.Ο ήλιος από πάνω θανατερός κι εκείνος,καυτερός και ανελέητος.

Η συνείδηση ο <<εν ημίν Θεός>> που μαθαίναμε αργότερα στο Γυμνάσιο είχε συμβιβαστεί με τέτοιες ακρότητες μέσα στο χαλαρό ούτως η άλλως πλαίσιο της ηθικής της εποχής μας,όπου πρυτάνευε γενικώς η αρχή <<το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό>> η αλλιώς οπως ο νόμος της ζούγκλας ορίζει.

Μας κατείχε ένα είδος άγριας χαράς αλλά και ενδόψυχα και μια ταραχή,αόριστη και ανεξήγητη,που μας έβαζε να τελειώνουμε κατά το δυνατόν γρηγορότερα.Από φόβο για κάτι η από τον λανθάνοντα μέσα μας αποτροπιασμό για την πράξη μας εκείνη;Δεν μπόρεσα αυτό να το ξακαθαρίσω ακόμα και σήμερα που σας μιλάω.

Γιατί το έργο εκείνο ήταν ιδιαιτέρως ειδεχθές,άσχετα με το πολιτιστικό επίπεδο της εποχής που μιλάμε.Επρόκειτο για σωστή γενοκτονία που κανένα ελαφρυντικό δεν μπορούσε να το δικαιολογήσει.Σκεφτείτε αν αυτό γινόταν σήμερα.Εγώ ωστόσο θα επιμείνω ότι οι δράστες ήμασταν παιδιά και,φυσικά,ότι τα κρατούντα τότε ήθη ήταν έτσι διαμορφωμένα,ώστε παρόμοιες πράξεις αποτελούσαν ψιλά γράμματα.

Η συνέχεια είναι πιο αποτροπιαστική.

Μαζέψαμε τα ατυχα εκείνα πλάσματα σωρό,μια ντάνα που κόντευε στο ύψος μας,τόσα πολλά που ήταν.Ενας από μας περιέλουσε τον κινούμενο ακόμα σωρό με πετρέλαιο.

Υστερα ο αρχηγός σαν σε δαιμονιστική τελετή με αναμμένο τον πυρσό στα δυο του χέρια περιφερόταν γύρω από το σωρό βάζοντας φωτιά περιμετρικά σε διάφορα σημεία.

Σε δευτερόλεπτα η φωτιά λαμπάδιασε και μαζί με τους κατάμαυρους καπνούς αντάριασαν τον αιθέρα.Οι φλόγες στο μεταξύ κατέτρωγαν τις σάρκες των αμοιρων πουλιών που πλέον είχαν σωπάσει τις οιμωγές,ενώ μια κνίσα θανατερή από την μπόχα της καιόμενης σάρκας πλανιόταν σε όλο το χώρο και μας έπνιγε την ανάσα μας.

Τότε συνέβηκε το εξής απροσδόκητο και ανεπανάληπτο,που δε θα το ξεχάσω όσο ζω.

Την ώρα που εμείς καταγινόμασταν με το έργο και ταυτόχρονα ήμασταν προσηλωμένοι στο θέαμα,σε μια στιγμή ο ουρανός,μια στενή λωρίδα από πάνω μας που διαγραφόταν από τις δυο ψηλές αντικρινές η μία στην άλλη ράχες της χαράδρας σκεπάστηκε μονομιάς.Τόσο που το σύννεφο από τους μαύρους καπνούς χανόταν μέσα στο μεγαλύτερο σύννεφο που σαν κατάμαυρο πέπλο ήρθε ξαφνικά και τα επικάλυψε όλα.Νιώσαμε όλοι τότε πως άλλαξε το τοπίο που ξέραμε και πως είχαμε μεταφερθεί σε άλλο τόπο.

Πριν καλά-καλά ολοκληρώσουμε αυτή τη σκέψη ακούσαμε ένα τεράστιο θόρυβο σαν μπουμπουνητό εξ ουρανού,έτσι το φανταστήκαμε,συντεθειμένο από κρωγμούς και φτερουγισμούς.

Καταλάβαμε πριν δούμε το καινούργιο θέαμα.Ηταν οι κουρούνες που άγνωστο πως είχαν ειδοποιηθεί για το κακό που συντελούνταν στις φωλιές τους.Ηταν το ένστικτο,ήταν οι μαύροι καπνοί,ήταν η κνίσα από τις καιόμενες σάρκες των παιδιών τους.Δεν ξέρω να πω.

Η κατάσταση τώρα άλλαξε στην κορυφή που ήμασταν.Μας κυρίεψε φόβος από την απροσδόκητη αυτή εξέλιξη.Εβλεπες τις κουρούνες ψαλιδωτές σκιές να φτερουγίζουν ξετρελαμένες λίγα μέτρα από πάνω μας,να κρώζουν θρηνητικά και να κάνουν εφορμήσεις μέσα στους καπνούς και στις φλόγες, σαν μικρα πυροσβεστικά αεροπλάνα που βουτούν στην κόλαση της πυρκαγιάς.

Τρομάξαμε και από θύτες κινδυνεύαμε να γίνουμε θύματα.Δεν τοχαν σε τίποτε,φανταζόμασταν,να ορμήξουν όλες μαζί οι κουρούνες και να ξεσκίσουν τα προσωπά μας.

Πήραμε τον κατήφορο κουτρουβάλα και μόνο σαν φτάσαμε κάτω στο δρόμο που διασχίζει τις Γούβες εκεί σταθήκαμε να πάρουμε δυο ανάσες.

Γύρισα θυμάμαι το βλέμμα μου πάνω στις σπηλιές.Η ίδια εικόνα.Κοπάδια οι κουρούνες να πετούν σε χαμηλές πτήσεις πάνω από τις φλόγες και τους καπνούς που όμως όλο και λιγόστευαν.Ετσι κατάμαυρες που ήταν οι κουρούνες έμοιαζαν με  μαυροντυμένο χορό από γυναίκες σε παράσταση αρχαίας τραγωδίας,με ξέπλεκα τα μακριά μαλλιά τους και ολολυγμούς και αργές κινήσεις του σώματός των να θρηνούν πάνω από το άψυχο κορμί προσφιλούς των προσώπου.

Τα λέω αυτά τώρα εγώ,γιατί τότε βίωνα με διαφορετικό τρόπο το γεγονός.Το πάθος για εκδίκηση που λέγαμε.

Ηταν μια ξεχωριστή μέρα,θα παρατηρήσει κάποιος σε σχέση θυμίζω,με τον τίτλο της ιστοριούλας μας.

Όχι απαντώ εγώ,ήταν μια συνηθισμένη μέρα για μας τα παιδιά τότε,έτσι που είχαμε συνηθίσει στα απρόοπτα.Ωστε το ασυνήθιστο να καταντάει συνηθισμένο.

