Λαμπερή η έναρξη του Μαγικού χωριού

Μέσα σε μία έντονα γιορτινή και χαρούμενη ατμόσφαιρα ξεκίνησε το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου στην Κεντρική Πλατεία Φιλιππιάδας, το 2ο 'Μαγικό Χωριό', μία εκδήλωση που 'αγκαλιάστηκε' από μικρούς και μεγάλους, αλλά και τον επιχειρηματικό κόσμο της πόλης. Όπως ανέφερε στον χαιρετισμό του κατά την τελετή έναρξης του 2ου “Μαγικού Χωριού” ο Δήμαρχος κ. Νικόλαος Καλαντζής “Ο Δήμος Ζηρού, επέλεξε φέτος για 2η συνεχή χρονιά να δώσει έντονο χρώμα γιορτής στην πόλη, αλλά και στον Δήμο ολόκληρο και να στείλει μήνυμα χαράς και αισιοδοξίας σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς. Θέλουμε να δώσουμε την ευκαιρία στα παιδιά να μπουν στο πνεύμα των εορτών, να παίξουν, να χαρούν και να δημιουργήσουν, αλλά και σε εμάς τους μεγαλύτερους να ξεφύγουμε λίγο από την δύσκολη καθημερινότητα και να νιώσουμε τα διαφορετικά συναισθήματα και την μαγεία 
που διαχρονικά κρύβουν οι εορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, κρατώντας πάντα την ουσία και όχι την χρυσόσκονη των εορτών”.
Κλείνοντας ο κ. Καλαντζής ευχαρίστησε τους συλλόγους που συμμετέχουν στο Μαγικό χωριό αλλά και όλους όσοι συνέβαλαν στην άψογη οργάνωσή του.
Στην προσπάθεια του Δήμου να προσφέρει μέσα από μία σειρά δρώμενων και εκδηλώσεων λίγες ημέρες χαράς στους μικρούς

Για τους 50αρηδες και βάλε…

Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του 40, 50, 60 και 70, πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.
Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.
Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα ή με… κάρβουνο, ή με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το Πρώτο, το Εμπρός.
Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.

Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο.

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΑΠΟ...ΜΑΛΛΙ..!

Αρχές Δεκεμβρίου στα 1980.Παίζαμε στο διπλανό

χωράφι.Φωνάζει η μάνα.

-Θα σ'μαζευτείτε καμιά φορά;

-Τι θες ρε μάνα,ώώώ...

-Γιώργο[ο φίλος]τι μάνασ δεν την ακούς που...βέλαξε να σε φωνάζ;Α'ι' σκόπ που θέλετε.

-Ρε μάνα,λίγο ακόμα,μας χάλασε το ποδήλατο.

-Γιώργο το...φριούλι είναι ρε μ@λ@κ@,αυτό φταίει τόση ώρα.

Η μάνα:

-φτούς βρωμόστομο,δε θάρθ ο πατέρασ,θα σε σιάσω εγώ μετά.

Μετά από κανένα μισάωρο.

-Δε θα τβρής τνπόρτα;Πού σούπα να πάς;

-Ώ μάνα,είσαι σπαστικιά...Γιατί να πάω εγώ,ο άλλος

τι κάνει;Όλα εγώ θα τα κάνω;

-Ξέρω,μισοκόπιες,δε θα στείλω εγώ μικρό παιδί τέτοια

ώρα στα μαγαζιά επειδή εσένα σχάλασε το φρένο.

-Το...φριούλι είναι ρε μάνα,χα-χα-χα,γέλιο  με το

Γιώργο,που η μάνα τα μπερδεύει.

-Ελα αμέσως να πλίνς χέρια,που είσαι λες και γάνωνες

τγάνια,να σου δώσω 50 δραχμές και να πας να πάρεις υλικά να φτιάκσω τα κατα'ι'φια.

-Αύριο θα πάω,η θείτσα έκλεισε τώρα.

-Τελευταία φορά στο λέω,αλλιώς θα πάρω τον πατέρασ τηλέφωνο,και ώ κι αλοίμονόσ!

-Ελα μάνα,φέρε λεφτά.

-Τσακίσ σούπα να πλίνσ χέρια,μούτρα,δε θα με κάνς εμένα σουργούν!

Στο κέντρο της αγοράς,πίσω από τα σημερινά ΚΑΠΗ,ήτανε μιά συμπαθητική γριούλα.