Κάθε μέρα στη ζωή μας τότε ήταν και μια περιπέτεια.

Και που να δεις κάτι άλλες μέρες!

Σεπτέμβριος 2016

Μιλτιάδης Δ.Κωστάκος 

Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού.

Ο Σύλλογος περι βιβλίου διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του Νίκου Β.Καρατζένη:

<<Με τους ποιμένες στην Πίνδο την αρχέγονη εστία του Νομαδισμού>>

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 ωρα 19:00 στο Πνευματικό κέντρο Φιλιππιάδας.

Θα προβληθεί Κινηματογραφημένο οδοιπορικό με θέμα:
<<Το ανέβασμα στα βουνά και το κατέβασμα στα χειμαδιά των μεγαλύτερων κοπαδιών της χώρας>> 

Από μικρός Αφγανός στα γράμματα.

του Παναγιώτη Γκούνη

Η Φιλιππιάδα έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Μην κοιτάτε που οι κάτοικοί της έχουν ένα είδος μαζικής αμνησίας και ξεχνάνε την πολύ πρόσφατη ιστορία τους ή για να το πω διαφορετικά θυμούνται τις εποχές που δεν ήταν φτωχοί!

Κάθε φορά που μια περιοχή έρχεται στην επικαιρότητα για τους λάθος λόγους εγώ σκέφτομαι την Φιλιππιάδα. Για παράδειγμα στους ολυμπιακούς αγώνες μάθαμε ότι στην μακρινή Βραζιλία έχουν παραγκουπόλεις, τις λένε φαβέλες.

Απέναντι από το πρώτο δημοτικό σχολείο της Φιλιππιάδας υπάρχει –ακόμα και σήμερα– ολόκληρη γειτονιά, οι γνωστές μας παράγκες. Δεν ξέρω πόσοι μένουν πια εκεί. Όταν ήμουν μαθητής ήταν κανονική γειτονιά.

Η Φιλιππιάδα είχε και το γκέτο της, αν έχετε ακούσει την λέξη που σημαίνει πάνω κάτω απομονωμένη γειτονιά στην οποία δεν μπαίνεις εύκολα. Αναφέρομαι στα γύφτικα (τα λέγαμε και κολωνάκι).Στην συγκεκριμένη γειτονιά πραγματικά φοβόσουν να πατήσεις για τον απλούστατο λόγο ότι η μυρωδιά από τα σφάγια ήταν ανυπόφορη. Άλλωστε τι δουλειά είχε κάποιος Φιλιππιαδιώτης να περάσει από κει; Το πολύ πολύ να περνούσαν μια φορά το χρόνο οι προσκυνητές της αγίας Κυριακής.

Όχι πολύ μακριά, ακριβώς από πάνω είχαμε και την γλωσσική μας μειονότητα! Αρκετοί συμπολίτες μας που γεννήθηκαν στο Συρράκο –ένα από τα ομορφότερα χωριά της Ελλάδας– δεν μιλούσαν και πολύ καλά τα ελληνικά… Πασίγνωστος συμπολίτης μας, πρώην αιρετός, οφείλει το παρατσούκλι του στην παραφθορά μιας λέξης που δεν μπόρεσε να προφέρει σωστά. Είπε μια λέξη λάθος ο καημένος, τον κορόιδεψαν τα άλλα παιδιά στο σχολείο και του έμεινε το παρατσούκλι.

Και… αρκετά μακριά απ’ όλα αυτά είχαμε και το στρατόπεδο συγκέντρωσης, την διαβόητη παιδόπολη. (Να πω εδώ ότι επιμένω στο «στρατόπεδο συγκέντρωσης» είτε μιλάμε με όρους του 1947 είτε μιλάμε με όρους του 2016). Δεν θέλω να γράψω τίποτε για το ιστορικό αποτύπωμα του χώρου. Όποιος είναι φιλομαθής μπορεί να αναζητήσει τους λογοτέχνες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα. Να αναφέρω μόνο ότι στην πέμπτη και έκτη δημοτικού μοιραστήκαμε τα θρανία μας  τα παιδιά της Φιλιππιάδας και …τα άλλα παιδιά χωρίς να χυθεί και πολύ ψηφιακό μελάνι.

Δεν ξέρω πόσοι άλλοι τα θυμούνται όλα αυτά.

Κάτι που μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι πως μερικοί συγχωριανοί μου σκέφτονται πως αφού η πόλη έχει ζήσει τέτοιες καταστάσεις θα είναι πιο ανεκτική ας πούμε απέναντι στην φτώχεια και τη δυστυχία (Αν τύχει να την συναντήσουμε δίπλα μας, πλησίον  που λέει και η Καινή Διαθήκη). Δεν είναι έτσι…

Η δική μου εμπειρία λέει πως όσα άσχημα και αν έχεις περάσει στη ζωή σου θα προσπαθήσεις να τα ξεχάσεις, να τα απωθήσεις που λένε και οι επιστήμονες. Επίσης η εμπειρία μου λέει ότι αν έχεις υποστεί επί ολόκληρες δεκαετίες πλύση εγκεφάλου, είναι λίγο δύσκολο να δεις τα πράγματα ψύχραιμα μονομιάς!

Όταν τα πράγματα πάνε καλά (αυτό για τους περισσότερους σημαίνει έχουμε λίγα χρήματα «να τα φέρουμε γύρα») δεν δίνουμε και πολύ σημασία στα ρατσιστικά ή μισαλλόδοξα σχόλια. Όταν όμως τα πράγματα εξελίσσονται όπως καλή ώρα τώρα τελευταία, πετιούνται από εδώ και από κει σχόλια που δύσκολα αντέχει ένας ευαίσθητος άνθρωπος.

Κάτι τέτοιο έγινε με την ανακοίνωση του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 2^ου δημοτικού σχολείου Φιλιππιάδας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να απαντήσω στον συντάκτη της. Για να καλαμπουρίσω λίγο να πω πως το συντακτικό του είναι της δευτέρας δημοτικού. Μάλλον ο τότε σύλλογος θα πίεσε τον δάσκαλο να προβιβάσει όλα τα παιδιά.

Θα του απαντήσουν οι αρμόδιοι φορείς και αν όλα πάνε καλά θα αρχίσουν να μιλάνε και οι άλλες φωνές της πόλης (υπάρχουν και τέτοιες).

Προσωπικά με απασχολεί κάτι άλλο. Όσοι άνθρωποι δεν έχουν πρόβλημα με τους συμμαθητές τους που ήρθαν από το Αφγανιστάν και τη Συρία, τι κάνουν;

Κάτι πολύ απλό. Τους αντιμετωπίζουν σαν ισότιμους συμπολίτες τους. (Να γράψω γρήγορα και γιατί πριν πεταχτεί κάποιος και πει  να τους πάρω στο σπίτι μου). Γιατί δεν υπάρχει πιο ασφαλής τρόπος για να καταλάβουμε ότι ο κοινωνικός αποκλεισμός έχει στόχο εμάς.

Η Φιλιππιάδα λοιπόν απέκτησε και την δική της Σαρακίνα όπως στο βιβλίο του Καζαντζάκη «Ο χριστός ξανασταυρώνεται», θα αποκτήσει μαθητές οι οποίοι θα έκαναν ακόμα και τον Κοτζιούλα να μοιραστεί τις μετρημένες ελιές του ας κλείσω και γω το κείμενό μου με ευχολόγια όπως συνηθίζεται στις μέτριες εκθέσεις. Εύχομαι να μην πληρώσουμε την μισαλλοδοξία μας όπως η Λυκόβρυση, και να μην υπάρχουν μαθητές αποκλεισμένοι και φτωχοί σαν το Κοτζιούλα. Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

πηγή http://www.foniagroti.gr/

Άρθρο της Χρυσικού Γιαννούλας, εκπαιδευτικού στη Φιλιππιάδα, για την επιστολή του Δ.Σ. του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού σχολείου Φιλιππιάδας…

της Χρυσικού Γιαννούλας

Καθηγήτριας στο 1ο Γυμνάσιο και στο 1ο Λύκειο Φιλιππιάδας

(Τα πλάγια γράμματα είναι τμήματα της επιστολής)

Το κείμενο της απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου του παραπάνω συλλόγου μου έφερε στο μυαλό ένα μικρό αποσπάσμα από το σχολικό βιβλίο «Οδύσσεια». Στο σημείο όπου η Ναυσικά στο νησί των Φαιάκων πρωτοσυναντά έναν ξένο, τον ναυαγό Οδυσσέα τον οποίο τα κύματα ξέβρασαν στη χώρα της (μιλάει η ίδια):
«…Ωστόσο τώρα, που σ’ αυτή την πόλη και τη χώρα καλωσόρισες, ρούχο δε θα σου λείψει να ντυθείς μήτε και τίποτε άλλο, όλα όσα πρέπουν σε πολύπαθον ικέτη που προσπέφτει. […] Όμως αυτός, περιπλανώμενος και δύστυχος, βρέθηκε κατά τύχη εδώ, και περιποίηση του πρέπει. Όλοι οι φτωχοί κι οι ξένοι είναι του Δία αποσταλμένοι∙ ακόμη κι αν τους δώσεις κάτι λίγο, νομίζεται καλόδεχτο».

Λέτε, ο Όμηρος και η αντίληψη των αρχαίων αλλά και των νεώτερων Ελλήνων για το θεσμό της «φιλοξενίας» να είναι τελικά μια ανοησία; Ή μήπως κάποιοι με άλλοθι τα σύνορα των κρατών που έχουν στηθεί βρήκαν την ευκαιρία να ορθώσουν άλλα, χειρότερα «συρματοπλέγματα», όχι στο χώμα αυτή τη φορά, αλλά στην καρδιά τους, ώστε καθετί «ξένο» να αποβάλλεται;

…Ας πάμε όμως, στη συγκεκριμένη επιστολή. Αρχίζει ως εξής: «Την Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2016 μετά τον Αγιασμό για τη νέα σχολική χρονιά, πραγματοποιήθηκε συνάντηση γονέων και κηδεμόνων στην οποία οι παρευρισκόμενοι γονείς συμφωνήσαμε τα κατωτέρω, προκειμένου να αποσταλεί η παρούσα επιστολή».
Προσωπικά, μέχρι τώρα, πάντα θεωρούσα τη διαδικασία του «αγιασμού» ως κάτι που σχετίζεται με την «ευλογία»∙ ως μια ευχή που συμβολικά εξοβελίζει το «κακό» για να προχωρήσουμε στη ζωή μας καλύτεροι από πριν. Άραγε τόσο «θετικά» επέδρασε το αγίασμα πάνω στους γράφοντες, ώστε να αισθανθούν έτοιμοι να συντάξουν αυτό το ρατσιστικό παραλήρημα που ξετυλίγεται παρακάτω;
Συνεχίζουν: «To Δ.Σ. του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Φιλιππιάδας δηλώνει ρητά και κατηγορηματικά, ότι δεν πρόκειται να αποδεχθεί σε καμιά περίπτωση και χωρίς κανένα συμβιβασμό τη συστέγαση των παιδιών των λεγόμενων παράτυπων μεταναστών…»

Πραγματικά αιχμηρός ο λόγος τους και κατηγορηματικός… Δηλώνουν απερίφραστα. Απαιτούν. Μα είναι κακό οι άνθρωποι να απαιτούν; Να δηλώνουν ότι είναι έτοιμοι να παλέψουν για την άποψή τους; Αλλά ενάντια σε ποιους ξεσπαθώνουν; «Να μην συστεγαστούν», να μην πλησιάσουν το σχολείο τους ανήλικα των 8, 9, 10 ετών- θύματα του πολέμου ή της οικονομικής εξαθλίωσης (ή και των δύο). «Είναι παιδιά παράτυπων μεταναστών». Από πού κι ως πού αποκαλούνται έτσι; Μήπως η «παρατυπία» αυτών των ανθρώπων είναι ότι πέρασαν κυνηγημένοι το Αιγαίο- νέοι, έφηβοι, ηλικιωμένοι, πολυπληθείς οικογένειες με μικρά παιδιά, μωρά, εγκυμονούσες, ανάπηρους- πολλοί δίχως καν να ξέρουν κολύμπι; Μήπως η «παρατυπία» τους είναι ότι τόλμησαν να προσπαθήσουν να σώσουν τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους από τη φρίκη του θανάτου! Πράγματι η «παρατυπία» τους έχει στοιχειώσει για πάντα το Αιγαίο μετατρέποντας το σε ένα απέραντο υδάτινο νεκροταφείο χιλιάδων κορμιών… Μα, τι αποκοτιά από μέρους τους! Αλήθεια, γιατί δεν κάθισαν να πεθάνουν εκεί, στη χώρα τους, οι αναίσχυντοι; (!)
Αλλά, και «παράτυποι» να ήταν. Είναι αυτό επαρκής λόγος να αποκλειστούν τα παιδιά τους από τα σχολεία; «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει», λέει ο λαός και έχει δίκιο∙ μόνο που στη συγκεκριμένη επιστολή η «γλώσσα» που επιλέγεται τσακίζει ανθρώπινες ψυχές. Ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς… Η συχνή αναφορά στην επιστολή σε «παράτυπους πρόσφυγες» δεν γίνεται τυχαία και δεν σχετίζεται με το αν μπήκαν «νόμιμα» στη χώρα μας ή όχι. Η φράση αυτή άλλες σκέψεις επιχειρεί να ξεκλειδώσει στο μυαλό μας: «Παράτυποι πρόσφυγες»= «παράνομοι, πρόσφυγες με σκοτεινό παρελθόν και προθέσεις, επικίνδυνοι, ίσως εγκληματίες,», άρα: «παράνομα και επικίνδυνα και τα παιδιά τους». Να μη λησμονούμε όμως, ότι όσοι ισχυρίστηκαν ότι η κλίση στην παρανομία και την εγκληματικότητα είναι κληρονομική ήταν Ναζί και ευτυχώς τα τερατώδη εγκληματικά ψέματά τους έχουν καταρριφθεί επιστημονικά εδώ και χρόνια!