-Σε αυτή θα πάς.Εντολή της μάνας.Είχε το καλύτερο,φρέσκο,μαλακό υλικό,για το γλυκό καταί΄φι.Ένα μικρό μαγαζάκι.Απέξω  δυό γλάστρες με λουλούδια.Μολόχες αν δεν κάνω λάθος.Ο φίλος,ο Γιώργος,δεν είχε στέκα το ποδήλατό του,προσπαθεί να το στεριώσει στη  μία γλάστρα.

Το αποτέλεσμα;Ένα σπασμένο κλωνάρι!Προσπαθεί να

το κάνει πάλι...μεταφύτευση!Μιά φίλη της κυρίας βγαίνει απο το μαγαζάκι,τον βλέπει,

-καλά τίσφτέν τα λουλούδια,ζαλουταραμένου;

-Όχι ρε θείτσα,ήταν κάτω και το έβαλα να ξαναπιάσει!

Εγώ μέσα στο μαγαζί.Η γριούλα με ρωτάει.

-Μαζί είστε;

-Όχι θείτσα,εμένα η μάνα μου μ'έστειλε να μου δώσεις από κείνα εεεε τα...μαλλιά,εεε πως μου τα είπε,για να

κάνει γλυκό!

Η συμπαθητική γριούλα καταλαβαίνει,μου τυλίγει σε μιά λαδόκολλα τα...μαλλιά,πληρώνω 20 δραχμές,τις λέω,

-θείτσα,να μου δώσεις και μιά τσάντα να τα κρεμάσω στο ποδήλατο;

-Ααα δεν είστε μαζί με τον άλλον που έφυγε έέέ;

Βάζει τσάντα κρεμάω τα...μαλλιά στο τιμόνι,

ορθοπεταλιά,στην άλλη γωνία ο Γιώργος περίμενε.Κάνουμε βόλτα μέσα στην αγορά,κολιές,φρεναρίσματα,ο Γιώργος είχε βάλει και ένα μανταλάκι στις ακτίνες του ποδηλάτου να βγάζει και..ήχο!Σε κάποιο σημείο

συναντιόμαστε με το μπάρμπα τον Χουλιαρά με το κάρο του στο δρόμο.Φοβάται το ζωντανό,και κάπως αντέδρασε απ'το φόβο

-!Ώωω ότς,ακούμε!Εεε θα με γρεμίσετε...

Πετάει ένα μανταρίνι που είχε στα χέρια να μας

πετύχει,καπνός εμείς.Παρακάτω,μας ήρθε η ιδέα,να πάμε να παίξουμε ένα πάκμαν,δεκάρικο είχα,από τα ρέστα.

Ετσι κι έγινε.Η μία πίστα έφερνε την άλλη.Κάποια

στιγμή νύχτωσε,είπαμε να φύγουμε,βγαίνουμε από το

Σιώπη,πάμε να πάρουμε τα ποδήλατα,πουθενά

τα...μαλλιά!

Ενας κρύος ιδρώτας,και τώρα;

-Τί κάνουμε ρε μ@λ@κ@;Ο Γιώργος λέει να πάμε να πάρουμε άλλα.Και θα τις πούμε της θείτσας,ότι δεν

έφτασαν,και από λεφτά ότι θαρ'θεί το πρωί η μάνα μας να σε πληρώσει.Αφού εμείς τα ρέστα τα είχαμε καταθέσει όλα στο πάκμαν!Έτσι κι έγινε.Πάμε,η θειά είχε

κλείσει.Εμάς θα περίμενε πότε θα τελειώναμε τις πίστες του πάκμαν;Τώρα;Πώς πάμε σπίτι;

Απο τα πολλά στο σπίτι.Ανοίγω.

-Τβρίκες τνπόρτα;Η μάνα.

-Που σ'έστειλα τόσες ώρες;Που τά'χεις τα υλικά;

-Να...ξέρεις μαμά,είχε κλείσει!Ε

-τί θά'κανε,δε θα περίμενε το γαμπρό στο πλατύσκαλο,πότε θα φανεί;Καλά,σε λίγο να τα πείς τπατέρασ αυτά,εγω δεν ξέρω τίποτα.

Η γιαγιά...σύμπαγε το τζάκι.Μου πατάει το μάτι.-

Είδες καμιά...καλή[γκόμενα]και άργησες;

-Σούτ μην ακούσ η μάνασ!Θα πάμε το πρωί να πάρουμε μαζί για τα γλυκά,τράβα τωρα στο δωμάτιο με τον αδερφό σου.Θα σ'κάνω και τραχανά.