Συνεχίζει το Δ.Σ.: «Οι λόγοι εναντίωσής μας είναι οι εξής: 1. Δεν είναι αναγκαίο να ενταχθούν στο σύνολο της κοινότητας μας εφόσον φιλοξενούνται όπως αρχικά διαβεβαιώσατε την τοπική κοινωνία για 6 ως 8 μήνες. Οι ίδιοι διαδηλώνουν και ζητούν να φύγουν, από την χώρα. Ποια λοιπόν είναι τα σχέδια για αυτούς και συνεπώς για την κοινωνία μας;»
Τι σημαίνει «Δεν είναι αναγκαίο να ενταχθούν στην κοινότητά μας»; Τόσο «τέρατα» είναι αυτές οι υπάρξεις στο Πετροπουλάκη; Από πότε και από πού μπαίνουν ως φυσιολογικά ερωτήματα της μορφής: «Είναι αναγκαίο να δεχθούμε ανθρώπους;», «είναι αναγκαίο να τους αναγνωρίσουμε το δικαίωμα να υπάρχουν;», «είναι αναγκαίο να τους επιτρέψουμε να ζουν;» Αυτή η μικρούλα φράση «είναι αναγκαίο;» σε αυτές τις σκέψεις δεν οδηγεί;
«Ποια λοιπόν είναι τα σχέδια για αυτούς και συνεπώς για την κοινωνία μας; Το ερώτημα απευθύνεται στους 1) Περιφερειάρχη Ηπείρου, 2) Περιφερειάρχη Πρέβεζας 3) Δήμαρχο Ζηρού, 4) Περιφερειακή Διευθύντρια Α/ΘΜΙΑΣ Εκπαίδευσης Ηπείρου, 5) Διευθυντή Α/ΘΜΙΑΣ Εκπαίδευσης Πρέβεζας, 6) Υπουργείο Παιδείας – Διεύθυνση Προσφύγων – Μεταναστών, 7) κο Μπάρκα Κων/νο Βουλευτή Ν. Πρέβεζας, 8) κο Γιαννάκη Στέργιο Βουλευτή Ν. Πρέβεζας».
Όλοι αυτοί στον έναν ή στον άλλο βαθμό πράγματι οφείλουν ν’ απαντήσουν. Το κακό όμως είναι ότι η απάντηση έχει ήδη δοθεί από την πλευρά τόσο των επίσημων φωνών και της κυβέρνησης όσο και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Κλείσιμο συνόρων, Γκετοποίηση των προσφύγων, απαγόρευση ελεύθερης μετακίνησής τους, απαγόρευση παροχής ασύλου. Όλοι αυτοί νομοθετούν, συνθέτουν, καλλιεργούν και υλοποιούν μια ολοφάνερα ρατσιστική πολιτική. Σαφώς και λένε ψέματα για το μέλλον αυτών των ανθρώπων. (Μα, μήπως λένε και την αλήθεια για το δικό μας!) Η στάση και οι αποφάσεις τους αυτό αποδεικνύουν: Επεκτείνουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τους κρατούν φυλακισμένους. Δεν εντάσσουν τα παιδιά τους στις δομές του δημόσιου σχολείου. Δεν τους αφήνουν να ενταχθούν στις πόλεις μας. Τους χρησιμοποιούν ως διπλωματικό χαρτί στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς και τα χρήματα που πέφτουν στις τσέπες όσων «επενδύουν» στο δράμα των προσφύγων είναι πάρα πολλά για να επιτρέψουν στους τελευταίους να έχουν μια φυσιολογική ζωή.
Αντί λοιπόν, τα πυρά του Δ.Σ. να στοχεύουν αυτούς που φέρουν την ευθύνη, προτίμησαν τον «εύκολο δρόμο» (τα βάζουν με τα ανήλικα). Είναι η ίδια «λογική» που συναντάμε κι αλλού: για τη φτώχια, φταίνε οι φτωχοί/ για την ανεργία οι άνεργοι/ για την προσφυγιά και τη μετανάστευση, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. «Λογική» που εμποδίζει τη σκέψη να προχωρήσει, να αναλύσει, να προβληματιστεί ποια είναι τα πραγματικά αίτια. «Λογική» που σε κάνει να βλέπεις ως «ένοχο» το θύμα και να τα βάζεις μαζί του, αφήνοντας στο απυρόβλητο όλους αυτούς που προκαλούν την φτώχια, την ανεργία, τον πόλεμο και την προσφυγιά. Τυχαία λέτε να καλλιεργείται αυτή η «λογική»; (Δεν νομίζω).

Δεύτερος «λόγος»: «2. ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Προέρχονται από άλλη Ήπειρο, με τελείως διαφορετικό υπόβαθρο ασθενειών και συνθηκών υγιεινής. Δεν είναι εμβολιασμένοι σύμφωνα με το Εθνικό μας σύστημα εμβολιασμού και είναι άγνωστο αν είναι έστω εμβολιασμένοι από το περιβάλλον που προέρχονται. Σε καθημερινή βάση ενημερωνόμαστε για παρουσία νέων περιστατικών από ασθένειες που έχουν εκλείψει εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις με άκρως μεταδοτικές ασθένειες στις οποίες δεν συνεργάστηκαν καθόλου με τις υγειονομικές αρχές». 
Πέρα από το γεγονός ότι μια απλή επίσκεψη στο στρατόπεδο θα τους έλυνε την απορία στο θέμα του εμβολιασμού (γιατροί και υπεύθυνοι θα τους ενημέρωναν ότι αυτοί πραγματοποιούνται), ποια είναι αυτά τα«νέα περιστατικά ασθενειών που έχουν εκλείψει εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας και οι άκρως μεταδοτικές ασθένειες» από τις οποίες κινδυνεύουμε; Αλλά και αν πραγματικά υπήρχαν, τι θα έπρεπε να κάνουμε; να τους αφήναμε να πεθάνουν; να τους κλείναμε σαν σύγχρονους λεπρούς σε κανένα ξερονήσι, ώστε να μας απαλλάξουν από τη θλιβερή τους ύπαρξη; Μάλλον, οι μοναδικές ασθένειες από τις οποίες κινδυνεύουν οι πρόσφυγες δεν είναι αυτές που κουβαλούν μαζί τους αλλά αυτές που μπορεί να πάθουν όσο η κυβέρνηση τους έχει μέσα στη λάσπη και το κρύο. Σε σκηνές σήμερα, σε τσίγκινα «κουτιά» αύριο. Κινδυνεύουν όσο η κυβέρνηση τους στερεί το δικαίωμα σε αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής. Όσο εγκυμονούσες και λεχώνες βρίσκονται με νεογέννητα σε τέτοια κατάσταση. Όσο υποσιτίζονται και όσο θεωρούνται άτομα δεύτερης κατηγορίας. Αλήθεια, πόσοι φτωχοί και άνεργοι Έλληνες, συνάνθρωποί μας αντιμετωπίζουν τις ίδιες «ασθένειες» κι ας μην είναι πρόσφυγες, ξένοι; Πόσοι αναγκάζονται να διακόψουν τη φαρμακευτική τους αγωγή, γιατί απλά κοστίζει και εκείνο που προέχει είναι να ταΐσουν τα παιδιά τους με τίμημα ακόμη και τη ζωή τους; Αλήθεια, πόσα ελληνάκια ήδη υποσιτίζονται; Πόσοι είναι άστεγοι; Μήπως το θέμα των «ασθενειών» δεν σχετίζεται και τόσο με την εθνική προέλευση;
Το πρόβλημα δεν είναι ότι μπροστά μας έχουμε μια επιστολή που διατυπώνει απλά ανησυχίες για το αν πράγματι αυτά τα παιδιά είναι εμβολιασμένα. Υπό άλλες συνθήκες ένας τέτοιος προβληματισμός θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικός. Το πρόβλημα είναι ότι η συγκεκριμένη διατύπωση είναι σαν να λέει: «Δεν μας νοιάζει αν έχουν εμβολιαστεί! Δεν τα θέλουμε! Κουβαλάνε το χειρότερο μικρόβιο: είναι πρόσφυγες, μετανάστες. Τι δουλειά έχουμε εμείς οι «νοικοκυραίοι» μαζί τους!

Συνεχίζουν: «Θεωρούμε ότι τα παιδιά αυτά χρήζουν ειδικής μέριμνας λόγω των ψυχικών τραυμάτων και των καταστάσεων που έχουν βιώσει τα τελευταία χρόνια στις πατρίδες τους. Παράγοντες που ίσως δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στην προσαρμογή τους…».
Τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για τα «ψυχικά τραύματα» των παιδιών και η «λύση» που προτείνεται στην επιστολή είναι να τα κλειδώσουμε στα γκέτο παρέα με τους εφιάλτες τους περιμένοντας αυτά να επουλωθούν από μόνα τους;
Όλοι μας γνωρίζουμε και χωρίς να είμαστε ειδικοί ότι δεν υπάρχει καλύτερο «φάρμακο» για τις πληγές αυτές από την κοινωνικοποίηση, την επαφή, το παιχνίδι, το γέλιο, την αισιοδοξία, την καλλιέργεια του κλίματος ασφάλειας και ελπίδας. Το δικαίωμα στη μόρφωση, στη μόνιμη κατοικία και η παρουσία τους στα σχολειά θα οδηγήσει στο να νιώσουν ότι μολονότι έχασαν τα πάντα, μπορούν να τα ξαναβρούν όλα πάλι από την αρχή. Οι δραστηριότητες και η επαφή τους με τα συνομήλικα παιδιά, οι κοινές «σκανταλιές» είναι ο μόνος τρόπος για να ξαναφέρουν την παιδικότητα πίσω διώχνοντας για πάντα τους εφιάλτες. Ταυτόχρονα αυτό θα βοηθήσει ψυχολογικά και τους γονείς τους. Το ότι παράλληλα χρειάζεται να στελεχωθούν τα δημόσια σχολεία με ειδικευμένο προσωπικό (δάσκαλοι που θα διδάσκουν τη γλώσσα, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι…), αυτό είναι αυτονόητο. Ας παλέψουμε, λοιπόν και ας απαιτήσουμε από τους ιθύνοντες το αυτονόητο και όχι να τα βάζουμε με τα θύματα!
«3. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Δεν μπορούν να συνυπάρξουν παιδιά μεταναστών τα οποία έχουν: α) τεράστιο εκπαιδευτικό κενό λόγω της πολύχρονης αποχής τους από οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης, β) διαφορετικές αντιλήψεις για το ρόλο της οικογένειας, τη θέση της γυναίκας, τη θρησκεία, με ελληνόπουλα που οι γονείς τους στερήθηκαν και στερούνται για να προσφέρουν στα παιδιά τους την καλύτερη μόρφωση, αυτή που αναγνωρίζουν και συγχαίρουν τα σχολεία της Ευρώπης.
Επειδή λοιπόν πράγματι έχουν στερηθεί λόγω πολέμου και άλλων δυσχερειών για μεγάλο διάστημα την πρόσβαση στην εκπαίδευση, δεν συντρέχει κανένας λόγος να καλυφθεί αυτό το κενό! Ας μείνουν αμόρφωτα. Τι τα θέλουν τα γράμματα στην κατάσταση που είναι;
Προσωπικά, αλλά και πάρα πολλοί άνθρωποι γύρω μου (Έλληνες) ξέρω πως έχουν ποικίλες απόψεις για την οικογένεια, τον ρόλο της, τη θέση της γυναίκας, τη θρησκεία… Τι θα γίνει; Θα ζητήσετε και τη δική μας απομάκρυνση; Από πότε η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό σχολείο είναι νεκροταφεία; Γιατί, απόλυτη ομοφωνία μόνο σε αυτά μπορεί κανείς να συναντήσει! Όσο για την «καλύτερη μόρφωση» που παρέχεται στα σχολεία μας και αναφέρεται στην επιστολή, αυτή είναι πράγματι ποιοτική και καλή όσο μαζί με τις γνώσεις που παρέχονται, είναι δημόσια, δωρεάν και απαράγραπτο δικαίωμα για όλο το λαό. Όσο διέπεται από τις αρχές του ανθρωπισμού, της αλληλεγγύης, της φιλίας, της αγάπης, της ειρήνης, της απέχθειας για τον πόλεμο, για τον ρατσισμό και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο! Αυτού του είδους η παιδεία είναι που δέχεται επιθέσεις συνεχώς. Υποχρηματοδοτείται, υποβαθμίζεται συστηματικά και συνειδητά από την τωρινή κυβέρνηση (όπως έγινε και από τις προηγούμενες). Με την έγκριση και τις κατευθύνσεις της Ε.Ε. γίνονται όλες οι προσπάθειες ώστε να χάσει τα τελευταία απομεινάρια του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της. Γίνεται πανάκριβη, απαγορευτική για τα φτωχότερα στρώματα, σχολεία κλείνουν, όλο και μεγαλύτερος αριθμός μαθητών στοιβάζεται όπως όπως στις αίθουσες, οι διορισμοί παραμένουν μηδενικοί, η χειροτέρευση των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών είναι διαρκής… και η αιτία για την κατάσταση αυτή σίγουρα δεν είναι οι πρόσφυγες. (Ίσα ίσα που η παρουσία των παιδιών αυτών στα δημόσια σχολεία θα ανάγκαζε την κυβέρνηση να στελεχώσει τα σχολεία μας με υποδομές που θα έκαναν μεγάλο καλό και στα δικά μας παιδιά).