Ακόμη ο ήχος του καμμένου κρεμυδιού με το λάδι ηχεί στ'αυτιά μου.Ενα μυρωδάτο τσσσσ που είναι και τώρα αυτή τη στιγμή στα ρουθούνια μου!Στο δωμάτιο μετά απο κάποιο παιχνίδι,και σε κλάσματα του

δευτερολέπτου,έγινε ο κακός χαμός.Ένα κουβάρι,εγω και ο μικρός αδερφός,για κανένα δεκάλεπτο.Κάποια στιγμή πίσω μας ακούμε μια φωνή.

-Τι γίνετε εδώ;Ο πατέρας.

-Να όχι εγώ,αυτός φταίει,κλπ.

-Εγώ δεν είπα ποιός φταίει,ο πατέρας,αλλά σηκωθείτε

και οι δύο,να πάτε να βρήτε από μία βίτσα απο λυγιά,και να έρθετε εδώ.

Ακόμη την ψάχνουμε αυτή τη βίτσα,και μετά απο τόσα χρόνια!Η γιαγιά φωνάζει.

-Έλα λεβέντημ να φας,τό'χω έτοιμο.

-Ναι,ναι έτσι να τον κάνς εσύ,και θα καλοπεράις μάνα.Η μάνα μου.

-Τού'πες τα νέα ότι με τραχανά θα τα βγάλει τα χριστούγεννα,τλιβέντισ;Πέστ να το ξέρ.Έστειλα το γαιδούρ

να πάρ υλικά,και δεν έφερε τίποτα.Καλύτερα νά'στελνα το γομάρ,αυτό θα τά'φερνε!

-Τα λεφτά πού τά'χεις;

-Τα...μέριασα εγώ,απαντά η γιαγιά!Πρωί-πρωί αύριο θα πάμε να στα φέρουμε.

Τεράστιες οι ματάρες μου,κοιτάζω τη γιαγιάκα μου,ένα δάκρυ φεύγει απο το μάτι μου.Είναι απο το κρεμμύδι του τραχανά,είναι απο το κάψιμο του φαγητού,είναι

απο την έκπληξη της γιαγιάς;Ακόμη το ψάχνω!

-Ααα και να το βάλεις καλά στο μυαλόσ.Χριστούγεννα με τέτοιο θα τβγάλισ.Ούτε κατα'ι'φια,ούτε μελομακάρονα και κουραμπιέδες.Τραχανούλι και μόνο τραχανούλι,αν

δεν γίνς άνθρωπος.

Γυρνά η μάνα προς το νεροχύτι,η γιαγιά έρχεται στο

αυτί μου.

-Μεθαύριο,θα πάρω το δώρο το χστουγενιάτκο.Θα πάρουμε γλυκά μελομακάρονα και κουραμπιέδες,και

θα σπάρω και κείνο το αεροπλανάκι που το κρεμάς

απ΄το  ταβάν πσαρέσ!Ας λέει η μανασ.Μην τστεναχωράσ και σύ όμως.Μία τνέχεται.Τραχανά έχεις χρόνια μπροστά να τρώς,λιβέντημ εσύ.

Δεύτερο δάκρυ.

Και τρίτο αυτή τη στίγμη,που τα γράφω,και τα

θυμάμαι.

Κάπου μουτζουρώνει το ρημάδι το χαρτί,κάνω μουτζούρες,θαμπώνει η σελίδα ένα πράμα!

Τα παρατάω,με το άκουσμα ακόμη στ'αυτιά μου

εκείνου του τσσσσ απο τον υπέροχο τραχανά απο τα λεπτεπίλεπτα χέρια της γιαγιάκας.Ας την είχα και

σήμερα πλαί μου,και δεν ήθελα ούτε γλυκά με...μαλλιά,

ούτε κουραμπιέδες και μελομακάρονα.Τρεις φορές την

ημέρα μπορούσα να φαω τραχανά;Συγνώμη αλλά δε μπορώ άλλο.Τα παρατάω.Κάποια άλλη στιγμή τα επόμενα.

Καλές χαρούμενες γιορτές,με τους αγαπημένους σας,με ή χωρίς γλυκά με...μαλλιά!

Και να θυμάστε.

Αγαπάτε τους γύρο σας,πριν αυτοί γίνουν φωτογραφία.

    
Ο νοσταλγικά σκεπτόμενος

Δεκεμβριος 2015