«Πως μπορεί ένα παιδί, των λεγόμενων παράτυπων μεταναστών, δεκατριών ή δεκαπέντε ετών να ενσωματωθεί στην ίδια τάξη με μικρότερα παιδιά δεδομένου ότι δεν θα γνωρίζει βασικές λέξεις ελληνικής γλώσσας? Μήπως οδηγηθούμε σε σχολικό εκφοβισμό εναντίων των παιδιών μας; Στο σύνολο αυτά τα παιδιά είναι ορισμένες φορές πολύ περισσότερα από τα ελληνόπουλα που φοιτούν στα σχολεία της πόλης μας. Η τοπική κοινωνία της Φιλιππιάδας είναι πολύ μικρή και διαθέτει μόλις τρία δημοτικά σχολεία μικρής δυναμικότητας. Η ένταξη επομένως των προσφυγόπουλων θα αλλοιώσει αφενός τον ελληνικό χαρακτήρα των σχολείων και αφετέρου θα υπάρξουν σοβαρότατες συνέπειες στο μαθησιακό κομμάτι των μαθητών των δημοτικών της πόλης μας. Σαν γονείς βλέπουμε μπροστά μας να έρχεται η υποβάθμιση της εκπαίδευσης και γενικότερα του μορφωτικού επιπέδου των παιδιών μας». 
Τι είπατε; Η μέχρι τώρα εμπειρία στην Ελλάδα και παντού δείχνει ότι τα παιδιά μαθαίνουν τη γλώσσα κυρίως από τη συναναστροφή τους με τους συνομήλικούς τους και μάλιστα πολύ γρήγορα; Μα θα αλλοιώσουν τον «ελληνικό μας χαρακτήρα»! Ο «ελληνικός χαρακτήρας», δεν είναι κονσέρβα για να λήξει και να αλλοιωθεί. Ο χαρακτήρας κάθε φυλής και έθνους, υπήρξε και θα εξακολουθήσει να υπάρχει όσο εμπλουτίζεται, όσο «δίνει και παίρνει», όσο «εμπνέει και εμπνέεται» από τους άλλους «χαρακτήρες». Η «αποστείρωση» και η «καθαρότητα» της φυλής είναι ποτισμένες με τη βρομιά του μίσους και της μισαλλοδοξίας.
(Αλήθεια, ο «ελληνικός σας χαρακτήρας» θα κινδύνευε το ίδιο αν αντί για συριάκια και αφγανάκια στο σχολεία μας έρχονταν να παρακολουθήσουν μαθήματα αγγλάκια ή νορβηγάκια, γερμανάκια ή ολλανδακια;)

«4. Ο προαύλιος χώρος του σχολείου χρησιμοποιείται τις απογευματινές ώρες για αθλοπαιδιές, πολιτιστικά δρώμενα και άλλες δραστηριότητες καθώς δεν υπάρχουν άλλοι χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας (πλατείες –αθλητικές εγκαταστάσεις) στην Παλαιά Φιλιππιάδα…»
Ναι, καλά καταλάβαμε όλοι. Όλη φασαρία δεν έγινε, επειδή τα προσφυγόπουλα θα πάνε το πρωί στο σχολείο μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά. Έγινε για την απογευματινή χρήση των σχολικών αιθουσών. Όχι για την πρωινή ζώνη. Γιατί να μην απαιτήσουμε το αυτονόητο: τα παιδιά, μαζί με τους γονείς τους και όλοι οι πρόσφυγες να μεταφερθούν σε σπίτια και διαμερίσματα μέσα στις πόλεις της περιοχής, να έχουν κανονική πρόσβαση στα σχολεία, επίσης, όλης της περιοχής (όχι μόνο στη Φιλιππιάδα), όπως ακριβώς και τα ελληνάκια,! Η επιστολή όμως, άλλο «μήνυμα» θέλει να περάσει που στο παρακάτω κείμενο δεν επιδέχεται παρερμηνείες: «οι πρόσφυγες πρέπει να φύγουν εδώ και τώρα»! «το προαύλιο θα χρησιμοποιηθεί για αθλοπαιδιές, πολιτιστικά δρώμενα και άλλες δραστηριότητες …οι αίθουσες θα χρησιμοποιηθούν για μαθήματα σκακιού, ζωγραφικής, χειροτεχνίας και για διδασκαλία παραδοσιακών χορών…» Είναι απλό τα προσφυγάκια δεν χωράνε πουθενά. Ούτε στις αίθουσες, Ούτε στο προαύλιο. Πουθενά. Γιατί; Μα, για λόγους τόνωσης του πολιτισμού. Τι; Ο πολιτισμός έχει στον πυρήνα του τον άνθρωπο και τα διακαιώματά του; Τι; Ο πραγματικός πολιτισμός διέπεται από τις αξίες και τα ιδανικά του αλληλοσεβασμού και της συνεργασίας; Μα ποιος τις λέει αυτές τις «ανοησίες»; (Χιλιάδες συνάδελφοι και συναδέλφισσες, λέμε και διδάσκουμε αυτές τις «ανοησίες» που κάνουν τον άνθρωπο Ανθρωπο καθημερινά στα παιδιά των σχολείων μας. Είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε).
Πέμπτο «επιχείρημα»: . «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Το 100% των μαθητών μας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Γιορτάζουμε όλες τις θρησκευτικές μας γιορτές όπως αρμόζει σε κάθε ελληνικό σχολείο που σέβεται την ιστορία, τους αγώνες και τις θυσίες του Έθνους του αλλά και σέβεται την ιστορία και τις θρησκείες των άλλων λαών. Δεν θα επιτρέψουμε τον θρησκευτικό φανατισμό που όπως αποδεικνύεται από τις φανατικές επιθέσεις σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν σκοπό να σεβαστούν, αλλά να πλήξουν την Θρησκεία μας. Οι εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, των Αγίων μας αλλά και των ηρώων μας θα εξακολουθούν να κοσμούν τις τάξεις μας και περιμένουμε από όλους τους μαθητές να τις σέβοντα»ι.
Τους πρώτους που προσβάλλει η παραπάνω γλώσσα είναι όσους θεωρούν τον εαυτό τους πραγματικά Χριστιανό. Όχι, στα ελληνικά σχολεία δεν έχουμε 100% χριστιανούς ορθόδοξους. Σε πάρα πολλά σχολεία υπάρχουν μαθητές διαφόρων θρησκευμάτων και μη. Μήπως να διώξουμε και αυτά τα παιδιά; Όχι, όποιος σέβεται την ιστορία του λαού του και ισχυρίζεται ότι σέβεται και τους άλλους λαούς δεν μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή την ακροδεξιά, ρατσιστική γλώσσα. Όχι, όλοι οι μουσουλμάνοι δεν είναι τρομοκράτες όπως και (ευτυχώς) δεν όλοι οι χριστιανοί σαν τους συντάκτες της επιστολής. Όχι, στις σχολικές γιορτές που επικαλείστε, όταν αυτές έχουν θρησκευτικό περιεχόμενο μέχρι τώρα αυτό που προάγεται είναι η αγάπη ανάμεσα στους ανθρώπους. Στην τελική, το σχολείο δεν είναι κατηχητικό της εκκλησίας, γι’ αυτό μην σπέρνετε τον πανικό με υστερικό εκφοβισμό περί εικόνων του Χριστού και της Παναγίας που κινδυνεύουν από τον Εωσφόρο μεταμορφωμένο σε ανήλικα προσφυγόπουλα. Ούτε όλοι οι ήρωες του λαού μας ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Πολλοί από αυτούς όχι μόνο είχαν άλλο θρήσκευμα, αλλά μερικοί ήταν και (άκουσον άκουσον) άθεοι!
«6. ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Το χάσμα στον πολιτισμό είναι τόσο μεγάλο που μια βίαιη μετακίνηση και εγκατάσταση μεταναστών στον τόπο μας μόνο προβλήματα προσαρμογής θα δημιουργήσει. Και είναι πιθανόν να αλλοιώσει πτυχές του δικού μας πολιτισμού, όπως της Εθνικής, Πολιτισμικής και Θρησκευτικής μας ταυτότητας. Σε μια ύποπτη διαδικασία υποβίβασης του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των παιδιών μας, που με πολλές στερήσεις εξασφαλίζουμε. Σας καθιστούμε υπεύθυνους για ακραίες συμπεριφορές που ενδεχομένως προκύψουν. Κανένα αίσθημα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού δε δικαιολογεί την αποδοχή της μείωσης.»
«Χάσμα στον πολιτισμό», «αλλοίωση των πτυχών του δικού μας πολιτισμού… της Εθνικής, Πολιτισμικής και Θρησκευτικής μας ταυτότητας», «ύποπτη διαδικασία υποβίβασης του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου», «Κανένα αίσθημα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού δε δικαιολογεί την αποδοχή της μείωσης». (Μα, από πού είναι παρμένη αυτή η φρασεολογία;)
Πρόσφυγες= υπάνθρωποι που θα οδηγήσουν και στη δική μας μείωση… Τα συμπεράσματα δικά σας…
Αυτή η φρασεολογία θα ήταν που λειτούργησε καθοριστικά, ώστε η συγκεκριμένη επιστολή να «κοσμεί» τις τελευταίες μέρες την ιστοσελίδα γνωστής ακροδεξιάς οργάνωσης που επιδίδεται στο «θαρραλέο έργο» τής επίθεσης σε μετατάστες, πρόσφυγες και αντιφασίστες αλλά κι οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί τους. (Σε παλιότερη εποχή κάποιοι ονόμαζαν τους ξεριζωμένους του Πόντου και της Μ. Ασίας «τουρκόσπορους», κατά τους γράφοντες είχαν δίκιο;)
Μετά απ’ όλα αυτά η τελευταία παράγραφος της επιστολή μόνο ως κοροϊδία μπορεί να εκληφθεί:
«Σαν σύλλογος γονέων δεν είμαστε αντίθετοι στην μόρφωση των παιδιών των πραγματικών προσφύγων εφόσον επιθυμούν την πραγματική και ομαλή τους ένταξη στην τοπική κοινωνία οικιοθελώς και χωρίς εξαναγκασμό από τρίτους». 
Δηλαδή αν ήταν αντίθετοι τι ακριβώς θα έκαναν;

Θα μπορούσα να αγνοησω την επιστολή αυτή. Άλλωστε πολλοί επώνυμοι και ανώνυμοι, οργανώσεις, συλλογικότητες έγραψαν πολλά και πολύ πιο εύστοχα πράγματα…
Αλλά να, είναι που δεν μπορώ να μπω ξανά στην τάξη… Δεν μπορώ να κάνω ξανά μάθημα… Είναι που ντρέπομαι να κοιτάξω στα μάτια τους μαθητές μου, αν πρώτα δεν κάνω εγώ πράξη αυτό που προσπαθώ να εμπνεύσω με όλους τους τρόπους στους μαθητές μου: την ειλικρίνεια, την αγάπη για τον συνάνθρωπο, τον ανυποχώρητο αγώνα ενάντια στην αδικία, την εκμετάλλευση, τον ρατσισμό, το πόλεμο και όσους τα καλλιεργούν… (Τους μαθαίνω) να μη συγχωρούν ποτέ τους πολεμοκάπηλους, τους δουλεμπόρους, τους σύγχρονους μαυραγορίτες που κάνουν «χρυσές δουλειές» στις πλάτες κατατρεγμένων ανθρώπων. Να μη γίνουν ποτέ οι υποκριτικά «ευυπόληπτοι» πολίτες, με τ’ ατσαλάκωτα ρούχα και τις «ατσαλάκωτες» καρδιές…
Επίσης, δεν μπορώ να ανεχτώ να στιγματίζεται μια ολόκληρη πόλη. Η μόνη αλήθεια από όλη την επιστολή είναι το παρακάτω:
«Άλλωστε η τοπική κοινωνία αγκάλιασε, στήριξε και στηρίζει με πράξεις και υλικά τους συνανθρώπους μας αυτούς».
Επειδή λοιπόν οι κάτοικοι της Φιλιππιάδας δεν είναι ρατσιστές και ξενοφοβικοί, επειδή πάντα η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων διακατέχεται από αγνά και καλά χαρακτηριστικά, δεν πρέπει να κάνουμε ότι καλοπροαίρετα με συμβούλευσαν γνωστοί και φίλοι που διαφωνούν κάθετα και μάλιστα είναι οργισμένοι με τη συγκεκριμένη επιστολή. Δεν πρέπει να πούμε αυτό που καλόβουλα μου είπαν: «Άστ’ τους μωρέ. Αυτά που γράφουν είναι ακρότητες. Μην ασχολείσαι μαζί τους. Δεν αξίζει τον κόπο». Έλα όμως που «Αρνιέμαι να έχω σκέψη που σωπαίνει…».
Και τις σκέψεις αυτές τις αφιερώνω σε όλους τους Έλληνες και ξένους μαθητές μου. Σε αυτούς-ές που είχα μέχρι τώρα (τον Έρβις από την Αλβανία, τη Χρύσα από τη Λευκάδα, την Αναστασία που είναι Ρομά, τον Φώτη από το Καναλάκι, στον Νικήτα από τη Ρωσία, την Ελένη από την Κεφαλονιά, τον Μπο από τη Βουλγαρία, την Αλεξάνδρα από την Ουκρανία, τη Λάμε από την Γεωργία, την Αλίκη από τη Νορβηγία, τον Ιάσονα από το Καζακστάν, τη Μυριάμ από τη Συρία…)…Σε αυτούς-ες που έχω σήμερα. Σε όλους-ες εκείνους-ες που ελπίζω να έχω αύριο…

Υ.Γ. Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, και δεν το γράφω καθόλου ειρωνικά, οι συντάκτες της επιστολής να μην βρεθούν ποτέ στη θέση των προσφύγων και των μεταναστών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στη χώρα μας. Να μην βρεθούν ούτε αυτοί, ούτε τα παιδιά τους… Να μη ζήσουν ποτέ τη σκηνή, «άλλοι», «αλλού» να μην δέχονται να γράψουν τα εγγόνια τους στα δικά τους σχολεία, για να μην αλλοιωθεί ο δικός τους «εθνικός χαρακτήρας». Το εύχομαι πραγματικά, γιατί αυτές είναι καταστάσεις που όπως λέει ο λαός: «ούτε στον εχθρό σου παιδί μου!»…

www.prin,gr

Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβούλιου Δευτέρα 26 Σεπτ 2016

Συνεδριάζει το Δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Ζηρού την Δευτέρα 26 Σεπτ 2016 ωρα 19.00 με τα παρακάτω  θέματα  στην  ημερήσια  διάταξη :

1.     Έγκριση  Ισολογισμού  και  αποτελεσμάτων  χρήσης  οικονομικού  έτους  2015  του  Δήμου  Ζηρού  και  έγκριση  του  Απολογισμού  οικονομικού  έτους  2015.

1.         Έγκριση  διενέργειας  δαπανών  ( προμηθειών – υπηρεσιών – έργων ). 

2.         Έγκριση  σχεδίου  αναμόρφωσης  του  προϋπολογισμού  του  Δήμου  Ζηρού  οικονομικού  έτους  2016.

3.         Έγκριση  πρόσληψης  προσωπικού  με  σύμβαση  εργασίας  ιδιωτικού  δικαίου  ορισμένου  χρόνου για  κάλυψη  κατεπειγουσών  εποχικών  ή  πρόσκαιρων  αναγκών  του  Δήμου  Ζηρού.

4.         Αποδοχή  μιας  ( 01 )  σπουδάστριας  του  τμήματος  Λογιστικής  και  Χρηματοοικονομικής  της  Σχολής  Διοίκησης  και  Οικονομίας  του  Τ. Ε. Ι.  Ηπείρου,  για  την  πραγματοποίηση  της  πρακτικής  της  άσκησης  στο  Δήμο  Ζηρού.

5.         Εξέταση  αιτήσεων,  δύο  ( 02 )  εργαζομένων  του  Δήμου  Ζηρού  με  σχέση  εργασίας  Ιδιωτικού  Δικαίου  Αορίστου  Χρόνου  ( ΙΔΑΧ )  μερικής  απασχόλησης, 

Φιλιππιάδα.. Δράσεις κι αντιδράσεις για την εκπαίδευση των προσφύγων..

Η ένταξη των παιδιών των προσφύγων στο εκπαιδευτικό σύστημα κρατά στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας την Φιλιππιάδα με αφορμή την ανακοίνωση του Διοικητικού Συμβουλίου Γονέων του 2ου Δημοτικού Σχολείου.

Οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν ήταν πολλές με ορισμένες να ρίχνουν λάδι στη φωτιά, σε μια στιγμή

25.Κάποτε στην Παλιά Φιλιππιάδα.

 του Μιλτιάδη Δ.Κωστάκου

Εγκώμιο της φραγκοσυκιάς με τα φραγκόσυκα.

Να μην ξεχάσω τα φραγκόσυκα.Και τις φραγκοσυκιές.Είναι χρέος μας να θυμόμαστε και τα πιο ταπεινά πράγματα που έπαιξαν κάποιο ρόλο,έστω και μικρό,κάποτε στη ζωή μας.Γιατί τα φραγκόσυκα,ότι και να πει κανείς,ήταν τον παλιό καιρό μέρος της διατροφής μας.

Να τα πούμε φρούτα,να τα πούμε καρπούς,ένα και το ίδιο είναι.Εμείς τα περιμέναμε,μικροί και μεγάλοι ,ιδιαίτερα τα παιδιά,με το φθινοπώριασμα,όταν δηλαδή άρχιζε το φθινόπωρο.Οπως καληώρα μας τώρα στο έμπα του Σεπτέμβρη.Που είναι ν ανοίξουν τα σχολεία,οπότε για τους μαθητές λιγοστεύει αυτόματα και δραματικά,δυσάρεστα,ο ελεύθερος χρόνος.Κουτσουρεύονται κυριολεκτικά οι ώρες του παιχνιδιού..

Μα έχει σχέση ο χρόνος που συμβαίνει,που γίνεται το κάθε πράγμα.Οπως ο χώρος έτσι και ο χρόνος είναι στοιχείο βασικό για την ταυτοποίηση και την ιστορικότητα των πραγμάτων,προσώπων είτε γεγονότων.Αλλιώς μιλάμε στον αέρα,ξεκρέμαστα.

Οσο για τις φραγκοσυκιές που είπα στην αρχή,έχουν ξεχωριστή τη σημασία τους